More than the air I breath...

posted on 21 Oct 2008 01:06 by superpororo in Korea-Trip

ก่อนจะเริ่มเอนทรีขอเม้าท์เรื่องขำให้ฟังก่อน... ปกติน่าจะอ่านบล๊อคชู่ว์กันอยู่แล้วรึป่าว แต่อาจจะยังไม่เห็น เพราะเรื่องเพิ่งเกิดเมื่อไม่นานมานี้เลย... ใครสงสัยว่ามีอะไรเกิดขึ้น ก็จิ้มไปเอนทรีนี้ คูหาที่7... เกิดอะไรขึ้น!!! วินาทีแรกที่อ่าน(อ่านอยู่พร้อมๆกัน) ขำเหอะ... เห็นคนเขียนงี้ทีไรขำทุกที แถมในนั้นมีพาดพิงถึงด้วย... น้องซังวูไรกัน เขียนอยู่ตลอดว่าน้องชื่อซองอุง(ซังวูนั่นมันควอนซังวูรึป่าว อิป้าเริ่มงง555) คนเม้นท์ก็นะ ทำมาเป็นไม่กล้าล็อกอินแล้วมาพิม วู้ยยยยย ตอนนี้รู้กันหมดแล้วว่าใคร โลกไอทีสมัยนี้มันแคบจะตาย รอพิสูจน์หลักฐานจากห้องแลปอยู่(อินี่ก็เวอร์ไป)... ในเรื่องของชู่ว์เราจะไม่เอ่ยถึง(เพราะชู่ว์คงจะเอ่ยเอง) ขอพูดถึงเรื่องที่ถูกพาดพิงหน่อย... น้องซังวู(หรือที่ถูกคือน้องซองอุง) การที่อิป้านี่ไม่ให้อีเมลน้องเนี่ย มันผิดตรงไหนมิทราบ อีเมลเป็นของที่คนอื่นสามารถเอามาแจกจ่ายได้ด้วยเร๊อะ ช่วยเรียนรู้เรื่องสิทธิส่วนบุคคลมั่งนะคะคุณน้อง... เจ้าของเค้าไม่อนุญาต ใครก็ไม่มีสิทธิทั้งนั้นแหละ... ส่วนเรื่องการตาม ถ้าน้องเป็นคนฉลาด รู้จักหาข่าวเอง(ไม่ลอกข่าวคนอื่นเค้ามาอยู่ตลอด) น้องคงจะรู้แหละค่ะ ว่าดงบังเค้ามีงานที่ไหนเมื่อไหร่ยังไง เวบออฟฟิเชียลเค้าก็ประกาศกันโครมๆ คนทั่วประเทศเค้าก็ไปงานกันทั้งนั้น เห็นมั่งมั้ยคะ ว่าเวบมากมายเค้าก็ถ่ายรูปกันมาได้ถ้วนหน้า ตามมาจริงก็เล่าจริง(ไม่เคยแต่งเรื่องหรือกุเรื่องมาเล่า)... ส่วนเรื่องวัวแก่ คริคริ ถ้าหญ้ามันน่ากิน ใครๆก็อยากกินทั้งนั้นแหละ(ถึงเวลาที่น้องบรรลุนิติภาวะเที่ยวผับเที่ยวบาร์ได้ น้องก็คงจะเป็นวัวแก่เหมือนพี่ๆได้เหมือนกัน ตอนนี้เป็นไม่ได้ ก็ตั้งใจเรียนหนังสือให้ดีก่อนเถอะค่ะ) จบสุดท้ายด้วยเรื่องทำเวบ ทำเวบแล้วตรูจะเป็นวัวแก่ มันไปหนักส่วนไหนของน้องมิทราบคะ ถ้าน้องอยากมั่งก็เปิดเวบมั่งสิคะ เผื่อพี่จะได้ดูเป็นแนวทางว่าทำเวบในแนวทางของน้องเนี่ย มันจะร่านอยู่ในระดับไหน และถ้าทำเวบแล้วมีเงินขนาดมาตามผู้ชายที่เกาหลีได้ คนทั้งประเทศคงทำเวบกันหมดแล้วมั้ง พอดีมีปัญญาทำงานหาเงินเองกันอะค่ะ ก็เลยมีปัญญาตามผู้ชาย(น้องก็ตั้งใจเรียน สอบเข้าคณะดีๆให้ได้ละกันนะคะ จะได้ทำงานดีๆมีเงินตามผู้ชายแบบนี้ได้บ้าง)... ขอจบการอภิปรายแต่เพียงเท่านี้... ปรบมือให้กับความพะยามอยากดังของน้องคนนั้น พะยามต่อไปนะคะ


