Review : Showcase “O - 正.反.合.”

posted on 22 Jun 2007 15:12 by superpororo in Korea-Trip

นี่การูว่างเหรอ เหอเหอ ป่าวเลย... งานเยอะเชียวเมิง... จะเสดมั้ย วันนี้วันสุดท้ายทีขอนแก่น... แล้วนี่ปาไป3โมง... มาอยุ่นี่ถ้าว่างบ้างได้อยุ่หน้าคอมก้อดีหน่อย แต่ส่วนใหย่เข้าประชุมตลอด.. มะวานเยน ประชุมแล้วเอาคอมเข้าไปด้วย แอบนั่งแปะรุปนุ้งอินฮวานซะงั้น ตอนแรกว่าจะอ่านฟิก แต่กัวสีหน้ามันออกตอนอ่าน มะดีๆ เหอเหอ...

เงิน1,700บาท เค้าได้คืนมาแล้ว โฮกกกกกกก ขอบคุนมากกกกกก แต่กระเป๋ายังคงมะเจอ... โทรไปหาสายการบินวันเว้นวัน... เค้าบอกว่า อาจจะส่งไปผิดประเทศ(เอิ่ม...) หรือถ้าtagมันขาด อาจจะหายากก่าเดิม(เอิ่ม...) แล้วตกลงตรุจะได้คืนมั้ย มันช่างเส้า... ของมันหาซื้อมะได้แล้วนะเว่ย(ยังบ่น)... ที่เค้าห่วงมากในใบนั้นคือ.. แท่งไฟดงบังอันที่แท่งเปนชื่อวง(จะหาซื้อได้อีกมั้ย)... กะไข่2ลูก โฮกกกกกกกกก ไขมาจากแจมซิลเลยนะ เปนตุ้ไขไข่อันจิ๋ว อ๊ากกกกกกกกกกกกกก จะเอากระเป๋าคืนนนนนนนนน... ฮ่วย เลิกบ่นแระ เด๋วไว้บ่นอีกทีเอนทรี่หน้า555

เอาเนื้อเรื่องสมัยไปเกาครั้งแรกมารีวิว อยากให้ในบล๊อคเกบทุกสิ่งอย่างเกี่ยวกับความทรงจำที่มีกะลูกไว้... คอนมาเลเซียคงมะทันได้เล่า ช่วงนั้นยังอยุ่ในภาวะงงๆ รีบชอบรีบไปเจอ... มาตั้งใจอีกครั้งตอนคอนที่ไทย แต่ก้อยังมะเตมร้อย... (ช่วงนั้นตามลูกมะเก่งเลยตรุ)... เลยมะรุ้จะเล่าอะไร วันๆนอนอยุ่แต่ในรร. ที่เดียวกะลูกๆด้วยนะ มะได้ไปไหนเลย นอนอยุ่แต่ในห้อง555 ได้เจอลูกแบบที่คนอื่นๆเค้ามะได้เจอกันก้อที่ห้องอาหารของรร.ในตอนเที่ยงของวันคอน ก่อนที่เดกๆจะออกไปฮอล... เหนมะนานหรอก แจจ๋า เพ่มิก นุ้งมิน นั่งโต๊ะที่ขอบประตูอันแสนใหย่มันบัง จะเหนก้อแต่หมีกะนุ้งเซีย ที่นั่งให้แสงแดดเจิดจ้าส่องหน้าอยุ่ที่โต๊ะริม อิหมีก้อช่างเม้า พรืดมะหยุด นุ้งเซียนี่ก้อเดินไปเดินมา เข้าห้องน้ำมั่ง ทอสับมั่ง(อ่อย555)... ก่าจะได้เหนอีกสามคนก้อตอนเดกๆกินอิ่มจะออกไปแล้วเนี่ยแหละ... น วินาทีนั้นยังแอบจำได้นะ สายตาที่จ้องกะอิแจเหมือนถูกสะกด555 จากนั้นมะเหนใครอีกแล้ว... แต่ที่เหลือได้ข่าวตายกะสายตาเพ่มิก (ช่วยมะได้ อิมิกดันเดินตามหลังแจ ตาเค้าก้อมะเหลือไว้มองใครอีกแล้วไง หุหุ)...

ก้อหยิบยกกันมาง่ายๆเลยละกัน แก้ไขบางส่วนเพิ่มเติม... เคยเขียนไว้สมัยเขียนไดกลุ่ม ซึ่งตอนนี้ร้างไปแล้ว เหอเหอ ทุกคนไปเขียนไดส่วนตัวกันหมด... ลงไว้เอนทรี่เดียวกันเลยทั้งตอน... เพราะไปอยุ่เกาแค่สองวันเอง เหอเหอ ลางานมะได้... ไปถึงเช้าวันเสา กลับคืนวันอาทิต...

----------------------------------------------------------------------------------------------

Showcase O - 正.反.合.

ความรู้สึกเค้ามันถูกทุกจบลงด้วยหลังคอนเสริตที่เมืองไทย มันเฮิทมากจนบอกมะถูก น ตอนนั้นยังมะรุ้เลยว่า ตัวเองจะละความรุ้สึกแบบนี้ออกไปได้มะไหร่ แล้วเวลาก้อล่วงเลยไป1อาทิต กับข่าวการวางแผงอัลบั้ม3 ในวันที่29กันยา และshowcaseที่จะเกิดขึ้นวันที่30กันยา คิดเอาแล้วกัน เดะๆเพิ่งจะมาเล่นคอนที่ไทยเมื่อวันที่15 แค่ครึ่งเดือน ชีวิตต้องตัดสินใจอีกแล้ว

