:: Sexy Hero Ah! ::

อันยองฮาเซโย ชอนึน การีอิงอิมนิดะ... 555เลอะเทอะแระ

ห่างหายไปนาน อยากจะบอกว่า ยุ่งมากกกกกกกกกกกกก คืองานมันยุ่งจนไม่มีอารมณ์จะเขียน ไม่ใช่ไม่มีเวลานะ แบบกลับบ้านมามันก็ยังมีเวลาดูละคร กินข้าว อ่านการ์ตูน แต่เหมือนมันเหนื่อยบวกเครียดจากงานมา เลยทำให้ไม่มีอารมณ์มาอัพ จะเขียนด้วยอารมณ์นั้น ก็กลัวบล๊อคจะเหี่ยวเฉา... งานตรงที่ทำอยู่มันมีความกดดันสูง เหมือนแบบถูกกดดันจากทุกฝ่าย ภายนอกก็ดูเหมือนไม่มีอะไร แต่ข้างในแอบเครียดฝังลึกโดยไม่รู้ตัว...


เหมือนไม่เคยเล่าเนอะว่าอิป้าทำงานอะไร งั้นเอาซักหน่อย555... จริงๆจบบัญชีมา แต่ตอนหางาน ไม่หาบัญชีเลย คือตอนเรียนก็ชอบ รู้สึกว่าเรียนได้และเป็นคนชอบเลข แต่ถ้าจะให้ทำเป็นงานก็ไม่อยากทำ เพราะเรียนมาเลยรู้ว่างานที่ทำจะต้องเป็นยังไง ตอนหางานก็เลยหาแบบลอยๆ ไม่รู้ว่าจริงๆแล้วตัวเองอยากทำอะไรกันแน่ คือไอนี่ก็อยากทำ ไอนั่นก็อยากทำ จนสุดท้ายจับพลัดจับผลูมาอยู่จัดซื้อ จากแรกเริ่มเดิมทีก็ทำงานแอดมินทั่วไป ตอนนั้นคิดแค่ว่าทำๆไปก่อน ดีกว่าอยู่ว่างๆที่บ้าน ทำผ่านไปได้สามเดือน ก็ได้จับงานจัดซื้อเป็นชิ้นเป็นอัน ในที่นี้ต้องขอบคุณนาย ที่ให้โอกาสในการทำงานใหม่ๆ นายอะมีส่วนสำคัญในการทำงานมากเลยนะ ถ้ามีนายดี เปิดโอกาสให้ลูกน้อง สอนงาน แนะนำอะไรดีๆ เราก็จะมีโอกาสได้เรียนรู้อะไรมาก แล้วงานด้านจัดซื้อ ถ้าอยากหาความรู้ อยู่ตรงนี้ก็หาได้มากเลย หลายๆงานมันเป็นการมาเรียนรู้หน้างาน ทำมากๆ เราก็รู้มาก... อิป้าได้จับงานในส่วนของ Packaging ดูแลทั้งหมด ตั้งแต่รับอาร์ทเวิร์ค เวิร์คงานกับSupplier จนทำให้ของมันเสร็จออกมาเป็นชิ้นเข้าโรงงาน ณ ตอนนั้นเราก็ไม่ได้เก่งเลิศเลออะไรหรอก Strategyอะไรในด้านจัดซื้อ ก็ยังไม่ค่อยรู้เรื่อง อาศัยครูลักพักจำจากพี่ๆในแผนกไป อย่างที่บอกแหละว่าโชคดี เวลาทำงานอะไร นายและพี่ๆก็คอยสอนคอยบอกเราตลอด มีโอกาสได้ไปดูโรงงานทำนู่นนี่อยู่หลายที่(ปกติโรงงานพวกนี้เข้ายากนา) และนายก็แอบสปอยล์555 เลยมีโอกาสได้ไปหาคิมแจบ่อยๆ จริงๆนายก็เน้นหลักที่ว่า ถ้างานเสร็จก็ไปได้ ขอให้งานไม่เสียเป็นใช้ได้...


