Touchable! with love

posted on 02 Jul 2009 21:26 by superpororo in Ga-ri-ing


มาแล้ววววว เอนทรีนี้คงยังไม่พ้นเรื่องคอนที่ไทย ขอเขียนแบบละเอียดๆหน่อย


จริงๆเป็นสามวันที่ให้ความรู้สึกบอกไม่ถูก จริงๆต้องบอกว่ามันไม่ใช่สามวัน จิตใจมันแบบสับสนมาก่อนหน้านี้นานหลายเพลาอยู่ เริ่มจากอารมอยากบิน คือไม่ได้คิดถึงมากมาย แต่เป็นอารมไรไม่รู้บอกไม่ถูก รู้แค่ว่าอยากไปบิน อยากไปเจอ คือทำใจได้ตั้งแต่กลับมาจากเกาแระ(ใช้คำว่าทำใจเชียว555) ว่าต้องพักตัวเองอีกพักใหญ่ๆกว่าจะทำอะไรได้อีก แต่ชีหมูดันมาบิ๊ว แล้วเป็นประเภทไม่เคยห้ามกันด้วย บิ๊วกันไปบิ๊วกันมา ปวดหัวอีก คิดไม่ตก... จนมีคนมาทัก ว่าถ้าไปรอบนี้อะ จะทำให้ไม่อยากไปอีกเลย คนที่คุยด้วยเนี่ย ไม่เคยรู้มาก่อนว่าเรามีแพลนอยากจะไป เค้าไม่ใช่หมอดู แต่เป็นเหมือนคนที่มีจิตสัมผัส เรียกไงดีอะ คือเค้าสามารถรู้อนาคตเราได้ เหมือนมีเซ้นส์ในการเห็นเรื่องพวกนี้(อันนี้ขึ้นอยู่กับวิจารณณาณแต่ละคนนะ ว่าจะเชื่อหรือไม่เชื่อ) หมอเค้าบอกว่า(ปกติเรียกแทนเค้าว่าหมอ) เราอะมีดวงเดินทางนะ แต่ถ้าไปรอบนี้ จะทำให้ไม่ไปอีกเลย แบบว่าจะไม่แฮปปี้กลับมา แล้วจะทำให้ไม่อยากไปเอง แต่หมอว่าไม่เลิกชอบนะ -*- เวง... คือใจจริงก็แอบอยากลองไปดู อยากรู้ว่าจะมีเรื่องที่ทำให้ไม่อยากไปอีกเลยจริงๆมั้ย เพราะปกติเป็นคนตัดสินใจอะไรด้วยตัวเอง ปัจจัยรอบข้างมีผลบ้างแต่ไม่มาก ถ้าใจคิดอยากจะทำ ก็ทำ... แต่จริงๆแล้วพอหลังจากที่ฟังเจ๊เล่ารอบมาไทย ก็เหมือนรู้สึกดีเล็กน้อยที่ตัดสินใจไม่ไป คือโดยส่วนตัวไม่ได้ตั้งความหวังสำหรับการเจอคิมแจอยู่แล้ว ไม่ได้คิดว่าจะต้องได้อะไร คิดแค่ว่าอยากจะตามอยากจะเจอ ก็ไป แต่ปัจจัยที่ทำให้รู้สึกแย่ อาจจะเป็นจากการกระทำของคนอื่นมากกว่า เอาเป็นว่าก็คิดว่าตัดสินใจถูกที่ไม่ได้ไป(จริงๆไม่มีเงินด้วยแหละ555) คราวหน้ายังมีอีกมากมาย ไว้ค่อยเจอกันใหม่