คนที่อยากไปมากที่สุด คงจะมะพ้นตัวเองเช่นเคย ด้วยความรุ้สึกที่ยังมะเตม อาจจะทำให้เรารุ้สึกอยากจะหาอะไรมาเติมเตมมาทดแทน อยากจะทำให้จิตใจมันดีขึ้น แต่ด้วยปัจจัยหลายอย่าง มันทำให้ต้องใช้เวลาตัดสินใจ (ถ้ามีเงินคงตัดสินใจได้มากก่านี้)...วันนี้ตัดสินใจจะไป พรุ่งนี้เปลี่ยนใจมะไปและ... แต่ น ความคิดตอนนั้น รุ้สึกแค่ว่า เอาวะ...ไปละกัน มะรุ้ว่ากลับมาจะดีขึ้นหรือแย่ลงก่าเดิม แต่ถ้าอยุ่อย่างงี้แล้วมะไป ยังไงความรุ้สึกมันก้อคงจะเปนอย่างงี้ต่อไป เลยคิดว่าไปก่อนแล้วกลับมาจะรุ้สึกอะไรก้อปล่อยมันแล้ว คงจะต้องลองเสี่ยงดู

ทีนี้หลังจากตัดสินใจจะไปแล้ว ปันหาถัดมา คือเรื่องตั๋ว กะทันหันแบบนี้ ตั๋วจะหาราคาถูกคงจะยาก(ครั้งแรกกับเกาหลี มันมะเคย)ราคาแพงมันก้อทำให้จิตใจไขว้เขวไปได้นิดนึงนะ ไขว้ว่าหรือจะมะไปดี ไขว้ไปไขว้มาอยุ่หลายรอบ สรุปว่า ไป เท่านั้นแหละก้อจบ...ตั๋วจะเท่าไหร่อันนั้นก้อกลายเปนเรื่องรองไป... ตอนแรกมีที่ท่าว่าจะไปเผชินชีวิตที่เกาแค่3คน แต่ท้ายที่สุด เราก้อยังคงเดินทาง5คนครบแก๊งเหมือนเดิม...

วันศุกร์ที่ 29 กันยา..

5ชีวิตหลังเลิกงาน หอบของพะรุงพะรังไปที่สนามบินใหม่ที่เพิ่งเปิดได้มะถึงอาทิต (ได้ประเดิมเลยตรุ) คนเยอะแยะเตมสนามบิน หาข้าวหาอะไรกินรองท้อง (เพราะเด๋วเราต้องไปกินบนเครื่องตอนเกือบเช้า) วันนี้พี่สาวเราใจมะค่อยดี ตั้งกะก่อนจะตัดสินใจไป จนวันนี้จะไปแล้ว พี่เราก้อยังมีทีท่ามะสบายใจออกมาอย่างเหนได้ชัด อาจจะกังวลเรื่องพาสปอร์ตที่มีอายุเหลือมะถึง6เดือน กอรปกับหลายๆคนแอบขู่เล็กๆเรื่องตม.ที่เกาหลี ว่าเข้ายากเข้าเย็น คนไทยหลายคนไปแล้วถูกส่งกลับ และคงมีเรื่องอื่นๆให้ต้องคิดอีกหลายเรื่อง แต่เอาเปนว่าร่วมหัวจมท้ายมาด้วยกันแล้ว ยังไงพี่เราก้อต้องได้ไปแหละว้า.... หลังจากเช็คอินแล้วก้อเข้าไปเดินเล่นข้างใน ร้านรวงเหมือนจะน้อยกว่าที่ดอนเมือง และระยะทางที่คิดว่าจะมีให้เดินกันยาว ปรากดว่ามะได้ยาวอย่างที่คิด เราเข้าไปรอหน้าเกตก่อนเวลาปะมานเกือบชม. แต่จนแล้วจนรอดก้อรอไปอีกชม. เพราะไฟลท์มันดีเลย์ (เห่ยเจรงๆ) ขึ้นเครื่องกันได้ ก้อหาท่าสบายๆเหมาะเจาะในการนอน(ซึ่งมะค่อยจะสบายเท่าไหร่) เพราะเรามีเวลานอนแค่บนเครื่อง เช้าวันพรุ่งนี้เรายังมีอะไรที่ต้องทำอีกเยอะ (เข้าใจความรุ้สึกเดะๆตอนนี้เลย... นอนบนเครื่อง ถึงเกาแล้วทำงานต่อ)

เครื่องบินจอด น ท่าอากาศยานอินชอน ราวๆ7โมงได้ จิงๆแล้วหลังจากกินข้าวเช้า ที่กินมะค่อยจะลง เพราะเช้าเกินเหตุ(เวลาปะมานตี4บ้านเรา) ก้อนั่งสัปหงกไปอีกซักพักเลกๆ.... พวกเราออกไปข้างนอกช้าก่าชาวบ้านเค้า เพราะติดนิสัยบ้ากล้องแวะถ่ายรุปตลอดเวลา จนผู้โดยสารที่มาลำเดียวกันไปกันหมดแล้ว แอร์กะสจ๊วตก้อไปกันหมดแล้ว เรายังคงอยุ่ข้างใน -- ถึงด่านเชคตม... เอาแล้วไง จะรอดมั้ย ก้อมองๆเอาคนไหนดี เลือกหน้าตาใจดีหน่อยแล้วกัน กะว่าถ้ามันมะให้ผ่าน ตรูจะเปิดป้ายไฟสาดใส่หน้าเลย ง่ายดี... ปรากดว่าผ่านไปได้ง่ายๆด้วยสาเหตุเบๆ(เหมือนขอวีซ่าไปไทเป) ชิวๆสบายๆทุกคน...ใครหลอกตรูวะว่าเข้ายาก มะเหนจะมีไรเลย ห่อย.. ทำตรุกัวอยุ่นานสองนอน.... แต่แล้ว เราก้อต้องไปยืนรอกระเป๋าอีกเกือบชม. ระหว่างนั้นก้อเต๊าะแต๊ะหาที่ทอสับ (มีแบบโทรฟรีล่วย เก๋กู๊ด..) ต้องโทรหาเจ๊เพื่อเจ๊จะต้องตื่นออกมารอรับเรา น ที่นัดพบ... ถึงแล้ววววววว โคเรียยยยยยยยย