จนมาทำที่ใหม่(ที่ปัจจุบันนี้) ก็ยังอยู่จัดซื้อนะ ก้มหน้าก้มตาทำงาน เงยหน้ามาอีกทีก็เป็นจัดซื้อเต็มตัวไปแล้วอะ แต่จริงๆยังพอย้ายสายงานได้อยู่นะ ซึ่งอิป้าก็กำลังมองสายงานอื่นๆอยู่เหมือนกัน อยากไปทำอะไรที่ชอบมากกว่านี้ หรือถนัดมากกว่านี้... มาทำที่นี่ ดูแลด้าน Import มีคนทำในส่วนนี้อยู่สองคน คือง่ายๆว่าสินค้าที่ต้องนำเข้าจากต่างประเทศ จะต้องถูกส่งมาให้ทางเราจัดการ ตั้งแต่สากกระเบือยันเรือรบ งานมันก็ท้าทายขึ้นอะ แถมต้องทำงานในส่วนที่ควรจะทำสำหรับจัดซื้อมากขึ้นด้วย จริงๆจัดซื้อไม่ได้มีหน้าที่ซื้ออย่างเดียว ไม่ใช่ใครจะเอาอะไรเราก็ซื้อๆตามเค้า... ถ้าทำให้มันดีมีประสิทธิภาพ เราก็ต้องเลือกSupplierที่ดี ต้นทุนต่ำ คุณภาพดี ตรงเวลา และทุกๆปีก็ต้องหาวิธีลดต้นทุน... แถมจัดซื้อที่นี่ต้องตามเอกสารshippingทั้งหลายแหล่ ซึ่งตอนอยู่ที่เก่าไม่เคยจะต้องทำ มีแผนกLogisticช่วยดูแลให้ บรรยากาศการทำงานทั่วไปก็แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ที่เก่าเป็นเมกัน ก็จะชิวๆ ไม่ต้องตอกบัตร ทำงานหัวโตแต่ก็ยังมีเวลาให้รีแล็กซ์ นายๆเปิดกว้างทางความคิด ไม่มีการแบ่งชั้นวรรณะ ว่าชั้นแก่กว่า ชั้นตำแหน่งสูงกว่า ชั้นอยู่มานานกว่า... ซึ่งที่นี่มีครบทุกอย่าง555 ให้อารมณ์แบบแผนกใครแผนกมัน ถ้าเกิดปัญหาขึ้น ต้องโทษกันไปโทษกันมา หาคนผิด ไอคนทำผิดก็ไม่ยอมรับผิด พะยามปัดออกจากตัว ซึ่งอิป้าไม่ค่อยเข้าใจ ผิดก็ผิดสิ ก็หาทางแก้ไข และก็ไม่ควรให้ผิดอีก คือมันให้อารมณ์ทุกคนถือมีดอะ แล้วพร้อมจะแทงกันทุกครั้งที่มีโอกาส =[]=


แต่เรื่องที่แอบเครียดต่อเนื่อง และยังไม่เสร็จสิ้น คือ... ถ้าบอกแล้วอย่าขำนะ... มันคือ ผักชีฝรั่งและถั่วฝักยาว -*- อิสองอย่างนี้มีอิทธิพลอย่างมากกับชีวิต ณ ตอนนี้ ตั้งแต่เริ่มเข้าทำงาน จนถึงตอนนี้ มันยังไม่จบ... ไม่คิดว่าการimportผักชีและถั่วฝักยาวสดเข้ามา มันจะวุ่นวายได้ขนาดนี้... คือมันยากตั้งแต่เริ่มหาแล้วอะ มีน้อยเจ้ามากที่ขายแบบOrganic ไฮโซเกินไปแล้ว ต้องใช้ผักมีCerรับรองจากเมกา อยากจะกรีดร้องให้ก้องโลก อ๊ากกกกกกก พอหาได้เสร็จ ต้องมาคุยกันเรื่องราคา เปิดออเดอร์ เร่งทำจ่ายเงิน จนสุดท้าย ติดCer.ปลอดยาฆ่าแมลง กว่าทางแผนกshippingจะแจ้งว่าต้องใช้ ของก็เกือบจะส่งออกมาแล้ว แล้วไงอะ ต้องขอCer.จากหน่วยงานอีก ทางนี้ก็จะเร่งผลิตของ ทางนู้นก็ยังส่งของไม่ได้... และความเครียดมันก็เกิดขึ้นอีก อยู่ดีๆก็ติดต่อSupplierไม่ได้ซะงั้น เมลไปไม่ตอบ โทรไปไม่รับ SMSไปก็นิ่ง... ห่านแระ มันจะโกงเงินตรูมะ เงินไปแล้วของยังไม่ได้ -*- เครียดไปหนึ่งรอบกว่ามันจะติดต่อกลับมา... อาทิตถัดมา เครียดใหม่ ปัญหาเดิม ติดต่อไม่ได้ แล้วไม่รู้จะทำไงด้วยอะ ไม่ใช่คนในประเทศ จะตามหาตัวก็ไม่ได้ กว่าจะหาคนที่จะพอติดต่อใหม่ได้ ก็นะ หงอกขึ้นหลายเส้นเลย... สรุปCerก็ยังไม่ได้อยู่ดี คุยไปคุยมากับคนใหม่ สรุปไม่รู้อิคนเก่าเวิร์คงานให้รึเปล่า ทำไมมันช้าเกินกว่ากำหนดนานมากขนาดนี้ ทางฝ่ายผลิตก็เร่งเอาของมา อ๊ากกกกกกกกก จบงานนี้ผักชีขึ้นหัวแหงมๆ ตอนนี้สวดมนต์ ต้องเจริญภาวนาให้ผักชีกับถั่วฝักยาวด้วยอะ ขอให้มันเข้ามาทันเวลาและปลอดภัย จะได้จบๆซักที... ทุกคนช่วยภาวนาให้อิป้าด้วยนะ เหมือนจะขำแต่ก็เครียด โฮกกกกกกกกกกก