ทำไมข้างบนเขียนได้เยิ่นเย้อหนาดนี้555



มาว่าถึงความสนุกก่อนคอนกันดีกว่า คือทุกครั้งที่เวบมีการทำกิจกรรมอย่างนึงขึ้นมา มันจะยุ่งขึ้นมาอีกนิดนึง อิป้าเนี่ย มีส่วนร่วมตั้งแต่แท่งแดง ยันแท่งหัก เพราะว่าว่างงาน555 เลยเหมือนจะเป็นคนเดียวที่ว่างอยู่ตลอด... จริงๆกระบวนการทำอะไรพวกนี้ มันต้องมีการสุมหัวคุยกัน เนื่องด้วยเราอยู่กันต่างที่ ต่างเวลา อีเมลเลยเป็นสิ่งเดียวที่เราใช้ติดต่อกันได้ง่ายสุด ตั้งแต่ออกแบบ ใช้คนอื่นทำไฟล์ ส่งงานเข้าโรงงาน สั่งทำ ตามงาน ส่งของ แพ็กของ ทุกขั้นตอนเกิดความยุ่งยากอยู่เสมอ ถามว่ามันมีความเครียดอยู่มั้ย มันก็คงมีแหละ แต่ก็เต็มใจทำหละเนอะ เพราะมันเป็นสิ่งที่เราตัดสินใจเองว่าจะทำ...


อิป้าขอพูดเรื่องแท่งแดงก่อน(เหมือนจะเคยเขียนไปแล้ว ซ้ำไปซ้ำมาเนอะ) วันนี้มีรูปมาให้ดูกันด้วย แท่งส่งมาถึง อันดับแรกก็ต้องจัดการกับแท่ง มีการเปิดเช็ค บิดไส้ให้ตรง(ขั้นตอนนี้เจ็บนิ้วมากๆ) อะไรก็ว่าไปบลาบลา แล้วก็ทำการแพ็ก จริงๆการแพ็กเนี่ยมันเป็นการเพิ่มมูลค่าของอย่างนึงนะ555 ไม่ใช่หรอก คือเราก็อยากทำให้มันออกมาดีที่สุด ทำทั้งทีอะเนอะ แท่งแดงเราใช้เวลาแพ็กแค่วันเดียว เพราะมาทำกัน5-6คน หลายมืออยู่






วันนัดรับแท่ง ก็เฮฮากันไป เริ่มมีคนมารับแท่งแล้วเปิดเผยตัวเองบ้างแล้ว(แต่ก็ยังมีบางคนที่ไม่ยอมเปิดเผยตัวอยู่) บางคนก็มาพูดคุยเรื่องโปรเจค ขอบคุณหลายๆเลย ในวันนั้นชู่ว์บีดังมากขอบอก555 มีทั้งแบบขอถ่ายรูป ขอลายเซ็น ฮา~


อาทิตย์ถัดมา(อย่างที่บอก) แท่งหักก็เดินทางมาถึง อิป้านี่ก็จิกเด็กให้มาช่วยกันแพ็กแท่ง เพราะมองไปรอบตัวแล้ว ถ้าไม่จิกเนี่ย สงสัยทำคนเดียว -*- (ก็แกรว่างงานอยู่คนเดียว) แล้วแท่งหักเนี่ย หนักหนากว่าแท่งแดงอยู่หน่อย เวลาจะแบกไปแพ็กอะไร มันจะได้ในจำนวนที่น้อยกว่า เพราะว่ามันหนักกว่า คือจริงๆเกือบตายตั้งแต่ตอนไปเอาแท่งกับชีหมูที่ศุลกากรแระ ขนาดเอารถเข็นปิ๊กนิกไปอันนึง ยังขนได้แค่กล่องเดียว(คือมันมีสองกล่อง) วันแรกนั่งแพ็กกันสองคน สามชม.ทำไปได้สามร้อย =[]= เหลืออีกพันห้า จะเสร็จเมื่อไหร่ คืนนั้นเลยมีการหอบกันไปคนละร้อยสองร้อยกลับไปทำที่บ้านกัน... วันที่สองได้สมาชิกแรงงานพม่าเพิ่ม จิกกันไปเป็นทอดๆ เลยทำกันหกคน ใช้เวลาสองชม.เสร็จหมด โว้ววววว ตั้งใจกันมากน้องๆ คือนอกจากจะใช้แรงงานน้องแล้ว ยังให้น้องเลี้ยงป๊อบคอร์นอีก -"- (ฉลองแพ็กแท่งเสร็จด้วยการไปดูทรานสฟอร์มเมอร์)