การเดินทางเข้าเมืองของเราในครั้งนี้ เจ๊แนะให้เราไปขึ้นรถบัส สนนราคาคนละปะมาน500บาท ถามหาที่รอรถจากเจ้าหน้าที่เรียบร้อย.... ระหว่างกะลังด้อมๆมองรอรถบัส ก้อมีบุรุษแปลกหน้าเข้ามาทักทาย และแนะนำว่ามีรถบิ๊กแวนคันใหย่ ยูจะไปไหน (เปนอีก1คนเกาที่พรืดปะกิดพอใช้ได้เลย) เราก้อแบบจะไปอิแตวอน บุรุษผุ้นั้นก้อบอก60,000วอน ถูกกว่า นั่งสบายกว่า ไปมั้ยๆ... มองหน้ากันสองสามที กะลังคิดอยุ่ว่าจะโดนหลอกไปขายมั้ยตรุ แต่ดูสภาพหน้าตาพวกเราแล้ว คงได้กิโลละไม่เท่าไหร่ เหอเหอ เลยตัดสินใจว่านั่งก้อด๊ะ สะดวกดี พอพยักหน้าตกลงเท่านั้นแหละ คุนพี่แกรเขนรถสัมภาระแล้วออกวิ่ง ไอ้พวกเราก้อวิ่งตาม กัวจะเอาของเราแล้วหนีไป ...



ขึ้นรถนั่งชมสองข้างทาง สะพาน แม่น้ำฮัน(คราวหน้าตรูไปเดินเล่นแน่ๆ ตี5ละกัน เผื่อเพ่มิกกะแจจ๋าจะออกมาเดินเล่น เอิ๊กกกก) ตื่นเต้นไปเรื่อย ปะมาน45นาทีพวกเราก้อถึงที่หมาย นั่นคือรร.อิแตวอน แต่เด๋วก่อน เรามะได้นอนที่นี่ ..... แค่เปนที่นัดพบเจ๋ยๆ ... เนื่องด้วยเรานั่งแวน มะได้นั่งบัส เลยถึงก่อนเวลานัด มะรุ้จะติดด่อเจ๊ยังไง วันนี้วันเสาแถมยังเช้าอยุ่ มะค่อยมีร้านรวงเปิดเท่าไหร่ ป้อมสอบถามข้อมูลก้อดูเหมือนจะช่วยไรเรามะได้ เลยต้องเดินหาตู้ทอสับ ซื้อบัตรทอสับ(ที่มารุ้วันกลับที่สนามบินว่า บัตรทอสับบ้านเกาต้องหงาย ไอ้เราก้อคว่ำเสียบกะหมูปุก จนแล้วจนรอดก้อโทรมะได้ซักที555 คว๊ายยยย) เดินไปเดินมากลับมาที่เดิม เจ๊มาพอดี... แล้ว5ชีวิตกะเจ๊อีก1 ก้อเดินหอบหิ้วกระเป๋าไปยังบ้านพัก สปอนเซอรายใหย่เปนบ้านเจ๊กะสามีเจ๊นั่นเอง.... 555 ขอบคุนคร๊าบบบ

ถึงบ้าน9โมงนิดๆ ทยอยกันอาบน้ำอาบท่า... แล้วก้องี๊ดกะการดูดีวีดีที่แถมมากะแผ่นที่เพิ่งออก(ให้เจ๊ซื้อรอไว้แล้ว) เสียงร้องมะดัง(จิงๆนะ) แต่มันคงเปนเสียงที่แปลกประหลาดมาก(ขนาดเอามืออุดปากกันแล้ว) แต่จนแล้วจนรอดเสียงก้อไปปลุกให้ใครที่นอนอยุ่...ตื่นขึ้นมา 555.... ก่าจะได้เคลื่อนย้ายตัวก้อปาไป11โมง เรากะกันว่าจะไปร้านป๊านุ้งเซีย แล้วไปรอเข้าคิวกับคอนคืนนี้ราวๆซัก2-3โมง .... จะทันมั้ย???

เริ่มเดินทางวันนี้ด้วยการขึ้นรถเมล์ ปะมาน10นาทีก้อถึงที่หมาย.... เมียงดง แหล่งชอปปิ้งวัยรุ่น คล้ายๆสยามบ้านเรา แต่เค้าว่าเหมือนซีเหมินติงที่ไทเปมากกว่า แวะซื้อของอยุ่ร้านสองร้าน หลักๆคงหนีมะพ้นร้านเครื่องสำอาง แวะกินโดนัทคริสปี้ครีม(ของโปรดเพ่ยุนกะน้องมิน) จบท้ายด้วยร้านขายซีดี ที่เค้าแอบไปโกยโฟโต้บุ๊คมาสามเล่ม (เด๋วคราวหน้าไปเอาที่เหลือ เหอเหอ) และเดินหาร้านป๊านุ้งเซีย ปรากดว่ามันมะได้อยุ่แถวนี้เฟร่ย .... เสร่ออออออออออมากกกกกกกกกกกกก ถึงมากที่สุดดดดดดด เลยต้องแวะถามที่สอบถามข้อมูลนักท่องเที่ยว มีอะจุมม่าใจดี พะยามช่วยอธิบายทางไปให้เรา จนเราห้าม... มะทันแล้ววววว อะจุมม่าพรืดมะหยุดเลยฮับ.... (กินเวลาอยุ่ตรงนี้อีก15นาที --) จากนั้นก้อหอบของหนักๆ ขึ้นรถไฟเตรียมไปสเตเดียมโอลิมปิก.... สถานที่จัดงานในวันนี้...