ขอโทษเหล่าผองเพื่อนที่ติดตามอ่านทุกคน ถ้าเอนทรีนี้เปิดมาด้วยเนื้อเรื่องรุนแรง ถ้อยคำหยาบคาย แต่อิป้าไม่อยากจะเสแสร้งสร้างภาพ ทำตัวเป็นคนดีไม่มีหัวใจ ไม่รู้สึกอะไร(ตรงไหนฟระ)... คือจริงๆคนที่รู้จักก็รู้ๆกันอยู่แล้วว่าอิป้าเป็นคนยังไง(จริงๆแทนตัวเองว่าป้า เรียกคิมแจว่าลูก ก็ไม่หมายความว่าจะแก่ขนาดนั้นซักหน่อย -"-) ใครดีมาก็ดีตอบ ใครร้ายมาก็ขอจิกกัดเล็กน้อย ก่อนจะอนุโมทนาให้ไปไกลๆ... เขียนเรื่องพวกนี้แล้วก็แย่เนอะ สังคมสมัยนี้ นานาจิตตัง...



กลับมาสู่เรื่องเล่าชีวิตประจำวันต่อดีก่า(ใครใคร่อ่านก็อ่าน ใครไม่ใคร่อ่านก็ปิดไปซะ)


หลังจากที่ตอนเช้าวันที่15 ส่งเดะๆไปเจปอง เหล่าป้าก็ทำภารกิจ ตามล่าซื้อซีดี วันนี้ไปสามสาขา(จำชื่อไม่ค่อยจะได้แระ) มีม๊กดง, ซักที่ และซูยู(เหมาะกับยูซูจริงๆ... เหมือนจะไม่เกี่ยว555) วันถัดมาไปอีกสองสาขา แจมซิลและคังนัม... แอบคิดอยู่ว่าควรจะซื้อแบบไหนดีถึงจะมีเปอเซนมากกว่า ระหว่างหย่อนที่เดียวทั้งหมด กับแยกหย่อนที่ละอัน สรุปก็หย่อนไปที่ละอัน(ที่ม๊กดงหย่อนไปสอง) ก็ไม่ได้คิดว่าจะได้อะไรหรอก แล้วมันก็ไม่ได้จริงๆ555 คือของงี้มันขึ้นอยู่ที่ดวงนะ อย่างเพื่อนที่รู้จักซื้อเป็นสิบแผ่นก็ไม่ได้ ส่วนไอคนที่ได้ครั้งแรกแล้ว ครั้งที่สองก็ได้อีก คนรู้จักใกล้ตัวนี่ก็สี่คนแล้ว ที่ได้ซ้ำสองรอบ(แฟนอิแจทั้งน้านนนน)


วันที่17 เดะๆกลับเกา(รอบนี้ทั้งขาไปและกลับ คนแอบน้อยผิดปกติ) ออกมากันได้ตกใจมาก อิป้านี่ไม่ทันตั้งตัว จริงๆจะโทษใครก็ไม่ได้ ได้ข่าวว่ารถมาจอดรอแล้ว การ์ดไรก็ยืนรอกันอยู่แล้ว มัวแต่เอ๋อๆอยู่เอง พอเดินกันออกมาเลยยังไม่ทันตั้งตัว -"- ถ่ายจุนซูเกือบไม่ทัน วันนี้อิมิกโหล่วมากกกกกก มันใส่แว่นแล้วน่าร๊ากกกกกกกก(ชมอิมิกกันทุกวัน ไม่มีเบื่อ ผู้ชายอาร๊าย หล่อได้ไม่รู้จักเหน็ดจักเหนื่อย) ส่วนคิมแจนั่นก็เดินช้า ทิ้งทาย มัวแต่กดแมสเสจทอสับ... อิป้านี่ก็ถ่ายได้แต่ด้านใน เพราะพอเริ่มถ่ายกันไม่ได้ หลุดช่วงโค้งไปแล้ว ทุกคนก็จะเริ่มออกวิ่ง แล้วแต่สะดวกเลย อยากวิ่งนำหรือวิ่งตามหลัง... อิป้านี่วิ่งนำตลอด นำออกไปก่อน แล้วไปยืนรอ ไงหละ ระหว่างวิ่งหันมาเจอเจ๊ เลยวิ่งไปด้วยกัน ที่ฮาคือวิ่งไปถึงตรงประตู พี่อ้วนแกรยืนอยู่พร้อมกับการ์ดหนึ่งคน ยืนเป็นยักษ์วัดแจ้งอยู่สองฝั่งประตู แอบชะงักเล็กน้อยเพราะกลัวพี่อ้วนจะห้าม แต่ชะงักนานไม่ได้ ยังไงก็จะออกไปอะ555 พอเดะๆเดินออกมา ถ่ายไม่ได้แระ โฟกัสไม่จับ ใกล้เกิน -"- ยืนดูก็ได้ฟร้า(อยากถ่ายรูปหง้า) รอบนี้เลยได้ยืนจดจำรายละเอียดคิมแจเต็มๆ(ปกติไม่เคยได้มองเหอะ) ถูกกั้นแค่แขนการ์ดเท่านั้น คิมแจจจจจจจจ รักนะจุ๊บๆ(เอิ่ม.. ไม่เกี่ยว -"-)