สองเรื่องบน จริงๆอยากจะขอบคุณแม่ด้วย คือรู้สึกโชคดีที่แม่เข้าใจ แม่ไม่เคยห้ามแถมช่วยตลอด แม่คอยเป็นธุระ ทั้งช่วยซื้อของ ไปดูของเป็นเพื่อน เอาของมาส่งให้ รวมถึงเงินค่านู่นนี่ที่แม่ออกไปให้ก่อนตลอด(ลูกไม่มีเงินนี่หน่าตอนนี้) แถมแม่ยังมานั่งช่วยแพ็กอะไรด้วยอีก ซึ้ง T^T รักแม่ฮับ





ข้ามวันมาถึงวันแถลงข่าว อิป้าไปถอยบันไดใหม่มา(สปอนเซอร์byแม่ อะเกน555) คือขนาดว่าได้เพรสยังคิดว่าตรูต้องมีบันได เพราะเพรสกันเองก็ยังแย่งที่ถ่ายกันเอง โชคดีที่วันนั้นเข้าไปเร็ว เลยจองติดรั้วกลาง เป็นคนที่ห้านับจากข้างหน้า ข้างหน้าสามคนเป็นผู้ชายร่างกำยำ เหมือนจะเป็นสื่อจากยามาฮ่า เพราะว่าทีมงานฮ่าเดินมาคุย เอาน้ำมาให้ เอาทิชชูมาให้อะไรอยู่ตลอด แต่เวลาน้องมา พี่คนที่สองยกกล้องคอมแพคขึ้นเหนือหัว กว่าจะแชะได้หนึ่งแชะ บังข้างหลังหมด -*- พอเข้าไปถึง อิป้าก็ประกอบกล้อง เอากริปมาใส่ ปรากฏว่าเปิดกล้องไม่ติด ตอนนั้นอิป้าซีดเลยฮับ กล้องมาเป็นอะไรตอนนี้เนี่ย พี่ที่มาด้วยเค้าก็บอกว่าให้ใจเย็นๆ ทำไปทำมา สรุปกริปพัง -*- เฮ่ย จะใช้อะ เซรงเลย แล้วก็ได้ยินเสียงเด็กเรียก หันไปทีนึงแล้วแบบ เอิ่ม... เยอะไปหมด ใครเรียกฟระ เลยไม่กล้าหันอีก เพราะหาคนเรียกไม่เจอ(สรุปเค้าไม่ได้เรียกแกร555)... ซักพักคนก็ทยอยเข้ามาเรื่อยๆ คอกสื่อแน่นเอี๊ยด แต่ทุกๆคนก็แบบช่วยเหลือกันดีนะ คือสภาพแถวติดรั้วกลางเนี่ย ปืนสูงขึ้นไปกันเป็นทอดๆ อิป้าเนี่ยคนแรก ขั้นหนึ่ง ข้างหลังเค้าก็ขั้นสอง สาม สี่ อะไรกันต่อไป


รู้แค่ว่า วันนั้นน้องออกมาช้ามากกกกก อิป้าจะเป็นลมเอา คือคิดดู ขนาดเราไม่ได้ยืนเบียด ยังร้อนจะตาย รู้สึกจะเป็นลม แล้วน้องๆที่ยืนอัดกันอยู่ตรงรั้ว เห็นการ์ดดึงน้องที่เป็นลมออกมาทีละคนทีละคนแล้ว เฮ่อ...ออกมากันเร็วๆเถ๊อะ...