ย่านชอปปิ้ง..เมียงดง


ไปถึงสถานีปลายทางราวๆ3โมงได้(ไกลเหมือนกันเนะ) ระหว่างทางเดินก้อจะมีขายแท่งไฟสีแดง ลูกโป่งแดง อะไรแดงๆทั้งหลาย แล้วก้อจะเจอพวกคลับต่างๆ ที่มาอยุ่กันเปนกลุ่มๆ คลับใหย่บ้างเลกบ้าง หรือเปนพวกทำcyworldบ้าง ซึ่งดูจากที่ยืนๆแจกนามบัตร มิใช่น้อยเลยทีเดียว เดะๆที่นี่น่ารักมาก(บางคน) อย่างคนที่แจกนามบัตร พะยามจะอธิบายอะไรซักอย่าง แต่มีหรือ คนกะเหรี่ยงอย่างเราจะฟังภาสาบ้านเกาออก เหอเหอ... เราก้องง เดกมันก้องง จนเดกมันบอกว่า I cant speak English โอววววว นุ๋เรียนมาแต่ประโยคนี้ป่าวเนี่ย เอาเปนว่าบุ้ยใบ้ภาสามือภาสาหน้ากันไป จบด้วยดี

เดินไปถึงด้านหน้า ก้อจะมีมอนิเตอฉายน้องค้างเปนภาพนิ่งอยุ่ (อ๊ากกกกกก น้องมะขยับ -"-) เรายืนถ่ายรุป และเดินผ่านไป อันดับแรกที่ควรจะทำคือหาแถวที่จะเข้า... แต่ปรากดว่าป้ายที่เขียนแปะทุกอัน เปนภาสาเกา จาเรินแล้วมั้ยหละ จะอ่านออกได้ยังไง กะเหรี่ยงครับ ย้ำว่ายังเปนกะเหรี่ยง ที่บุ้ยใบ้กะเดะคนมะกี๊มะได้ช่วยให้ความเปนกะเหรี่ยงเราน้อยลง ตายห่านนนนนน...อ่านเกาหลีมะออกเลย จะเอาไงดีหละทีนี้ เอาวะ.. ถาม... ถ้ามะถามก้อมะรุ้ เราก้อเดินถามสตาฟ พ่นปะกิดใส่ปุ๊บ มันเดินหาคนอื่นมาคุยทันทีเลยทีเดียว แถมไอคนที่มาคุยแทนใช่ว่าจะพรืดรุ้เรื่อง ถามกันไปถามกันมา ชี้กันไปชี้กันมา(ดันแยกกันไปถามหลายคน) คนสุดท้ายก้อพาเราลากไปจ่อมอยุ่ตรงคนกลุ่มนึง ราวๆ20คนได้ แล้วก้อบอกให้เราเข้าแถวตรงนี้แหละ.... กลุ่มก้อน20คนนี้ ส่วนใหย่เปนคนยี่ปุ่น มีประเทดอื่นบ้าง 2-3คน.. คนยี่ปุ่นก้อน่ารักมาก บางกลุ่มมองๆและพะยามคุยกะเรา ถามว่ามาจากไหนยังไง แต่สนทนากันต่อไปมากก่านี้มะได้ เพราะเค้าพรืดปะกิดกันมะได้ แป่วววว .... ก้อเลยเม้าได้แต่กับคนที่พรืดปะกิดได้ ...

แถวเดกๆที่ทยอยกันเดินเข้าสเตเดียมแล้วก้อยังมะมีทีท่าว่าจะเหนปลายแถว


เสบียงช่วยชีวิตของเรา นักเก็ตปลาอร่อยมากๆ

น ตอนนี้ยังมะรุ้ชะตากรรมชีวิตตัวเอง ว่าเข้าไปแล้วจะไปนั่งตรงไหน จะเข้าได้มั้ย เพราะตรงนี้มันเปนที่ คาสิโอเปียโอเวอซีโฟร่ย.. (รอบหน้าตรูจะสมัครและ) พวกเราก้อแบบเอาวะ... ไปที่อื่นตอนนี้กะโดนไล่แล้วค่อยไปก้อมะต่างกัน เพราะดูจากเดะๆที่เดินทยอยเข้าข้างในแล้ว ยังมะเหนซึ่งหางแถวที่ควรจะไปต่อได้เลย.. เราก้อนั่งรอเจี้ยนเมี่ยนกะเพื่อนๆกันไป เดินไปหาซื้อของกินรองท้อง แวะซื้อโปสเตอกะสายข้อมือแสงๆที่ระลึกในงาน นอกจากจะได้ของแล้วยังได้ร่วมทำบุนกะเดะๆด้วยเนะ... เดะๆทั้ง5ใส่ขึ้นคอนล่วย.... รอกันจนถึง5โมงครึ่ง.. ในที่สุดเค้าก้อปล่อยเราเข้าข้างใน เดินเข้าไปเปนอันต้องตะลึง โอ้โห.. สนามบอล ใหย่ค่อดๆ ไมมันดูยิ่งใหย่ ขนลุกซู่... เดะๆเกาที่นั่งอยุ่แถวๆทางที่เราต้องเดินผ่านก้อทักทายเราด้วยภาสาไทย สวัสดีค่ะกันใหย่ ตรุงงเลย หน้าตากะเหรี่ยงบอกว่าเปนคนไทยหนาดนั้นเชียว.. . เราเลือกที่นั่งทำเลพอเหมาะพอเจาะได้แล้ว(แอบเหนอิเครนตั้งอยุ่ข้างหน้าพอดี ไอกล้องเมนช่องSBSนั่นแล.. เหอเหอ) ก้อนั่งกันไป มะมีไรเกิดขึ้น(แล้วจะให้มันเกิดอะไร 555) ตอนแรกปวดชิ้งฉ่องว่าจะเข้าห้องน้ำ สรุปว่าตั้งกะปวดตอน5โมงจนคอนเลิกราวๆเกือบ4ทุ่ม ตรุมะได้เข้าห้องน้ำเลย (สามารถ)

