It's time~

posted on 26 Nov 2009 16:57 by superpororo in Ga-ri-ing


ตอนนี้ความรู้สึกมันล้นๆจุกๆบอกไม่ถูก อยากจะเขียนในสิ่งที่รู้สึก แต่ก็ไม่รู้ว่าจะสื่อออกมาได้มากแค่ไหน จะลองพยายามดูซักหน่อย

ช่วงชีวิตของการเป็นมนุษย์บ้าดารา มันก็มีช่วงเวลาของความทุกข์ เมื่อไหร่ที่เราทุกข์ เรามักจะย้อนกลับไปคิดถึงความสุขที่เคยเกิด คิดถึงความทรงจำดีๆที่เคยมี ไม่ต่างอะไรกับตอนนี้ ตอนที่กำลังรู้สึกทุกข์ ความทรงจำมากมายก็หลั่งไหลกันเข้ามา และพาลจะทำให้น้ำใสๆไหลออกมาจากตาโดยไม่รู้ตัว

ความรักมักเกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัว ถ้าให้ถามว่าเริ่มรักผู้ชายคนนี้เมื่อไหร่ คงไม่สามารถตอบได้ จากที่เห็นแล้วถูกชะตา รู้สึกชอบ จนกลายมาเป็นความรัก มันค่อยๆซึมซับ จนเมื่อวันนึงที่เรารู้ว่า เรามองคนนี้อยู่ตลอด เราถึงเข้าใจว่าเรารักคนๆนี้แล้วจริงๆ... อิป้ามักมีคำถามเกิดขึ้นกับตัวเองอยู่บ่อยๆ ว่าเรารักผู้ชายคนนี้จริงๆเหรอ แน่ใจตัวเองนะ... และก็ค้นพบคำตอบด้วยตัวเอง เมื่อเวลาที่มีผู้คนมากมายรายล้อม แต่เราก็มักจะมองหาเพียงคนๆนี้... เลยตอบตัวเองได้ว่า เรารักคนๆนี้เข้าให้แล้วหละ ><~

ชีวิตอิป้ากับน้อง ถ้าจะเรียกว่าดวงหรือโชค อาจจะรวมไปถึงโอกาส ก็คงจะไม่ผิด... อาจจะไม่ได้มีโอกาสมากมายอะไรเท่าคนอื่นๆ แต่สำหรับตัวเองแล้ว ก็ถือว่ามากพอที่จะทำให้เรารู้สึกได้ถึงคำว่ามาก... จริงๆต้องถามตัวเองก่อนว่า เราแข่งกับใคร ถ้าเราพยายามจะแข่งกับคนอื่น ผลลัพธ์ที่ได้มามันก็ไม่น่าจะแฮปปี้ซักเท่าไหร่ แต่ถ้าเราพยายามที่จะแข่งกับตัวเอง ตอบตัวเองว่าทำได้ดีที่สุดเท่าที่แรงจะทำไหวรึยัง... ถ้าคิดว่าอยู่ในจุดที่พึงพอใจ อิป้าว่าเราก็แฮปปี้ได้แล้ว...

เริ่มชอบน้องครั้งแรกตอนเดือนกรกฎา ปี2006... เริ่มต้นด้วยความไม่รู้ ไม่มีข่าวสาร ไม่มีอะไรเลยจริงๆ... เดินทางไปเจอน้องครั้งแรกที่มาเล ก็ไปด้วยความไม่รู้ คนเค้ารู้กัน แต่เราไม่รู้ แล้วก็เริ่มมีคำถามกับตัวเองว่า... ทำไมเราถึงไม่รู้? และทำยังไงเราถึงจะรู้?... ณ วันนั้น อาจจะเป็นจุดเริ่มต้น ที่ทำให้อิป้าพยายามจะหาข้อมูล หาข่าวสาร หาอะไรก็ได้เพื่อมาทำให้ตัวเองรู้สึกว่า เออ!!เรื่องนี้มันควรจะรู้นะ(อาจจะเป็นความโรคจิตเล็กๆ แต่ไม่ทำก็ไม่ได้ -*-)... จากนั้นเวลาที่ไปเจอน้อง ไปหาน้อง ก็พยายามที่จะเตรียมความพร้อมให้ตัวเองทุกอย่างเท่าที่พอจะทำได้ พยายามแล้วไม่ได้ กับไม่พยายามแล้วรอโอกาส มันให้ความรู้สึกต่างกันนะ ยิ่งถ้าท้ายที่สุดพยายามแล้วมันได้ หูยยยย จุดพลุเลยเหอะ คือที่เหนื่อยๆมา หายเกลี้ยง...

