:: One day with KJJ ::

"หากวันใดอ่อนแอ ท้อแท้อย่าหวั่นไหว ขอให้ใจไม่สิ้นหวัง ปัญหาแม้จะหนักก็คงไม่เกินกำลัง อย่าหยุดยั้งก้าวไป ขออย่ายอมแพ้ อย่าอ่อนแอ แม้จะร้องไห้ จงลุกขึ้นสู้ไป จุดหมายไม่ไกลเกินจริง"



งงมั้ย... ทำไมถึงเปิดเอนทรีด้วยเพลงนี้ อยากให้เพลงนี้เป็นกำลังใจให้ทุกคนที่กำลังท้อ... สู้ๆน้า


อิป้าอัพถี่เกินไปแล้ว555... 3-4วันอัพที... ทั้งๆที่ไม่มีประเด็นอะไรจะเขียน แต่ก็ยังอยากจะอัพ สรุปไม่มีใครอ่าน555 เพราะอิป้านี่เขียนไปเรื่อยเปื่อย...

มะวานเปื่อยอยู่บ้าน จริงๆอยากหยุดตั้งแต่วันอังคารแระ แต่นายมา ควรจะทำตัวให้อยู่หน่อย... ไหนๆจะมีชีวิตอยู่ที่นี่อีกไม่นาน ใกล้จะเป็นไทแล้ววุ้ยยยยย สู้!!... จริงๆไม่ใช่ทำอยู่ที่นี่ไม่ดีนะ แต่มันถึงจุดอิ่มตัวแล้วไง ทำที่นี่มา3ปี จนจะอยู่เป็นคนรุ่นแรกๆของที่นี่แล้ว คนอื่นเค้าย้ายงานเติบโตกันไปหมด แต่อินี่ติดสบาย ทำงานกับบริษัทฝรั่ง แฟร์ๆดี... รับผิดชอบงานของตัวเองไป งานเสร็จก็คือเสร็จ จะลายังไงนายไม่เคยว่าเลยขอให้งานเสร็จเป็นพอ... อิป้านี่เลยเริงร่า ลาไปหาลูกได้บ่อยๆ(นายก็รู้ ไม่ต้องโกหก555) พอรู้ว่าจะต้องจากลาจากที่นี่ก็ใจหายเหมือนกัน แต่ทำไงได้... ธุรกิจมันก็ย่อมมีวันเปลี่ยนแปลง มันเลยทำให้เราต้องเปลี่ยนแปลงตามไปด้วย... จะว่าดีมั้ยก็ดีนะ เหมือนปีนี้อะไรๆดูจะเหมาะกับสิ่งที่อยากทำไปหมด... ปลายปีที่เคยคิดว่าอยากลาออกย้ายไปตัวไปตามลูกซัก3เดือน แต่มองๆแล้วคงทำได้ยาก 1.จะเอาเงินที่ไหนไป อย่างน้อยต้องงดบินทั้งปี เพื่อ3เดือนตอนปลายปี 2.จะบอกที่บ้านยังไง ลาออกจากงานไปตามปู้จาย 3.และอื่นๆอีกมากมาย... จนเมื่อไม่นาน เหตุผลของการที่ทำให้ใกล้จะเป็นไท มันหยิบยื่นมาเอง... เพราะงั้นปลายปีกับการไปตามลูก 1.ไม่ได้ลาออกจากงาน 2.เงินหล่นทับ 3.แม่หลวมตัวอนุญาตไปแล้ว555 ฯลฯ... 