การได้นั่งดูคนทยอยเดินเข้าสเตเดียม สแตนเริ่มมีคนเตมทีละบล๊อกๆ มันดีใจบอกมะถูก แรกๆคิดว่ารร.เกณฑ์เดกมาดูแล้วให้คะแนน แต่พอเหนช่วงก่อนเริ่มคอนแล้วเดะๆร้องเพลงกันดังมาก ทำให้รุ้เลยว่า ทุกคนมาด้วยความตั้งใจจิงๆ มาเพื่อเปนกำลังใจให้คนที่เค้ารักทั้ง5 ... น้ำตาพาลจะไหล.. ... ท้องฟ้าเริ่มมืดลง... คนจะเตมแล้ว.. เยอะจางงงงงง ทุกๆคนล้วนแล้วแต่เปนเดกนักเรียนใส่ชุดนักเรียนกันมา หายากมากที่จะเจอแต่งไปรเวท กลุ่มก้อนที่เรานั่งอยุ่ เปนพวกต่างชาดที่ดูจะมีอายุกันมากสุดในนั้นแล้วมั้ง 555 ... ระหว่างนั่งก้อมีคนมาแจกลูกโป่งแดง(สรุปวันนี้ตรุต้องถือ เหอเหอ) ก่อนคอนเริ่มก้อมีวอร์มเสียง นัดแนะขอความร่วมมือเรื่องนุ้นเรื่องนี้กันไป เปิดเพลงร้องเพลงกันไป เราก้อแหกปากร้องกะเค้าด้วย มะค่อยถูกเท่าไหร่ แต่ก้อจะร้องใครจะทำไม... เริ่มเตรียมพรอปให้พร้อม หยิบไอที่รัดข้อมือที่ซื้อมาขึ้นมาใส่ ปรากดว่า... แป่ว.. ของตรุใส่มะได้... ไอที่ฟื่ดๆที่มันต้องติดกัน ของตรุเจือกอยุ่ด้านเดียวกัน ติดมะได้.. เหอเหอ ขำและ.. เลยต้องถือในขนะที่ชาวบ้านเค้าใส่กัน.. เสร่อออออออออ ทุกคนบอกว่ารอลุ้นสิ เผื่อจะมีแบบประกาดว่า ใครมีแถบติดที่รัดข้อมือด้านเดียวกันให้ขึ้นไปรับรางวัลบนเวที ตลกกันไป....

ครั้งหนึ่งในชีวิตกับการเปนcassiopeia


ราวๆ2ทุ่ม... เมื่อไฟบนเวทีปิดลง เสียงดนตรีเริ่มดังขึ้น ทั้งสเตเดียมก้อเปิดแท่งไฟสีแดง โบกเปนจังหวะเดียวกัน สาบานนนน เหมือนเปลวเพลิง จะไหม้มั้ย 555 ยิ่งดนตรีเร่งจังหวะขึ้น ใจก้อเต้นมากขึ้น โอวววว ตื่นเต้น ดูโชว์เคสครั้งแรกในชีวิต(มะเคยคิดมาก่อนว่าจะได้ดู) เดะๆ5คนขึ้นมาแล้ว ร้องไรซิ่งซัน อ๊ากกกกก ชอบบบบบ ไฟเอย พลุเอย จุดกันมากมายประหนึ่งผลิตพลุกันเอง ยิ่งตอนกลางเพลงพวกที่นั่งดูที่พื้นสนาม ก้อนัดกันปล่อยลูกโป่งแดงขึ้นท้องฟ้า เปนภาพที่ประทับใจเจรงๆ ซึ้ง... งานนี้เดะๆร้อง6เพลง ตามที่ได้ดูกันไป (ได้ดูเดะๆร้องเพลงใหม่เปนครั้งแรก มันโฮกจิงๆนะ T-T) แต่จะมีเพิ่มจากที่ฉายทางทีวีกับในแผ่นดีวีดีคือช่วงสัมภาดที่ยาวกว่านี้ คือเดะๆจะต้องมายืนพรืดๆกะพิธีกรทุกช่วงระหว่างขั้นเพลง มีวิจานรุปต่างๆ แซวบ้าบอคอแตก พรืดกันเยอะมากถึงขั้นจะหลับกันเลยทีเดียวเชียว แฟนๆเกามันก้อกรี๊ดกันไป เดะๆทั้ง5พรืดอะไรมันก้อกรี๊ดก้อขำ มีไอกลุ่มก่อนโอเวอซีเนี่ยแหละ นิ่งสนิท.. ฟังมะออก ขอล่ามที ช่วยด้วย ฟังมะออก .... มีช่วงนึงช่วงพรืดก่อนร้องเพลงสุดท้าย แฟนๆเกาตะโกนไรกันมะรุ้ เหมือนประท้วง เพราะทั้งสเตเดียมปิดแท่งไฟ และหันมาสั่งให้เราปิดป้าย ไอ้เราก้องง .... มันขอความร่วมมือเราหรือจะงับหัวเราวะ...ดุชิบ... ตรุได้ยินแต่ เทิร์นออฟ เทิร์นออฟ (ยังดีที่รุ้ว่าปิดไฟภาสาปะกิดว่าไง มะงั้นตรุคงโง่อีกนาน) สรุปจนบัดนี้ยังมะรุ้ว่าตอนนั้นเกิดไรขึ้น มีอะไรกัน... รุ้แต่มันช่างน่ากัวเจรงๆ ....

คอนเลิกราวๆ4ทุ่ม ออกมาคนเยอะมหาศาลล้านแปด สเตเดียมข้างๆเบสบอลเพิ่งเลิกแข่ง คนล้านเจ็ดสิบเอ็ดแสน(มะกี๊เมิงเพิ่งบอกว่าล้านแปด --) ทุกคนมีจุดมุ่งหมายจะออกจาสถานที่นี้เหมือนกัน เราเดินด๊อกแด๊กเพื่อที่จะกลับไปขึ้นรถไฟ ระหว่างทางยังมีของขายของเดะๆมากมาย(แต่มะเรวและไวเท่าคอนเอฟที่กง... คอนเลิก รุปคอนมันมาเลย)... และแล้ว เราก้อเจอแก๊งเกิลบอยแบนด์ ในที่นี้หมายว่าเปนผู้หยิง(เหมือนจะ)เท่ห์อยุ่กลุ่มนึง 2-3คนได้มั้ง หน้าตาธรรมดา เน้นว่าทำผมดูดี แต่งตัวดูดีหน่อยออกแนวทอมๆ มีอารักขาเปนน้องสัตว์ทั้งหลาย(คิดสภาพชุดแฮมโทริของแจจ๋า) มีทั้งวัว เสือ จระเข้ เดินตามกลุ่มทอมกลุ่มนี้(เรางง) นอกจากนั้นยังมีเดะๆชุดนักเรียนเดินตามอีกพรวนนึง ขอถ่ายรุป ขอลายเซน ... พระเจ้า ยุคสมัยมันเปลี่ยนไป เด๋วนี้ใครหน้าตาดี ดูดี เดินเข้าไปขอถ่ายรุปได้เว่ยเฮ่ย.. หลังจากหายตกใจกะแก๊งประหลาดนี้ พวกเราก้อมุ่งหน้ากลับบ้าน (รอซื้อตั๋วนานเหมือนกัน คนเยอะ)