จนถึงเวลาอันสมควร(ซึ่งไม่ได้ตรงตามที่แจ้งไว้เล้ย) น้องก็มา มีการสับขาหลอกเล็กน้อย ว่าจะออกขวาหรือซ้าย... เดินกันขึ้นมาบนเวที เจิดมากกกกกก ขาวผ่องวิ้งๆ อิป้าก็ไม่ได้สนใจอะไร ถ่ายอย่างเดียว ถ่ายไปเช็คแสงไป น้องห้าคนดันแสงไม่เท่ากัน จริงๆอยากมีกล้องซัก5ตัว มีมือซักสิบมือ จะได้เจาะทุกคนได้ตลอด เพราะเวลาถ่ายงานแถลงนั่งสัมภาษณ์อะไรแบบนี้อะ คือน้องจะนั่งหน้านิ่งๆซะเป็นส่วนใหญ่ ถ้าเราถ่ายไปเรื่อยๆทุกคน จะได้มาหน้าเดียวกันทุกคน เพราะไม่มีทางจะได้ชอตที่แปลกไปนอกจากจะบังเอิญ อิป้าเลยเถรตรงนิดนึง(ไม่ได้ลำเอียง เพราะคิมแจอยู่กลาง ไม่ต้องเอียง555) ถ่ายแช่คิมแจอยู่นานหลายรอบ เลยได้ชอตยิ้ม หัวเราะ แลบลิ้น เล่นลิ้นอะไรมาครบ... ทีนี้มาพูดถึงเป็นรายบุคคลมั่ง เริ่มจากซ้าย คิมจุน รายนี้เป็นอยู่มุมอับแสงนิดๆ แล้วน้องเป็นคนชอบนั่งตัวห่อๆ... ปาร์คยู ขัดใจทรงผมเจรงๆ ออมม่าคัทเนี่ย ทำไมทุกคนว่าหล่อ โฮ่ยยยย เวลาปาร์คหันข้างช่วยราชการมานะ มันเถิกมากๆ โฮฮฮฮฮ แต่ว่ามิกหล่ออยู่แล้วหละ จริงๆถ้าทรงผมช่วยอีกหน่อย มิกจะหล่อได้มากก่านี้อีก... ชิมมิน รายนี้ชุดกิ๊บกิ้วมาก ผ้าหันคอผืนนั้นทำเอาน้องเหมือนใส่ชุดนักเรียนเลย... ชองหมี หน้าเด้งเลย เหมือนตอนกลับเกา ไปเข้าร้านรักษาหน้ามา มันเลยผ่องมากเป็นปกติ(อาจจะอยู่ในกระบวนการผลัดเซลผิว) คิดดูว่าหน้าผ่องสว่างกว่าคิมแจอีกอะ... รายสุดท้าย ลูกรัก คิมแจ คนนี้ขาววิ้ง เน้นหันซ้ายซะเยอะ เพราะฟังพิธีกรกับล่ามพูด...


อิป้าขอแปะคิมแจคอมโบ้เซตหน่อย




ยิ้มร้าย...





สวัสดีคร๊าบบบบ


ทงบังชินกิครับบบ


สันข้างด้านนี้ชอบมากๆ สวยสุดๆ


รูปนี้ไม่ได้ให้ดูอก แต่จะให้ดูเส้นเลือดที่แขน จะน่ากัวไปไหน

ขอบคุณครับบบบบ


ชีไหว้บ่อยมากกกกก อันนี้เป็นสเตปพะยามตั้งใจ







ก้มซะเห็นรูลึกลับ...



ไหว้อีกแระ -*-


ไหว้อีกที...


ก่อนจะลง คนอื่นเค้าก็โบกมือ อินี่ไหว้ -*-



จบงานแถลง ขาซ้ายชาเลยอะ ต้องยืนนิ่งๆอยู่พักใหญ่ คือเอาขาซ้ายเหยียบบันไดขั้นแรกไว้ไง คือก่อนน้องมาก็รู้สึกเมื่อยเปลี่ยนขาอยู่หลายทีอะนะ แต่พอน้องมาลืมไปหมด กว่าจะรู้สึกตัวอีกทีก็จบงาน... แถมได้รอยช้ำมาที่แข้งอีกข้างละสองจุดในตำแหน่งเดียวกัน เพราะเอาแข้งยันบันได้อีกขั้นไว้

กลับบ้านไปอย่างเมื่อย ตื่นมาอีกวันยังคงเมื่อยอยู่ โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ



(เฮ่ย ยังไม่เริ่มคอนวันแรก เขียนไปซะเยอะ -*-)