(นั่นชีวิตอะไร -*- เล่าทำไมหละนั่น)



เขียนมาซะเยอะ เรื่อยเปื่อยชะมัด555... ยิ่งอาทิตที่ผ่านมา เพลียบอกไม่ถูก หลับคาทีวีมา4คืนแระ แถมเมื่อวานก็เปิดคอมโหลดไฟล์ เลยไปนอนดูทีวีรอ หลับไปเฉย ตื่นมาอีกที ไม่รู้กี่โมงกี่ยาม... คือสภาพตัวเองเหมือนคนอดหลับอดนอนอะ ซึ่งมันก็ไม่ใช่นะ แต่ร่างกายมันรู้สึกแบบนั้นเลย ชีวิตมันเนือยและเบื่อมาก สาเหตุต้องมาจากผักชีแหงม -*- เซร็งจิต




เอนทรีนี้จะมาเขียนเรื่องอะไรดีหละเนี่ย(แล้วข้างบนแกรเขียนอะไรไปหละนั่น -*-)


เริ่มด้วยเรื่องโปรเจคก่อนละกัน Memory in Blue ปิดรับไปแล้วเรียบร้อยเมื่อวันที่15ตุลา ฮิ้ววววว~ ดูจากจำนวนคนที่ส่งเข้ามา มันก็ไม่เยอะนะ แต่ก็ไม่น้อยเกินไปจนอิป้ารับไม่ได้555 เพราะฉะนั้นอิป้าจะให้ทุกคนเลยนะ เขียนมาน้อยเขียนมามาก ถูกใจไม่ถูกใจได้หมดดดดด จริงๆพร้อมอยากจะแจกอยู่แล้วแหละ แต่บางทีไม่ค่อยมีใครพร้อมอยากจะรับซักเท่าไหร่ T^T เศร้านะเนี่ย เด๋วจะติดต่อกับไปทางเมลเน่อ... ต้องบอกมะว่าจะให้อะไร บอกหน่อยละกัน (เอ๊ะ อินี่ยังไง) อิป้าจะทำปฏิทินตั้งโต๊ะให้ เป็นอีกงานที่ตั้งใจอยากจะทำ(ช่วงนึงหาข้อมูลมากกว่างานจริงๆซะอีก) ที่เคยบอกว่า เลือกได้ว่าอยากได้หนึ่ง สอง หรือห้าเนี่ย ก็แบบนี้แล... จะใช้รูปที่อิป้าเป็นคนถ่ายเองมาทำให้เน่อ(ถ้าเอาแจก็มีให้เลือกเยอะหน่อย555) แต่ละอันก็จะมีชิ้นเดียวในโลกนะ(ถึงเลือกได้ไง ^^) แล้วอิป้าจะแถมอย่างอื่นให้ด้วย ขอดูก่อนว่าจะให้อะไรเพิ่มเติมอีก... จริงๆมันเป็นความโรคจิตอย่างนึงของคนทำ ใจมันอยากทำแจก แต่ก็ไม่รู้จะแจกใคร อะไร ยังไงมั่ง เลยต้องหาเกมส์มาเล่นกันแบบนี้แหละ

ส่วนที่ว่าสรุปแล้วนิยามของใครตรงใจอิป้ามากที่สุด ขอยกยอดเป็นเอนทรีหน้านะ ยังไม่ได้อ่านแบบละเอียดๆเลยซักอันเลย -*- ขอเวลาอีกซักนิด