เสร็จจากกิมโป ก็เดินทางต่อไปอินชอน แวะหาอะไรทานที่หนามบินอินชอน... เป็นข้าวมื้อที่แพงที่สุดตั้งแต่มาอยู่นี่(คาดว่าจะมีแพงกว่านี้อีก... กะลังพะยามตัดใจลดการชอปปิ้งอะไรซักอย่าง เพื่อจะไปกินกัน) สเต๊กริบอายส์กับกุ้งย่าง T^T ตอนกินก็ค่อยๆละเลียด จะได้รู้สึกว่ามันคุ้มกับเงินที่จ่ายไป555(ราคาพอๆกับเสื้อคิมแจที่จะไปสอยเล้ยยยย BSX ช้านนนนน รอก่อนน้า) เพราะเป็น Lunch Set เลยมีซุปกับน้ำเลมอนมาให้ด้วย



นั่งshuttle busต่อไปที่จัดงานIBC ตอนแรกยังงงอยู่ว่าในเวบประกาศเตือนให้เตรียมเสื้อผ้าอุ่นๆมาด้วย เพราะอากาศจะหนาว ก็งงว่าจะหนาวได้ไหง มาถึงงานก็เข้าใจเลย เพราะมันจัดงานกลางแจ้งนี่เอง... ยังดีที่ตัดสินใจรีบมาหน่อย(แอบเสียเวลากินข้าวไปอยู่ชม.) คนเริ่มมาไลน์อัพกันแล้ว ได้คิวที่ร้อยก่าๆ ยังโอเค... ระหว่างรออิป้านี่ก็หลับ ง่วงมากๆ... ความทรมานของการไปไลน์อัพอีกอย่างก็คือ การนั่งหลับ เนื่องด้วยไม่ได้ค้างคืน หรือเป็นเวลาที่มีคนเริ่มมาจัดแถวอะไรกันแล้ว เค้าก็จะพะยามให้นั่งเป็นแถว แถวสองแถวสี่อะไรแบบนั้น มันเลยจะไม่มีที่ให้เหยียดแขนเหยียดขา ทำได้อย่างเดียวคือนั่งหลับ T^T แล้วต้องมาทรมานกับเด็กข้างหน้าและข้างหลังอีก กลุ่มข้างหน้าเหมือนเป็นเด็กประถมโรงเรียนในอินชอน แบบพากันมายกห้อง เดินกันวุ่นวาย ลุกขึ้นลุกลง เดินไปเดินมา(สงสารการ์ด เด็กพวกนี้มันวุ่นวายจนการ์ดส่ายหัว) ส่วนข้างหลังก็เสียงดัง เปิดเพลงใส่โทรโข่ง จะบร้าตาย -"- กว่าจะพาเข้างานก็เย็นๆนู่น ได้แถวประมาณแถว9 เพราะข้างหน้าเว้นไว้ให้วีไอพีอยู่ห้าแถว... งานนี้เจอป๊า พาม้ากับออนนีมาด้วย... กว่าเดะๆเราจะขึ้น ก็ต้องดูไปปะมาน20วง คนขึ้นเยอะจริงๆ แถมบางวงก็แอบร้องสองเพลง -"- ดูไปตาจะปิด แต่นอนไม่ได้ เพราะครอบครัวข้างหลังวุ่นวายมาก แบบเหมือนแม่บ้านสามชีวิต พาลูกเล็กเด็กแดงอายุ5-7ขวบมา แล้วมานั่งเบียดๆกัน คุณแม่ก็กระแทกเก้าอี้ไป ขยับทีกระแทกที แล้วแบบขยับตลอดเหอะ ไม่นั่งนิ่งซะที เป็นงานที่สร้างความปวดหัวสุดๆ...