คอนวันแรก... ตื่นกันมาอย่างเอื่อยเฉื่อย ยังนั่งทำรูปงานแถลงข่าวแปะอยู่เลย... เข้าสยามไปกินข้าว และออกไปพร้อมกันหลายๆชีวิต(จะเล่าละเอียดไปไหน)... ไปถึงที่คอนราวๆบ่ายสองกว่าๆได้ ก็นั่งงึ้มๆพบปะเพื่อนฝูงกันไป เพราะไม่มีอะไรต้องทำเท่าไหร่... จนถึงช่วงประตูเปิด ความเครียดบังเกิด แต่ก็ผ่านไปได้ด้วยดี เล่นเอาอิป้าหายใจเร็วเกินกว่าปกติ(มันมีชื่อเรียกด้วย แต่จำไม่ได้ ต้องไปถามชีหมู) ขนาดเข้าไปในคอนแล้วอิป้ายังไม่หาย เกือบจะเป็นลม... รอเวลาจนคอนเริ่ม ไม่ได้ตื่นเต้นกับคอนมากเท่าที่ควร เพราะมีเรื่องให้ตื่นเต้นมากกว่า555 ก็ดูไปทำภารกิจไป เพลงไหนทำภารกิจก็ไม่ได้ดู สลับกันไปเป็นช่วงๆ จริงๆบางเพลงไม่ได้อยากทำภารกิจ แต่แบบอดใจไม่ไหว อย่างเพลงโซโล่มิก ตอนแรกจะยืนดูเฉยๆ แต่พอมิกออกมา มันหล่อเกิ๊นนนนนน หล่อเกิ๊นนนนน ทนไม่ไหว จิกชีแบบ ชีเค้าอยากเค้าอยาก มิกมันหล่ออออ ส่วนเพลงโซโล่แจ นี่ก็แบบขอหน่อยนะ คือภารกิจที่ผ่านมา ไม่ได้แจเลย เหมือนถูกกลั่นแกล้ง T^T พอมาตอนท้ายๆที่น้องเดิน เค้ากะปิดภารกิจถาวรไปแระ แต่เกิดอาการอีกรอบ มิกหล่อออออออ ทำไงดีๆ พอเตรียมเงยขึ้นมาอีกที มิกไปแล้ว โฮฮฮฮฮฮฮ จากนั้นมา หมีเอย แจเอยเลยกลายเป็นภารกิจติดพัน สรุปปิดภารกิจจบเพลงสุดท้ายพอดี เหะเหะ.... ส่วนช่วงเพลงเล่นโปรเจค นี่ก็ไม่ได้ดูน้องเลย555 หันมองกันเอง หันมองฮอล จิ้นนำ กร๊ากกกก มองภาพตามแล้วคิดถึงวันพรุ่งนี้ หวังว่ามันจะสำเร็จเนอะ...


ช่วงมิกหล่อไม่ไหว...