อีกหนึ่งโปรเจค "U r my HERO" อนุญาตให้ประชาสัมพันธ์ที่อื่นได้ ไม่มีข้อจำกัดในการร่วมกิจกรรม จะเป็นแม่ใครก็ทำได้(แต่ทำให้แจนะ) เรื่องภาษาจริงๆเขียนภาษาอะไรก็ได้แหละ แต่อยากให้คิมแจดูหรืออ่านแล้วรู้สึกได้ทันทีว่าเป็นแฟนไทย ส่วนอื่นๆก็แค่ปฏิบัติตามกติกาเป็นใช้ได้ ยกมาแปะอีกทีละกันนะ

กติกา : คุณคิดว่าคิมแจเป็นแรงบันดาลใจอะไรดีๆให้กับชีวิตคุณบ้าง?
รูปแบบการนำเสนอ : ทำใส่กระดาษA4แนวนอน(ขอซัก60-80ปอนด์นะ หนาหน่อยนึง) เว้นขอบซ้ายไว้ซัก1เซ็นครึ่ง ขอให้บรรยายความรู้สึกออกมาในรูปแบบภาพ ไม่ว่าจะใช้คอมทำ ตัดแปะ(ห้ามทำป๊อบอัพนะ) วาดรูป สามารถมีข้อความได้ เป็นภาษาเกาหลีหรืออังกฤษ (แต่ไม่ควรเยอะ) อยากให้คิมแจเปิดมาเห็นแล้วเข้าใจได้ง่าย ทำได้ไม่เกิน3แผ่นต่อคนนะ (ลงชื่อได้ แต่ห้ามใส่เบอโทรหรืออีเมลหละ555)
ระยะเวลา : ภายในวันที่ 25 พฤศจิกานะ (ต้องใช้เวลาเอาไปทำรูปเล่มอีกประมาณนึง)
ใครสนใจอยากจะทำโปรเจคนี้ด้วยกัน ส่งเมลมาที่ peacecontest@hotmail.com จะส่งที่อยู่สำหรับให้ส่งโปรเจคไปให้อีกที
(อ่านที่เขียนให้ละเอียดนะ ห้ามทำผิด ไม่งั้นสิ่งที่ส่งมาจะระเบิดตัวเอง555)



จริงๆมีโปรเจคอยากจะทำเพิ่มเติม มันเป็นโครงการที่คิดกันมานานแล้ว คิดกันมาเรื่อยๆ แต่มันไม่ได้ก่อให้เกิดซักที... คือการทำบุญนะ ล่าสุดที่เพิ่งคุยกัน อาจจะไปตามโรงเรียนต่างจังหวัด ไปช่วยเหลือเรื่องต่างๆ บริจาคหนังสือ อุปกรณ์เครื่องเขียน อะไรจำพวกนั้น ทุกคนจะได้มีส่วนร่วมได้ แต่เด๋วสรุปอีกทีว่าจะยังไง ต้องช่วยกระตุ้นกันเองอยู่เนี่ย พอทำงานแล้วอะไรๆก็ไม่ค่อยมีเวลา โฮ่ย




พอทิ้งไม่เขียนไปนาน ไอเรื่องที่อยากจะเขียนมันก็เลยดูตกประเด็นไปซะแล้ว -*- น่าจะดูกันหมดแล้วเนอะ รายการเกาที่ไปถ่ายเด็กฝรั่งผมทอง ที่มาเกาหลีเพื่อเรียนภาษา โดยมีแรงบันดาลใจมาจากทงบัง ดูแล้วแบบ เอิ่ม -*- แต่งตัวซะ เหมือนอิแจเชียว กางเกงขาเล็กๆ ใส่บูท สวมแว่นดำด้วย แถมตอนพาไปที่บ้าน บนจอคอมที่เปิดๆดูรูป ไมมีแต่รูปคิมแจ -*- สรุปคิมแจเป็นไอด้อล หรือชอบคิมแจ555 ผู้ชายสมัยนี้แอบน่ากลัว =[]= พูดเรื่องการแต่งตัว เลยเถิดไปถึงฮยอนจุง น้องสุดซี้ของคิมแจหน่อย พอดีไปดูรูปในเวบดาวศุกร์ ก็มีรูปฮยอนจุงที่สนามบิน(เวบนี้เค้าตามหลายวง) การแต่งตัวช่างเหมือนคิมแจ เคาะกันออกมาเลย -*- นี่มันวงการอะไรกันนนนน