ถึงแถวๆบ้านราวๆเกือบ5ทุ่ม ต้องหาอะไรกิน(กันตาย)ซะแล้ว ท้องมันร้องโครกคร๊าก... อาหารที่มาเกาแล้วควรจะต้องกินอย่างยิ่ง ก้อต้องนี่เลย พูลโกกิ หมูย่างเกาหลี... จะพลาดได้ยังไง... เดินดุ่มๆไปร้านแรก(สิงธนบุรี เจ๊แกรเรียกงี้) ปรากดว่ากะลังจะปิด เลยต้องไปอีกร้าน ซึ่งมีคุนลุงเจ้าของร้านต้อนรับเราเปนอย่างดี และก้อทิ้งเราไว้กะอะจุมม่า... เราก้อกินกันไป ทั้งเตาเนื้อ เตาหมู เตาหมูสามชั้นกะกิมจิ ...เตาทั้งสามมันมะเหมือนกันเนะ (ตื่นตาตื่นใจสำหรับเค้ามากมาย) หมูย่างที่นี่มันจะมาเปนแผงติดกระดูกฝั่งนึง ย่างลงไปทั้งดุ้นนั่นแหละ แล้วพอใกล้ๆสุกเค้าจะมีกรรไกรเอาไว้ให้ตัดเปนชิ้นๆกินด้วยการห่อจะผัก แล้วมีเครื่องเคียงอีกมากมาย ซึ่งวางกันทีก้อล้นโต๊ะเลยทีเดียว ตะเกียบที่นี่เค้าจะใช้เปนตะเกียบเหล็กแบนๆ เอาไว้คีบกับข้าว ส่วนข้าวในกระปุกเหล็ก เค้าใช้ช้อนเหล็กตักกัน มันอร่อยจิงๆขอบอก ... กินข้าวก้อต้องมีเครื่องดื่ม ไซเดอที่มีรสชาติคล้ายๆสไปรท์แต่อร่อยก่า กับโซจูอีก1ขวด(ที่เค้ามะได้แตะเลย555... กัวกินแล้วมะหยุด).... 7ชีวิตกินกันพุงกาง กินไปเม้าไป ก่าจะกลับถึงบ้านเกือบๆตี1 อาบน้ำอาบท่าเสด มะยอมนอน เข้าเนตมางี๊ดกะรุปคอนน้องมะกี๊... กว่าทั้ง6ชีวิตจะหลับกันหมด ก้อล่วงเลยไปจนถึงเวลาตีสาม... รีบนอนเถ๊อะ.. พรุ่งนี้ยังมีอะไรต้องทำอีกเยอะ

หน้าตาของกินเปนแบบนี้เลย


เช้าวันถัดมา เรานัดกันว่าจะตื่น8โมงและเตรียมตัวออกจากบ้านตอน10โมงเพื่อจะต้องเดินทางไปร้านพิซซ่าป๊านุ้งเซีย(ที่ค่อนข้างจะไกล) แต่ปรากดว่าตื่นกัน10โมงคับ.. ก่าจะอาบน้ำกันเสด เกบกระเป๋ากันเรียบร้อย ออกจากบ้านเที่ยงพอดี.. เหอเหอ 6ชีวิตมุ่งหน้าไปขึ้นรถไฟ นั่งออกจากโซลไปราวๆ1ชม. ก้อจะถึงสถานีปลายทางที่เราจะไปเสาะหาร้านป๊ากัน แต่ปันหามันอยุ่ที่ว่า แล้วร้านป๊านั้นอยุ่ไหน กรำแล้วมั้ยหละ ที่อยุ่ก้อมะมี มีตะชื่อร้าน ก้อเดินหากันไปแวะซื้อเครื่องสำอางกันไป ก่าจะไปถึงร้านป๊าที่ต้องเดินผ่านประมาน2ช่วงตึกปาไปบ่ายโมงก่าๆ... ร้านป๊าอยุ่หัวมุมชั้นสองของตึกๆนึง ซึงโดยปกติแล้วร้านส่วยใหย่จะปิดวันอาทิต ละแวกนั้นเลยดูเงียบเปนพิเศษ เราต้องเดินขึ้นบันไดเลกๆ... พอไปถึงหน้าร้านเราจะรุ้ได้ทันทีว่ามามะผิด เพราะจะมีรุปนุ้งเซียติดหลาคู่กะรุปพิซซ่าอยุ่หน้าร้านเลย ระหว่างที่กะลังเก้ๆกังๆกันอยุ่ ก้อมีปู้จายค่อนข้างมีอายุคนนึงเดินออกมา พร้อมแนะนำตัวว่าxiahs papa อ่า...ป๊านั่นเอง เราก้อทักทายกันไปจับมือตามธรรมเนียมบ้านเค้า ป๊าพาเข้าไปนั่งในร้าน(แอบเหนม้านุ้งเซียนั่งอยุ่ด้วย) พร้อมหยิบเมนูแนะนำของกินต่างๆ พิซซ่าขึ้นชื่อที่นี่ก้อต้องนี่เลย พิซซ่าหน้ามะม่วง (เค้ามะชอบอ่า) สั่งถาดใหย่กันไป กับหน้าอะไรอีกอย่างมะรุ้จำมะได้เปนถาดกลาง พร้อมด้วยสปาเกตตี้อีก2จาน มะรุ้ว่าเราสั่งเยอะกันไปรึป่าว เพราะพอเราจะมองเมนูกันต่อ ป๊าก้อจิ้มไปที่เมนูน้ำ ปะมานว่าให้สั่งน้ำกันได้แล้ว เปนอันว่าเรียบร้อยจดออเดอร์กันไปและรออาหารมา...