ช่วงทนไม่ไหวกับคิมแจ555


อันนี้เป็นอีกช่วงที่ทนไม่ไหว อารมแบบคิมแจถูกขัดขวางในภารกิจ เลยต้องขออีกหน่อย


เลี้ยงขนจุ๊กแร้มาตั้งแต่เดบิ้ว ยังได้แค่นี้อะ >///<


แผ่นหลังงามๆของคิมแจ


ต้นแขนขาวๆล่ำๆน่างับ


หล่อที่สุดในสามโลกกกกก



จบคอนไป ก็ไปกินข้าวต้มร้านแดง(ร้านประจำสมัยดูเอเอฟ) กินไปนั่งแต่งเรื่องกันไป ฮา~




คอนวันที่สอง วันนี้มีงานใหญ่ต้องทำ เลยนัดกันบ่ายสอง อิมแพคก็รถจะติดไปไหน คือติดตรงไอทางลงทางด่วนเนี่ย จนแบบเห็นเด็กที่มาสอบ ลงเดินกันบนทางด่วนเนี่ยแหละ... กว่าจะรวมพลกันครบก็ใกล้เวลาประตูเปิดเข้ามาทุกที งานนี้ขอแรงจากเพื่อนบ้าน คนสนิทอะไรมาช่วยมากมาย เพราะเราต้องใช้คนยี่สิบสองคนสำหรับแจกสิบเอ็ดบล๊อค(ได้ข่าวสตาฟมีอยู่แปด -*-) ก็บรีฟงานอะไรกันไป ก่อนเข้าดันมีเรื่องให้ตื่นเต้นอีก แต่ ณ เวลานั้น อิป้ารู้ว่ามันจะต้องผ่านไปด้วยดี... เข้ามาถึงในฮอลก็แยกย้ายกันไปตามบล๊อคที่ดูแล อิป้าเนี่ยดูSI บางคนก็รู้เรื่องโปรเจคบ้างแล้ว บางคนก็ไม่รู้ ก็อธิบายกันไป มีต่างชาติในบล๊อคนี้อยู่สามสี่กลุ่ม แต่มีคนนึงที่พอเดินเอาเข้าไปให้ เห็นโลโก้บนแท่งแล้วชีรู้เลย ชีแบบอีเว้นท์ใช่มั้ย ไอเลิฟยู ไอเลิฟยัวร์โฟโต้ โอ้...ไอก็เลิฟยูนะ เด็กไทยบางคนก็แบบมีถามไถ่ พี่เหนื่อยมั้ย สู้ๆนะ ^^ แจกกันไปจนคอนใกล้เริ่ม ก็ต้องเตรียมตัวกลับที่นั่งตัวเองแระ ชุลมุนเดินสวนอะไรกันเล็กน้อย คอนเริ่มซักที

แทบทั้งคอนเลยอะที่ไม่ได้นั่ง คือได้นั่งเฉพาะเพลงช้า พอเพลงเร็วยืนกันหมด เลยต้องยืนด้วย แถมบางเพลงที่น้องเริ่มเดิน ก็ยืนกันอีก เลยยืนซะเยอะ... พอถึงช่วงเพลงบอลลูน อิป้าก็เริ่มตื่นเต้น หันมาสะกิดกันว่า อีกสองเพลงๆ... พอจบเพลงlulabyปุ๊บ ก็มองดูรอบๆ ทุกคนเริ่มปิดแท่งแดง เริ่มหักแท่งอควา จนเต็มพื้นที่ที่แจก โฮกกกกก สวยจัง คือมัวแต่มองโปรเจคจนไม่ได้ดูตอนน้องขึ้น ไม่เห็นสีหน้าใครอะไรทั้งนั้น... เลยกลายเป็นว่ามองโปรเจคไป มองหน้าน้องในจอไป(เพราะมองตัวเป็นๆมันก็ไม่เห็นหน้า) แต่จุนซูดึงสายตาอิป้าสุดๆ หน้าตาเบะๆของน้อง จะร้องแหล่ไม่ร้องแหล่ของน้องเนี่ยแหละ ทำเอาเจ๊ละสายตาไม่ได้เลย คนอื่นๆเลยได้แค่มองๆและกลับมามองจุนซูอยู่เรื่อยๆ จริงๆอิป้าน้ำตาไหลด้วยหละ เลยมองอะไรไม่ค่อยชัด ไหลไปกัดผ้าไป อะบาทมาก แล้วคอยลุ้นช่วงที่แบบฮอลปิดไฟมืดๆ ลองจิ้นว่าถ้าเราเป็นน้อง ไปยืนอยู่ตรงนั้น จะเห็นอะไรบ้าง จบเพลงไป ยังอารมค้างอยู่เลย555...

หลังจากนั้นก็ดูคอนอย่างหนุกหนาน ตอนคิมจุนมายืนตรงหน้าอิป้า น้องน่ารักมากกกกกกก ย้ำว่ามากๆๆๆๆ หน้าตาน้องอิ๊อ๊ะ น้องยิ้มแบบแก้มปริเลยอะ อิป้าก็นะสองจิตสองใจ คือจริงๆวันนี้คิดไว้ว่าจะไม่ทำภารกิจ เพราะขี้เกียจ แค่เมื่อวานก็เหนื่อยมากแล้ว เลยแบบไม่หยิบอะไรทั้งนั้น จนถึงเพลงสุดท้ายทูไนท์ เลยแบบเอาวะ เพลงสุดท้ายแล้วขอซะหน่อย แถมอิมิกมายืนน่ารั