อัพเดทซักนิด จิตแจ่มใส

9ตุลา - มิกออกจากบ้านไปไหนไม่รู้ กลับเข้ามาตอนไหนไม่รู้เช่นกัน555 ประมาณตี4 มิกลงมาที่หน้าบ้าน เหมือนออกมาสังเกตุการณ์
10ตุลา - มิกไปข้างนอกกับกอนยอง ออกไปราวๆสามทุ่ม
11ตุลา - คิมแจไปทำผม / มิกไปร้านซินอวีจู(ร้านที่คิมแจกะมิกเคยไปกอดกันหน้าร้าน) / น้องมินไปโคกิโคกิ แล้วก็เลยไปดรีมคอน ไปดินเนอร์กับชายนี่ที่... ตอนเกือบๆเที่ยงคืน
13ตุลา - น้องมินไปeverysing
14ตุลา - มิกไปห้างฮยอนแด(ฮุนได) สาขาอับกุจอง
15ตุลา - คิมแจไปกงจู หาพ่อ
16ตุลา - คิมแจยังอยู่กงจู
17ตุลา - จุนซูไปโบสถ์ฮวาจองกับครอบครัว ตอนบ่าย2 ไปรถจุนโฮ เข้าร้านพิซซ่า แล้วไปซ้อมเต้นกับเอทูซีตอนค่ำๆ (ไม่แน่ใจว่าจุนโฮไปรับ หรือใช้รถจุนโฮ) / น้องมินออกไปกินข้าวข้างนอก / มิกออกไปกินข้าว กลับเข้าบ้านประมาณตีสอง



----------------------------------------------------------

ขอแวะมาแทรกชี้แจง... ปกติอะ เอนทรีนึงบางทีเขียนหลายครั้ง หลายเวลา หลายวัน ถ้าอารมณ์คงๆก็จะไปในทิศทางเดียวกันทั้งเอนทรี แต่ถ้าอารมณ์คนละทางเนี่ย ก็จะเจอแบบเอนทรีนี้แหละ555 ข้างบนเขียนไว้เมื่อเย็น ข้างล่างนี่กะลังจะเขียน... ปรับอารมณ์กันนิดนึงนะ

----------------------------------------------------------




เฮ้ย แย่แระ แย่มาก รู้สึกตั้งแต่เริ่มดูหนังจนเขียนอยู่นี่ก็ยัง โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ใจเต้นเร็วผิดปกติ อ๊ากกกกกกก สาเหตุเกิดจากหนังเรื่อง รถไฟฟ้ามาหานะเธอ โอยยยยยย ขอกรีดร้องซักหนึ่งย่อหน้า ใครยังไม่ดูก็อ่านข้ามไป แต่เรคคอมเมนท์มากๆเลยนะเรื่องนี้ ไปดูกันให้ได้

เรื่องนี้อยากดูตั้งแต่ตอนเห็นตัวอย่าง แบบในตัวอย่างเรื่องมันจะปูให้ดูว่า คริสเนี่ยเป็นผู้หญิงที่ไม่เคยมีความรัก ในขณะที่เพื่อนๆแต่งงานกันไปหมดแล้ว วันนึงก็มาเจอพี่เคน ฉากเปิดประตูแล้วเป็นพี่เคนเนี่ย โอยยยยยยย ถ้าเปิดมาเจองี้มั่งก็ตายอะ ><~ พอหนังเข้าก็หมายมั่นว่าต้องดูให้ได้ วันอาทิตย์ไม่ว่าง ก็ดูมันวันนี้นี่แหละ... หนังดีมากกกกก คือพี่เคนกับคริสเนี่ย ไม่ต้องพูดถึง ในเรื่องน่ารักมากกกกกกก พี่เคนอย่างอบอุ่น(เห็นหน้าแล้วอุ่นวาบๆ) ส่วนคริสก็น่ารักธรรมชาติอะ หมวยๆแบบนี้ชอบ น้องแพทก็น่ารัก... เนื้อเรื่องนี่แบบมีทุกอารมณ์ ขำก็ขำสุดๆ หัวเราะซะน้ำตาลไหลเจ็บคอไปหมด เศร้าก็เศร้าสุดๆ ร้องไห้ซะเจ็บตา บดจะซึ้งอบอุ่นก็โอยยยยยย ไม่รู้ว่าอยากเป็นคนไหนระหว่างพี่เคนหรือคริส คือผู้ชายก็อบอุ่นเกิ๊น ผู้หญิงก็น่ารักเกิ๊น... สนุกมากอะ คิดว่าจะไปดูอีกรอบให้ได้ถ้ามีเวลา ออกมาหน้ายังร้อนผ่าวอยู่เลย อย่างน้อยก็ทิ้งเรื่องผักชีไปได้ชั่วคราว555

 


"คนรักกัน เค้าไม่ได้มีไว้ให้อยู่ด้วยกันตลอดเวลานะเว่ย แต่คนรักมีเพื่อให้รู้ว่ายังมีอีกคนนึงที่รักเราอยู่"