แรกเริ่มกับงานShowcase O การได้เข้าไปเป็นส่วนนึง ก็ถือว่าดีมากแล้ว... งานปลายปี2006 การได้เข้าไปในงานรับรางวัล ก็ถือว่าดีมากแล้ว, ได้งานแจกลายเซ็นต์ ก็ถือว่ามีดวงมากสุดๆ... คอน O หาบัตรได้ เข้าไปดูสามรอบ ที่นั่งไม่เกี่ยง แค่ได้ดู ก็ถือว่าดีมากแล้ว... เหตุการณ์มันเหมือนดำเนินต่อไปเรื่อยๆ กับสิ่งที่ทำมาตลอด คือ ครั้งนี้ต้องดีกว่าครั้งที่แล้ว ครั้งหน้าต้องดีกว่าครั้งนี้... เราต้องได้เจอน้องใกล้ขึ้นเรื่อยๆ เหมือนเป็นการตั้งเป้าให้ตัวเอง เพื่อที่จะพยายามไปให้ได้ถึงเป้านั้น... จากเมื่อก่อนไปสนามบินแบบเดาๆ น้องจะบินไฟลท์ไหนวันไหนก็ไม่รู้... เข้างานก็ไม่เคยรู้เรื่อง เค้าประกาศชิงบัตรกันตอนไหนไม่เคยรู้ ไปงึมๆหน้างานเอา เข้าได้ก็เข้า เข้าไม่ได้ก็เศร้าไป...

จริงๆอยากจะบอกกับใครหลายๆคนว่า การที่เราจะก้าวไปในแต่ละสเตป โอกาสมันอาจจะมีมาบ้าง แต่การขวนขวาย ความพยายามของเรานั้นสำคัญกว่า... อิป้าและผองเพื่อน อาจจะโชคดี หลายๆอย่างมันเข้ามาหาเองโดยที่เราไม่ได้ขวนขวาย แต่โดยหลักๆแล้วมันก็ต้องขวนขวายด้วยตัวเองแหละ ลองคิดง่ายๆว่า อาทิตย์นึงมี7วัน ต้องหาข่าวทั้ง7วันเลยนะ แถมบางวันต้องหาอยู่ตลอดเวลา(โดยเฉพาะช่วงวันที่น้องจะบิน) บางครั้งเหมือนโรคจิตอยู่กลายๆ แต่อย่างน้อยขอให้ได้รู้ไว้ก่อน รู้แล้วจะเดินต่อหรือไม่ นั่นก็อีกเรื่องนึง =[]= ไม่อยากให้คิดกันว่า พวกเรามีพร้อม มีเงินพร้อม มีข่าวพร้อม พร้อมไปซะหมด... เบื้องหลังที่ไม่เคยเขียน มันก็ยังมีอีกเยอะนะ(ถ้าเขียนจริงๆกลัวจะไม่จบเอนทรี555) ลองมองดูง่ายๆ เหล่าอีเว้นท์ชอบน้องกันมา3ปี มันไม่ใช่ระยะเวลาสั้นๆ น้องโตเราก็โตขึ้น... คงต้องย้อนถามตัวเองดูด้วยแหละ ว่าเป้าหมายในชีวิตเราคืออะไร สำหรับอิป้า เมื่อปีสองปีก่อน น้องอาจจะเป็นเกือบทุกอย่างในชีวิต ทำอะไรก็ได้ขอให้ได้เจอน้อง ครอบครัวอะไรแทบจะไม่สนใจ แต่ ณ วันนี้ น้องไม่ใช่ทุกอย่างของชีวิตแล้ว อิป้าคิดอะไรได้มากขึ้น มองในมุมอื่นๆมากขึ้น หันมาสนใจคนรอบตัว และมันก็ทำให้ตัวเราดีขึ้นจริงๆนะ อย่างน้อยพ่อแม่ก็สบายใจ ตัวอิป้าเองก็ไม่ต้องไปจับจดอยู่แต่กับเรื่องน้อง...