ออ ก่อนงานจะเริ่ม มีแฟชั่นโชว์ชุดพนักงานแต่ละสายการบินด้วย พี่ไทยเราก็มีนะ รักคุณเท่าฟ้า smooth as silk... ดงบังร้องสามเพลง ตามที่เห็นๆกัน Hey, Love in, Mirotic... เด๋วนี้ไม่ได้รู้เลยว่าเดะๆร้องกันยังไง เต้นกันดีมั้ย เพราะเอาแต่ถ่ายรูป เหมือนเป็นหน้าที่+ความสนุกไปแล้วอะ ไปแต่ละงานไม่ได้สนใจจะดู แต่สนใจว่าจะถ่ายรูปได้มั้ยมากกว่าแระ... อิป้านี่เอาตัวออกไปยืนข้างตากล้องเลย ไชเท้ายกลูกโป่งกันสูงเกิ๊นนนน แถมเวทีดันไม่สูงมากอีก ยืนเท่านั้นที่คู่ควร... ถ่ายเพลงแรกไปร้องไห้ไป ไม่ได้ซึ้งอะไรกับHeyหรอกนะ แต่เวลาถ่ายแล้วปิดตาหนึ่งข้างเป็นเวลานานๆเนี่ย มันแสบตา หยุดถ่ายก็ไม่ได้ ก็ปล่อยให้น้ำตาไหลไป... อุปสรรคของงานนี้อีกอย่างคือ เปลวไฟที่ลุกๆกันอยู่นั่น ทั้งเพลงHeyและMirotic เมิงคระ จะลุกพรึ่บพรั่บกันไปไหน... มันทำให้รูปที่ถ่ายออกมา น่ากัวได้อย่างไม่มีข้อสงสัย รูปหน้าบิดเบี้ยวไปหมดเลย หรือบางรูปอาจจะเห็นลายดำๆบนตัว... นอกจากจะแปะไม่ได้แล้ว ยังต้องลบทิ้งไป น่ากัวเกินกว่าจะเก็บไว้ดู บรึ๋ย!!!


คิมแจไม่ได้ตกใจ แต่กะลังมันส์กับการเต้น555 ชอบรูปหลุดๆแบบนี้ แต่ไม่แปะในเวบหรอกนะ สงวนไว้ในที่ต้องห้าม555


นิ้วยาวด้วยมุมกล้อง โอ้วววววว


กลับมาสั้นเป็นปกติแระ -"-


จบงานเกือบ4ทุ่ม รีบคับทีนี้ ต้องไปให้ทัน4ทุ่ม20 รถไฟไปกิมโปเที่ยวสุดท้าย... ทุกคนมีที่หมายเดียวกันหมด คือshuttle busคันแรกที่มาถึง... ชีวิตต้องสู้อีกครั้ง มือนึงถือกระเป๋า อีกมือถือกล้องขึ้นเหนือหัว... วิ่งไปขึ้นรถ(ดันเจอเพื่อนระหว่างทางอีก) บอกไม่ถูกเลยตอนไปอยู่ในคลื่นตรงนั้น คือจะยืนเฉยๆก็ไม่ได้แล้ว เพราะอาจจะถูกเหยียบตาย เลยโดนดันไปตามกระแสคลื่น แต่ที่มารู้สึกเจ็บมากๆเลย คือตอนเดินก้าวขึ้นบันไดรถไปได้หนึ่งขั้น ทุกคนเบียดกันหนักมาก โดนดันมาเบียดกับขอบประตู ออกแรงหนึ่งฮึด เบียดเพื่อหาที่ว่างให้ตัวเอง ไม่งั้นต้องตายคาขอบประตู เจ็บแขนเลยเหอะ เหล็กทั้งนั้น... ขึ้นรถมาได้ก็แบบ นึกว่าจะตายซะแล้ว... แต่ยังไม่จบเท่านั้น ขาลงอีก คือก่อนลงไชเท้าหน้าประตูมันก็บอกกันแล้วนะ ว่าอย่าวิ่ง อย่าเบียดกัน แล้วไงหละ ถึงเวลารถจอดประตูเปิด เมิงจะดันกันทำม้ายยยยยย กระเป๋าอิป้านี่ถูกเด็กสองคนหนีบไป กระชากแทบตายกว่าจะดึงหลุดออกมา เพราะมองแล้วถ้าตามน้ำไปกับกระเป๋า ต้องได้รักกับขอบประตูอีกครั้งแน่ๆ... โชคดีมากที่ยังไม่เก็บกล้อง ไม่งั้นน้องกล้องจะเป็นไงมั่งไม่รู้ T^T ลำบากจังชีวิต...