บางครั้งก็เกิดความรู้สึกว่า จะเอาเงินก้อนนึงไปผลาญหรือควรจะเก็บเงินก้อนนี้ดี... เพราะมีเวลาให้คิดนาน มันเลยทำให้สับสน บางทีอยากคิดปุบปับแล้วทำเลย อาจจะดีกว่านี้... แต่แม่มินให้ข้อคิดว่า(ถือซะว่ามันเป็นข้อคิดละกัน555) ขนาดเราอยู่ที่ไทย เรายังตะเกียกตะกายอยากไปที่นู่น แล้วถ้ามีโอกาสมีหรือเราจะไม่ทำ... แม่มินเชื่อว่าท้ายสุดแม่อิแจคนนี้ก็คงตัดสินใจไปอยู่ดี... คาดว่าคงไม่กอดเงินอยู่ไทย แล้วปล่อยให้เดะๆมีงานอยู่ที่เกา... เหมือนจะดูสิ้นคิด แต่มันเป็นความสุขแหละเนอะ อย่างที่เคยเขียนและย้ำกับตัวเองอยู่เรื่อยๆ... ตอนนี้มีแรงมีกำลังก็ทำไป เพราะเมื่อถึงวันๆนึง เราอาจจะไม่มีแรงทำหรืออาจจะไม่อยากทำแล้วก็ได้... จงมีความสุขกับสิ่งที่มีอยู่  ^ ^



ช่วงนี้อยากจะย้อนอะไรถึงอดีตซะหน่อย อาทิตย์ก่อนมีโอกาสไปแถวโรงเรียน จริงๆผ่านไปบ่อยแหละ แต่ไม่ได้เข้าไปในโรงเรียนนานแล้ว กลัวครูตกใจ555... ผ่านไปแถวนั้นอีก ก็ยังไม่กล้าเข้าไปอยู่ดี... จบมา7ปีแล้วหนิเนอะ คิดถึงน้องอนุบาล3ที่เคยไปเล่นด้วยตอนเช้า ป่านน้องคงอยู่ประมาณม.1แล้ว(โอวววว)... ได้มีโอกาสไปยืนถ่ายรูปโรงเรียน ซึ่งจริงๆเริ่มถ่ายจากที่สูงยากแล้ว ปลูกต้นไม้ใหญ่ๆเต็มไปหมดเพื่อความปลอดภัยของนักเรียน เนื่องด้วยมีสถานีรถไฟฟ้าอยู่ด้านหน้าพอดี(ถ้าใครจำได้... เคยมีข่าวที่นักเรียนออกมาประท้วงหน้าโรงเรียน นั่นแหละ555)... คิดถึงเนอะ T^T ขอบคุณหลายๆอย่างที่ได้จากรร.นี้

ตึกมัธยม มองจากมุมบนเลยจะเห็นเป็นรูปเลข8... ใช้เวลาอยู่ที่นี่ทุกวันตั้งแต่เช้าจนเลิกเรียน


หอประชุม...


โรงยิม เวลาที่เหลือจากการเรียน.. ทั้งหลังเลิกเรียนและวันเสาร์สำหรับการซ้อมกีฬา




เนื่องจากเมื่อวานเปื่อยอยู่บ้าน... เลยหยิบแผ่นคอนเสิร์ตคีตามานั่งดู... คอนนี้จริงๆได้ไปดูด้วย รอบตอนกลางวัน แต่ว่าดูไม่จบออกมาก่อน จำได้ว่ามางานรับปริญญาชู่ว์เน้... พอดูคอนคีตาแล้วรู้สึกว่าตัวเองแก่วุ้ยยยยยย ร้องได้ทุกเพลง... แต่ช่วงนั้นมันเป็นช่วงนักร้องน้อย+เพลงเพราะ แต่ละเพลงที่ออกมาเลยดังๆทั้งนั้น... ปกติแล้วเป็นคนชอบร้องเพลงและฟังเพลงมาก ชีวิตต้องมีเสียงดนตรีตลอดเวลา... เวลานั่งทำงานอยู่ที่ออฟฟิทก็ต้องเสียบหูฟังเพลง ขึ้นรถก็ฟังเพลง... ตะก่อนทุกอาทิตต้องไปร้องเกะ(เด๋วนี้ มีอย่างอื่นให้ทำเยอะกว่า -"-)... 