ยิ่งตอนนี้มีเรื่องที่ทำให้ปวดตับ มันทำให้คิดย้อนกลับไปว่า ถ้าเกิดเรื่องนี้ ณ ปีที่แล้ว อิป้าจะรอดกับความรู้สึกนี้ไปได้หรือไม่... อย่างเรื่องที่เกิดๆขึ้นมา ก็ไม่ใช่ไม่เสียใจนะ บางคนอาจจะมองว่าอิป้าแรง ถึงแสดงความรู้สึกอย่างตรงไปตรงมากับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น(จนก่อให้มีกรณีพิพาทกันเมื่อหลายเอนทรีก่อน) การวิเคราะห์สถานการณ์บางทีมันก็ช่วยให้เราสะสางกับความรู้สึกที่มันจุกๆอยู่ได้ วิเคราะห์เพื่อมองเห็นถึงหนทางที่เป็นไป ไม่ได้หมายว่าต้องถูก แต่การวิเคราะห์ก็ช่วยให้เรามองเห็นได้หลายๆมุม...

"เสียใจ" ก็เกิดขึ้นจากหลายความรู้สึก... ตอนมีเรื่องฟ้องร้องเกิดขึ้น รู้สึกเสียใจกับความไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจว่าน้องทำอะไร ทำไมถึงทำ มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมน้องถึงตัดสินใจแบบนี้... พอคดีเริ่มมีการขึ้นศาล มีคู่กรณีทั้ง2ฝ่ายออกมาปะทะกัน ก็เสียใจว่า เหตุการณ์มันดูจะรุนแรงขึ้น จากที่หวังว่ามันอาจจะดีขึ้น(อยู่ในใจลึกๆ) มันก็ไม่ใช่... น้องมักมาคู่กับข่าว ข่าวก็เริ่มทยอยเข้ามาผ่านหูมากขึ้นเรื่อยๆ จากคนที่ใกล้ชิดน้องมั่งหละ จากสำนักข่าวมั่งหละ ปะดังปะเดมา จนบางทีจิตใจมันลอยๆ เริ่มไม่อยากรับรู้อะไร คิดแค่ว่า เอาเหอะ อะไรจะเกิดมันก็เกิด... พอข่าวลือมาก ก็มีปัญหาระหว่างแฟนกันมากขึ้น กระทบกระแทกกันบ้าง พูดจาถากถาง ต่อว่ากันบ้าง ก็เสียใจ ไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น น้องมีคดีกันก็แย่พออยู่แล้ว แทนที่จะให้กำลังใจกัน กลับมาต่อว่ากันเอง...

 