ช่วงรออาหารเราก้อมองสำรวจร้านกันไป ในร้านก้อมีแฟนๆเกามานั่งอยุ่บ้างประปราย มีรุปตกแต่งร้านเปนรูปนุ้งเซีย บอร์ดติดรุป โปสเตออัลบั้ม3... แล้วเราก้อเจอบุรุษนามนึงเดินเข้ามา โอ้วววว น้องจุงโฮ... (ไปส่งพิซซ่ามา) ใส่หมวกปิดหน้าปิดตา แต่เท่ห์จาง รุปร่างสูงใหย่ หน้าตามะเหมือนนุ้งเซียเท่าไหร่นัก ไปนั่งขรึมๆอยุ่คนเดียวที่ห้องด้านใน... ป๊าก้อมาชวนคุยนุ่นคุยนี่ไปเรื่อย และเอารุปนุ้งเซียพร้อมลายเซนมาแจก บลาบลาบุ้ยใบ้กันไป อาหารก้อมาพอดี... พิซซ่าที่สั่งถาดกลางมา รอบๆขอบมีไข่ด้วยกะมันบด (แปลกดี) สปาเกตตี้จานโปรดก้อต้องนี่เลย สปาเกตตี้เทอริยากิ(เบิ้ลซะด้วย) กินกันแบบหิวโซ มื้อแรกของวันนี่หน่า.... แล้วอยุ่ดีๆม้าก้อเดินมา(คือจิงๆม้านั่งอยุ่โต๊ะติดกะเรา) พร้อมล่ามส่วนตัว1คน... ม้ามาคุยนุ่นคุยนี่ ถามว่ามาดูคอนมะคืนเหรอ เปนไงมั่ง คอนที่ไทยดีมั้ย อยุ่ถึงมะไหร่... บลาบลาบลา... แล้วม้าก้อถามว่าเจอจุงโฮรึยัง... ตรุคิดมะทัน ดันบอกว่าเจอแล้วเหนนั่งอยุ่ข้างใน ... หมดกันๆ น่าจะบอกว่ายังมะเจอ เผื่อม้าจะพาออกมาแนะนำ (มะได้เรื่องๆ) .... แล้วม้าก้อถามว่าทุกคนเนี่ยเปนแฟนนุ้งเซียกันหมดเลยรึป่าว พวกเราก้อยิ้มๆพร้อมใจกันพยักหน้าไป(555ขำ)... แล้วก้อขำมะออก เหอเหอ มะเชื่ออย่าลบหลู่... สร้อยชื่อแจที่เค้าใส่อยุ่ ขาดมันซะดื้อๆที่ร้านป๊านี่แหละ.. โฮฮฮฮฮฮ เค้ายังรักลูกเหมือนเดิมน้า แง้ว..

แพลนวันนี้ เรากะจะออกจากร้านป๊าซัก3โมงก่าๆ เพราะภารกิจเรายังมะเสด... ตะว่าเด๋วเดะๆจะขึ้นคอน Ingigayo comeback special ตอน4โมง เอาแล้วไง งานแรกที่ขึ้นหลังจากโชว์เคส... ป๊าก้อชวนดู .. แล้วจะไปไหนรอด เหอเหอ .... ก่อนคอนจะเริ่ม ก้อมีแฟนๆอีกจำนวนนึงเข้าร้านมา ตอนนี้คนเริ่มเตมร้านและ เดะๆขึ้นเปนวงสุดท้าย ปาเข้าไป4โมงครึ่ง... ดูจบ4โมง45ปุ๊บ พวกเราเรียกเกบตังปั๊บ เพราะมันจะมะทันแล้วหนะสิ เหอเหอ จ่ายเงินกันไป ร่ำลาป๊ากันไป..(แล้วจะกลับมาอีกแน่นอน) จ้ำอ้าวเลยคราวนี้ ขึ้นรถไฟกลับเมืองอีก1ชม.... จะทันมั้ย.... 6โมงก่าๆ ถึงเมียงดง แวะซื้อซีดี... หอบของพะรุงพะรังขึ้นรถไปที่บ้าน แวะซื้อหนมเดะๆ หอบกันอีกคนละ3-4ถุง วิ่งกลับบ้าน ผ่านร้านรวงมากมายดันเจือกเปิด x-man สะดุดจึ๊กยืนดูได้10วิก้อต้องออกวิ่งต่อ (ชีวิตตรุ -- ลำบากจิงๆ) กลับถึงบ้านคว้ากระเป๋าเกบของที่เหลือให้เรียบร้อย ทุ่มตรง5ชีวิตขึ้นรถ ร่ำลาเจ้าถิ่นเตรียมตัวเดินทางกลับบ้าน โฮฮฮฮฮฮฮฮ จะต้องกลับแล้วจิงๆรือ ม่ายน้า...