วันเสาร์ที่18 เดะๆต้องบินไปเจจูเพื่อขึ้นงานKorea-China ไฟลท์11.45... ไปถึง10ครึ่ง ตกใจ คนเยอะมาก โอ้ววววว ทำไมทุกคนมารอส่งทั้งนั้น ที่สำคัญรถมาแล้ว จอดอยู่เลยเหอะ การ์ดเดินกันเต็มไปหมด... พี่อ้วนกะพี่แว่นก็ลงมาจัดการนู่นนี่ เห็นคุยกับพนักงานหน้าเครียด แล้วก็... รถขับไปเลย ฟิ้ววววว~~ นั่นปะไร แอบไปเข้าทางวีไอพีแระ หงะ ไม่ได้เจอเลย ฮู้ยยยยยย เสียเวลามารอ... เห็นแต่รถ และเงาในรถ555... เสร็จจากนั้นก็กลับเข้าเมือง มาเจอคุณพี่ที่บินมาดูคอนเฮซอง นัดแนะกันเอาของแล้วกลับเข้าบ้าน T^T ไม่ได้เจอคิมแจ เศร้า โฮฮฮฮฮฮฮฮฮ เจจูก็ขี้เกียจไป ไกลก็ไกล ขึ้นก็ไม่นาน...



อินกิกาโยเวียนมาบรรจบอีกครั้ง อาทิตที่4แล้ว วันนี้คนเยอะเป็นพิเศษ แฟนเรนจากปองมากันเพียบ แก่ด้วยเหอะ นั่งดูดหรี่กันปุ๋ยๆ... ตื่นสายกันครึ่งชม. เลยได้คิวที่84ในบรรดาคาอา ทำไมวันนี้มันเยอะจัง คาอามากันเพียบ... เวลาที่เอสเอมมาประกาศนัดเนี่ย เยอะทุกที แล้วไงหละ นัด10โมง ซัพพอตเตอร์มาถึงเขียนคิวเสร็จ บอกว่าเจอกันอีกที2โมง50 เอิ่ม -"- นานไปมั้ย... เดะๆกลับมาจากเจจูตอนไหนไม่รู้ ไม่ได้ไปรับด้วย เห็นอีกทีรถก็มาจอดอยู่ที่สตูแระ หัวจุนซูแดงๆเดินไปเดินมา... พอถึงเวลาเอาแฟนเข้า แม่มมมมมม ซัพพอตเตอร์หายหัว แล้วไงหละ เอาแฟนดงบังเข้าได้แค่60คน ถ่อยมากกกกกกกกก... นี่มันดงบังนะ ปกติไม่เคยต่ำกว่าร้อย แล้วนี่ตรูชะล่าใจหรือไง คิว84เข้าไม่ได้เนี่ย เซงเหอะ T^T (เดะๆได้รางวัลด้วย แม่มมมมมมมมม โกดดดดดดดด) พอเวลาสดเริ่มขึ้น ก็ไม่รู้จะอยู่รอทำไมแระ ไปที่งานแจกลายเซ็นก็ได้...

เดินดูของระหว่างรอเวลา โพโรโรเต็มไปหมด โฮฮฮฮฮฮ อยากด้ายยยยยย ตัวนี้เป็นโพโรโรป่วย มีติดพลาสเตอร์ยา แบบให้เราเป็นหมอ วัดหัวใจ ตรวจชีพจรไรงี้ได้ น่าร๊ากกกกกก



งานแจกลายเซ็นรอบนี้เป็นอะไรที่ดูวุ่นวายมากมาย คือเหมือนมันพะยามจะห้ามกล้องแบบสะดวกขึ้น เลยพะยามจัดให้แฟนอยู่ในที่ที่มองเห็น... สแตนที่ยกสูงดันเอาออก ตั้งโต๊ะกับพื้น เอาเต้นท์เหมือนที่ขายต๊อกมาตั้ง เสียบหลอดไฟแบบแท่งคู่อีกสามหลอด เอิ่ม -"- นี่หรือที่จัดงาน... แล้วก็พะยามเอาแฟนที่ไม่ได้มานั่งกับพื้น แบบดูกันเรียบร้อยนะ แล้วไงหละ... เตี้ยขนาดนั้น พอดงบังมาถึง มันมองเห็นกันที่หน๊า