เหมือนเหตุการณ์จะสงบลง และดูไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก็รอเวลาไปเรื่อยๆ ไปเครียดเรื่องงานแทน... จนถึงช่วงที่คอนที่เซินเจิ้นยกเลิก เลยเถิดไปถึงข่าวลือว่าทูคิมย้ายออกจากพารากอน อิป้ารับรู้ช้าไปนานเลย เพราะว่าไม่ได้เอะใจว่า เวบที่รีพอร์ทชีวิตประจำวันน้อง มันไม่มี in-out พารากอนของทูคิมแล้ว T^T โอ้วววว แค่คิดก็สะเทือน... (เพื่อนที่เกาบอกว่า จุนซูกลับบ้านบ้าง ถ้าไม่กลับก็ไปนอนบ้าน... กับคิมแจ, ส่วนคิมแจบางทีก็ไปนอน... หรือไม่ก็ไปนอนบ้าน.... กับคิมจุน - ไม่ได้รู้เรื่องเล้ยยยย555 เห็นเวบที่ตามก็ไม่ยอมเขียนบอก เราก็เคารพการรับรู้ข่าวสารมา ไว้บอกได้แล้วค่อยบอกละกันเนอะ) แยกกันอยู่ที่เกาก็ยังพอโอเค แต่ข่าวถัดมาทำให้หัวใจหล่นตุ๊บ เสียงกรีดร้องโหยหวนถูกส่งมาจากเกา555 ทางนี้ก็กรีดร้องไปด้วย T^T (กรี๊ดดดดดดดดดด เมื่อไหร่อะไรๆมันจะจบซักที จบแบบไหนก็ได้ จบซักที อึดอัดๆ) แต่ก็ยังคุยกันว่า มันก็เป็นแค่ข่าวลือ ขอให้มันเป็นแค่ข่าวลือ... ลือยังไม่ทันจะครบวัน วันถัดมาก็นะ ปวดตับ ไส้ ปอด อะไรเลย... ห้าโมงเป๊ะ กำลังจะกลับบ้าน ก็มาเลย "น้องแยกกันไปปอง เนี่ยสามคนกำลังจะบิน" เพล้ง!!(เหมือนหัวใจแตกสลาย) ทางเกาก็กรีดร้องกันหนัก เพราะรู้กันมาแบบกะทันหัน น้องบินไฟลท์ทุ่ม40 รู้ตอนอีกสิบนาทีจะหนึ่งทุ่ม(คือคนที่ตามจากบ้านเห็นว่ารถน้องเข้ากิมโป) ไปวิธีไหนก็คงไม่ทัน(เคยคิดนะว่า ถ้าเกิดเหตุการณ์แบบนี้ เลือกระหว่าง เสี่ยงไปแล้วไม่ทัน กับคิดว่าไม่ทันแล้วตัดสินใจอยู่บ้าน อันไหนจะนอยมากกว่ากัน) สรุปน้องก็เข้าเกตไปตอนทุ่มนิดๆ =[]= สนามบินมีคนไปส่งแค่10คน มีแต่พวกที่ตามจากบ้านอยู่แล้ว ที่ไปทัน น้องอุตส่าห์เอาการ์ดไปซะเยอะ555(ยังขำออก -*-)

ไม่น่าเชื่อว่า ณ เวลาที่เกิดขึ้นจริงๆ(นี่มันก็เริ่มเกิดแล้วนะ) มันจะทำให้อิป้ารู้สึกเฮิร์ทได้ขนาดนี้ เหมือนสิ่งที่เคยคิด สิ่งที่คาดการณ์ไว้(แต่ไม่อยากให้เกิด) มันดันเกิดขึ้น ภาพมันลอยวนเวียน ประหนึ่งเป็นเดจาวู.
.. อิป้ายังรู้สึกได้อยู่เลยเมื่อวันสองวันก่อน ว่าอิป้าไม่น่าจะเสียใจได้ถึงขั้นร้องห่มร้องไห้ มันผ่านเวลาช่วงที่เศร้าที่สุดไปแล้ว(ตอนเริ่มคดี) แต่ก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าทำไมวันนั้น กลับมีน้ำตาไหลออกมา... พะยามบอกตัวเองว่า หวังว่ามันจะเป็นแค่ข่าวลือ น้องคงไม่ได้แยกกันบินจริงๆ