วันคอนดูไม่ถึงพี่อ้อม พอดูแผ่นเมื่อวานตอนที่พี่อ้อมร้องเพลงอย่ายอมแพ้ อิป้าก็น้ำตาไหลซะงั้น เพลงนี้เนื้อหาสั้นๆทำนองไม่ยาก แต่ความหมายกินใจสุดๆ... (ไม่งงแล้วใช่มั้ยว่าทำไมถึงเปิดเอนทรีด้วยเพลง555 คืออิป้ากะลังอินหวะ)

ตอนแรกว่าจะใส่เพลงเดียว หาโหลดไปมา สรุปได้เพลงเก่าที่ชอบๆมาเพียบเลย งั้นแบ่งเป็นสองอันเน้... ฟังพี่อ้อมจบก่อน(อ่านมาถึงตรงนี้น่าจะจบแล้ว) แล้วก็ค่อยไปจิ้มฟังเพลงเก่าเน่อ... เยอะหน่อย แต่ถ้าใครชอบก็เปิดฟังไปเรื่อยๆได้





เป็นเอนทรีที่ต้องสอบซ่อมเรื่องเรียบเรียงชัวร์ ติด0... เนื้อหาไหน ใจความอะไร เขียนไปเรื่อย... ส่วนอันนี้สำหรับผู้ที่บูชากล้าม ไปกะแง๊วให้โปรต้าทำกำแพงกล้ามแจให้ เลยได้มาใช้แบบเน้... เขียนชื่อแจผิดอีกแหนะ -"- โปรต้าขอแก้ตัวใหม่ในกำแพงหน้า555... จิ้มโลด






ต่อด้วยเรื่องความกลัว O_o เมื่อต้องเผชิญกับสิ่งที่กลัว อิป้าจะทำยังไง...



ก่อนอื่นดูแผนภาพประกอบไปด้วย... เมื่อเวลาประมาณบ่ายโมงของเมื่อวาน อิป้าเดินไปหลังบ้านซึ่งเป็นครัว ตรงดิ่งไปล้างมือที่ซิ้งค์ หลังจากล้างมือเสร็จกะลังจะเดินออก ก็หันมาเจอ น้องกาจั๊วะ!!! เหมือนเป็นกาจั๊วะบาดเจ็บเพราะเดินช้า แต่ยังไงมันก็คือกาจั๊วะซึ่งอิป้ากัวเป็นที่สุด... เลยตัดสินใจกระโดดขึ้นไปยืนบนเก้าอี้เตี้ยๆ หวังว่าน้องจั๊วะจะเดินหนีไปทางนู้น... แต่แล้วเหมือนน้องจั๊วะจะรู้ว่าอิป้ากัว เลยเดินตรงดิ่งมาทางอิป้าด้วยท่าทางอิดโรย(เส้นทางสีน้ำตาลเป็นเส้นทางที่น้องจั๊วะเดินมาตรงถึงดาว)... อิป้าก็ยืนเอามือปิดปาก(ใจอยากกี๊ด)รอเวลา... หวังว่าเมื่อน้องจั๊วะเดินมาถึง แล้วจะเดินเลยผ่านไป... แต่แล้วววววว... น้องจั๊วะพะยามพาตัวเองเลาะขึ้นกำแพงด้านข้าง ซึ่งหมายความว่าถ้าน้องจั๊วะขึ้นกำแพง น้องจั๊วะมีสิทธิจะบิน โอวม่าย!!!... อิป้าจะทำยังไงดีหละทีนี้ ขืนยืนอยู่บนเก้าอี้ต่อไปต้องไม่รอดแน่... ชั่วอึดใจ อิป้ากลั้นใจ วิ่งคับ... วิ่งโลด วิ่งทั้งๆที่น้องจั๊วะยังยืนอยู่ตรงนั้น... วิ่งเสร็จก็มายืนกุมหัวใจด้านนอก ใจเต้นแรงยิ่งกว่าเจอคิมแจอีก...



การตัดสินใจอะไรที่แลกมากับความกลัวเนี่ย มันช่างยากจริงๆ T^T

ลป... จขบ.แอบเล่าเรื่องตัวเองแล้ว คนอ่านเล่าเรื่องตัวเองให้ฟังมั่งก็ได้นะ ชอบอ่าน ^ ^ เขียนมาเยอะๆไม่เบื่อหรอก ส่วนจะเขียนถึงใคร เขียนได้เช่นกัน อิป้าไม่ซีเรียส