2ทุ่มตรง... วิ่งตรงไปที่เคาท์เตอร์เชคอิน ยืนหอบเปนหมาหูตูบอยุ่ เกือบมะทัน (ถ้ามะทันตรุได้อยุ่ต่อสมใจอยากแน่ๆ เหอเหอ) ผ่านตม. เดินเล่นอยุ่ข้างใน นั่งรอเวลาและรำลึกสถานที่คุ้นเคยที่เหนเดะๆเดิน(ในรุป) เส้า... 3ทุ่ม... เครื่องทีจีก้อนำเราออกจากท่าอากาศยานอินชอน.. โบกมือร่ำลากันไป ... พรุ่งนี้ชีวิตก้อจะกลับมาสุ่ความจิงเหมือนเดิมแระ

เปนช่วงเวลา2วันในเกาหลีที่คุ้มค่าและมีค่ามากมายจิงๆ ถึงแม้จะสั้น มะได้เจอเดะๆใกล้ๆ มะได้ทำอะไรได้ครบถ้วนสมบูรณ์ แต่การมาร่วมเปนส่วนหนึ่งในการดูโชว์เคส ดื่มด่ำบรรยากาศ เหนความรักที่เดะๆมีกะแฟนๆ และความรักที่แฟนๆมีให้เดะๆ คาดว่าทุกคนที่อยุ่ในที่นั้น ก้อคงรุ้สึกมะต่างกัน... ก่าเดะทั้ง5จะก้าวมาถึงจุดนี้ได้ ก่าจะดังเหมือนทุกวัน ทุกอย่างล้วนต้องมีองค์ประกอบที่เกื้อหนุนกันไป...

แล้วพวกเราจะกลับไป กลับไปตามความฝันของเรา (ตรุเหนความฝันเยอะเจรงๆเลย) แล้วเจอกันที่เกาอีกนะเดะๆ มะนานเกินรอ... ไฟท์ติ้ง....

----------------------------------------------------------------------------------------------

เลิกงานแระ... มะทำแระงาน555 คืนนี้มีนัดร้องเกะกันอย่างหนุกหนาน อำลาขอนแก่น คาดว่าคงได้มา(ทำงาน)อีก แน่นอน...


edit @ 2007/06/22 17:35:54

Comment

Comment:

Tweet

ดีๆค่ะ

จะไปเกาหลีอ่ะค่ะ

อยากสอบถามอารายนิดหน่อย

ขอเบอหน่อยน้า มีไรจาถามจิงๆค่ะ

ขอบคุนค่ะ

#10 By PreWer on 2007-10-05 21:39

อยากเห็นจุนโฮอ่า
ป๊าม๊านี่เอนเตอร์เทนลูกค้ามาก
รักป๊าม๊าน้า

#9 By Park--Sung--Il (203.130.159.3 /203.147.20.14) on 2007-06-24 16:11

เคยตามอ่านแล้ว แต่มาเล่าอีกที่ก้อรู้สึกดีเหมือนเดิม อยากมีประสบการณ์แบบนี้บ้างจัง

ทำให้รู้ว่าต้องมีครั้งแรกแล้วครั้งต่อไปก้อจะง่ายขึ้น...จริงมั้ย

ขอให้ได้กระเป๋าคืนไวๆนะ

#8 By apple (58.8.134.194) on 2007-06-23 16:10

ดีใจด้วยที่ได้เงินคืนแล้วววว

อ่านเรื่องไปเกาทีไรอิจฉาทุกทีเลย
เวลาเมาท์ๆๆ หรือเวลาเขียนให้อ่านก็สนุกเหมือนกันเลย
เล่ามากี่ครั้งๆ ก็ไม่เบื่อ

อยากไปกินพิซซ่าบ้างจัง
จะไปกินพิซซ่าร้านป๊าให้ได้สักวัน

ถ้าพี่กริ๊งมาขอนแก่นอีกอย่าลืมบอกนะคะ

#7 By i0ok (125.26.145.104) on 2007-06-23 14:38

กระเป๋าอยากไปเที่ยวประเทศอื่นบ้างมั้ง เลยมะยอมกลับมา
.......
ทริปแรกที่แสนสนุกของชินกู

แล้ววันแบบนั้นจะมีอีกมั้ย ....

#6 By Piggie (124.120.188.165) on 2007-06-23 09:49

แม้จะเป็นเรื่องเก่าเล่าใหม่สักกี่ครั้ง ก็ยังคงเรียกรอยยิ้มได้เสมอ อ่านกี่ที ก็ไม่เบื่อ 55++ ชอบบบบ
ป.ล. ป่านนี้ร้องเกะกันหนุกหนานแล้ว ฮ่าๆๆๆ

#5 By ★.lomajolin.★ on 2007-06-23 01:19

หึหึ ได้ข่าวว่าประชุมชิมิ???
5555+ ช่างกล้านัก

แต่ก้อดีไม่เคียดดดๆๆๆ
ส่วนกะเป๋ษก้อขอให้ได้คืนเต๊อะ ของใคร ใครก้อรัก อย่าหายไปแล้วไปลับเลย สาธุ ( ช่วยเล่นไสยอีกแรง ..ฮา..)

รอ้งเกะให้หนุกน้า~~~

#4 By khappi on 2007-06-22 21:45

พี่คะขอโทดคะ พิมผิดง่า
จุนโฮ เปน จุนโอ

#3 By noi (125.26.42.116) on 2007-06-22 20:48

พี่ขา ยาวได้ใจมากอะพี่ อ่านจบ
เล่นเอา เหอๆ อะนะ แต่มันสนุกดีอ่า
เปนปะสบกานที่น่าปะทับใจ
พี่ขา จุนโอ อยากเหนมั้งอ่า
มาอัพไวๆเน้อ พี่ รออ่านอยู่
ปล.ป๊า ม้า เค้าออกจะ โปรโมทลูกตัวเอง
555+

#2 By noi (125.26.42.116) on 2007-06-22 20:46

โอ้ ก่าจาอ่านจบ ยาวได้จัยมากมายย อิอิ

เป็นสองวันที่คุ้มค่าสุดๆๆไปเลยค่ะ อิจฉาพี่จัง

ได้คุยกะทั้งพ่อทั้งแม่จุนซูแถมยังๆได้เหนพี่จุนโฮด้วย โฮกก อยากเจอมั่งง

อยากคุยกับพี่จังเลยอ่า ถ้าว่างช่วยแอดมาหาหน่อยได้มิคะ ไม่ได้ก็จาทิ้งเมลล์ไว้แหละ ฮ่าๆ >> ifucomeback@hotmail.com

#1 By Mae (124.121.96.224) on 2007-06-22 18:37