ล่าสุดงานวันนี้ มีคลิปข่าวตอนซ้อมออกมาแล้วช่วงทอล์ค สะเทือนตับได้อีก ควักตับไตไส้พุงชั้นไปเลยมั้ย T^T เจ็บจี๊ดๆที่อกข้างซ้าย รู้สึกอย่างงั้นจริงๆนะ บางคนบอกให้พยายามลองมองในแง่ดี น้องอาจจะเป็นแบบนี้อยู่แล้ว แต่เพราะเรารู้สถานการณ์อยู่ เลยรู้สึกไปตามสถานการณ์ T^T คิดแบบนี้จะช่วยได้มั้ย หรือจะคิดว่าแค่ซ้อม น้องมันอาจจะง่วงๆ อาจจะเหนื่อยๆ เด๋วตอนขึ้นจริงก็คงเฮฮากันเหมือนเดิม T^T

โฮ่ย แค่เขียน น้ำตาก็พาลจะไหล



จริงๆต้องย้อนไปเขียนถึงวันงานMAMAหน่อยเนอะ วันนั้นอิป้าบอกความรู้สึกตัวเองไม่ถูก แต่ยังไม่ปวดตับเท่าวันนี้ แค่มีเครื่องหมายคำถามเกิดขึ้นในหัวอีก ไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจอีกแล้ว แล้วเมื่อไหร่จะเข้าใจ... มองย้อนไปปีที่แล้วได้ร่วมร้องไห้ไปกับน้อง อารมณ์อาจจะหลากหลาย ทั้งดีใจ เสียใจ อึดอัด ปลดปล่อย... ณ ตอนที่ประกาศรางวัลใหญ่สามรางวัล น้องยังไม่ร้อง แต่แฟนๆร้องนำไปแล้ว ภาพที่น้องดีใจตอนได้รับรางวัลที่ใหญ่ที่สุดในงาน ภาพที่น้องมินปล่อยโฮทั้งน้ำตามีพี่มิกคอยปลอบ ภาพที่เหล่าแฟนกอดคอกันร้องไห้... อิป้ายังสัมผัสถึงความรู้สึกวันนั้นได้ดี เราสี่คนกอดคอกันร้องไห้อยู่ใกล้ๆน้อง ร้องไห้และยิ้มไปพร้อมๆกัน ว่าน้องทำได้แล้ว...


แต่วันนี้ การร้องไห้ของเรา(และน้อง) ต่างออกไป โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ


T^T เข้าใจใช่มั้ยเนี่ย  



ลป... เอนทรีนี้ขอมาแค่คำพูด อาจจะสื่อได้ไม่หมด และจริงๆเหมือนมีบางอารมณ์ที่อยากจะสื่ออีก เป็นช่วงๆเวลาไป (ต้องติดtwitterมะ พอรู้สึกอะไรก็เขียนเลย)
ลป2... ก่อนจะจากไป ต้องทิ้งท้ายเรื่องโปรเจค เพราะไม่แน่ใจว่า ตั้งแต่วันนี้จนถึงวันที่5 จะมีเอนทรีใหม่เกิดขึ้นอีกหรือไม่ ก็ฝากเป็นครั้งสุดท้าย สำหรับโปรเจค ว่าหมดเขตวันที่5ธันวาคม ใครสนใจจะร่วมโปรเจค ก็ติดต่อมาที่เมลนี้ได้ 
peacecontest@hotmail.com จริงๆอิป้าแอบเข้าใจ ว่าตอนนี้หลายคนอาจจะมีความรู้สึกไม่อยากทำอะไรพวกนี้ เพราะอิป้าก็รู้สึกบ้าง ตอนที่กำลังทำของให้คิมแจ แต่ก็พะยามจะแยกความรู้สึกสองส่วนให้ขาดออกจากกันชั่วคราว เฮ้อ~ ยากเนอะ
ลป3... ไว้มีอะไรเพิ่มเติม จะมาเขียนต่อนะ ข่าวน้องมาที งานการไม่ต้องทำเลย



ถึงแม่จะไม่ค่อยเข้าใจคิมแจเท่าไหร่ แต่ก็ยืนอยู่ข้างๆเสมอนะ ^^ รักมากมาย
.
.
.

.

Comment

Comment: