Review : Showcase “O - 正.反.合.”

posted on 22 Jun 2007 15:12 by superpororo in Korea-Trip

นี่การูว่างเหรอ เหอเหอ ป่าวเลย... งานเยอะเชียวเมิง... จะเสดมั้ย วันนี้วันสุดท้ายทีขอนแก่น... แล้วนี่ปาไป3โมง... มาอยุ่นี่ถ้าว่างบ้างได้อยุ่หน้าคอมก้อดีหน่อย แต่ส่วนใหย่เข้าประชุมตลอด.. มะวานเยน ประชุมแล้วเอาคอมเข้าไปด้วย แอบนั่งแปะรุปนุ้งอินฮวานซะงั้น ตอนแรกว่าจะอ่านฟิก แต่กัวสีหน้ามันออกตอนอ่าน มะดีๆ เหอเหอ...

เงิน1,700บาท เค้าได้คืนมาแล้ว โฮกกกกกกก ขอบคุนมากกกกกก แต่กระเป๋ายังคงมะเจอ... โทรไปหาสายการบินวันเว้นวัน... เค้าบอกว่า อาจจะส่งไปผิดประเทศ(เอิ่ม...) หรือถ้าtagมันขาด อาจจะหายากก่าเดิม(เอิ่ม...) แล้วตกลงตรุจะได้คืนมั้ย มันช่างเส้า... ของมันหาซื้อมะได้แล้วนะเว่ย(ยังบ่น)... ที่เค้าห่วงมากในใบนั้นคือ.. แท่งไฟดงบังอันที่แท่งเปนชื่อวง(จะหาซื้อได้อีกมั้ย)... กะไข่2ลูก โฮกกกกกกกกก ไขมาจากแจมซิลเลยนะ เปนตุ้ไขไข่อันจิ๋ว อ๊ากกกกกกกกกกกกกก จะเอากระเป๋าคืนนนนนนนนน... ฮ่วย เลิกบ่นแระ เด๋วไว้บ่นอีกทีเอนทรี่หน้า555

เอาเนื้อเรื่องสมัยไปเกาครั้งแรกมารีวิว อยากให้ในบล๊อคเกบทุกสิ่งอย่างเกี่ยวกับความทรงจำที่มีกะลูกไว้... คอนมาเลเซียคงมะทันได้เล่า ช่วงนั้นยังอยุ่ในภาวะงงๆ รีบชอบรีบไปเจอ... มาตั้งใจอีกครั้งตอนคอนที่ไทย แต่ก้อยังมะเตมร้อย... (ช่วงนั้นตามลูกมะเก่งเลยตรุ)... เลยมะรุ้จะเล่าอะไร วันๆนอนอยุ่แต่ในรร. ที่เดียวกะลูกๆด้วยนะ มะได้ไปไหนเลย นอนอยุ่แต่ในห้อง555 ได้เจอลูกแบบที่คนอื่นๆเค้ามะได้เจอกันก้อที่ห้องอาหารของรร.ในตอนเที่ยงของวันคอน ก่อนที่เดกๆจะออกไปฮอล... เหนมะนานหรอก แจจ๋า เพ่มิก นุ้งมิน นั่งโต๊ะที่ขอบประตูอันแสนใหย่มันบัง จะเหนก้อแต่หมีกะนุ้งเซีย ที่นั่งให้แสงแดดเจิดจ้าส่องหน้าอยุ่ที่โต๊ะริม อิหมีก้อช่างเม้า พรืดมะหยุด นุ้งเซียนี่ก้อเดินไปเดินมา เข้าห้องน้ำมั่ง ทอสับมั่ง(อ่อย555)... ก่าจะได้เหนอีกสามคนก้อตอนเดกๆกินอิ่มจะออกไปแล้วเนี่ยแหละ... น วินาทีนั้นยังแอบจำได้นะ สายตาที่จ้องกะอิแจเหมือนถูกสะกด555 จากนั้นมะเหนใครอีกแล้ว... แต่ที่เหลือได้ข่าวตายกะสายตาเพ่มิก (ช่วยมะได้ อิมิกดันเดินตามหลังแจ ตาเค้าก้อมะเหลือไว้มองใครอีกแล้วไง หุหุ)...

ก้อหยิบยกกันมาง่ายๆเลยละกัน แก้ไขบางส่วนเพิ่มเติม... เคยเขียนไว้สมัยเขียนไดกลุ่ม ซึ่งตอนนี้ร้างไปแล้ว เหอเหอ ทุกคนไปเขียนไดส่วนตัวกันหมด... ลงไว้เอนทรี่เดียวกันเลยทั้งตอน... เพราะไปอยุ่เกาแค่สองวันเอง เหอเหอ ลางานมะได้... ไปถึงเช้าวันเสา กลับคืนวันอาทิต...

----------------------------------------------------------------------------------------------

Showcase O - 正.反.合.

ความรู้สึกเค้ามันถูกทุกจบลงด้วยหลังคอนเสริตที่เมืองไทย มันเฮิทมากจนบอกมะถูก น ตอนนั้นยังมะรุ้เลยว่า ตัวเองจะละความรุ้สึกแบบนี้ออกไปได้มะไหร่ แล้วเวลาก้อล่วงเลยไป1อาทิต กับข่าวการวางแผงอัลบั้ม3 ในวันที่29กันยา และshowcaseที่จะเกิดขึ้นวันที่30กันยา คิดเอาแล้วกัน เดะๆเพิ่งจะมาเล่นคอนที่ไทยเมื่อวันที่15 แค่ครึ่งเดือน ชีวิตต้องตัดสินใจอีกแล้ว

คนที่อยากไปมากที่สุด คงจะมะพ้นตัวเองเช่นเคย ด้วยความรุ้สึกที่ยังมะเตม อาจจะทำให้เรารุ้สึกอยากจะหาอะไรมาเติมเตมมาทดแทน อยากจะทำให้จิตใจมันดีขึ้น แต่ด้วยปัจจัยหลายอย่าง มันทำให้ต้องใช้เวลาตัดสินใจ (ถ้ามีเงินคงตัดสินใจได้มากก่านี้)...วันนี้ตัดสินใจจะไป พรุ่งนี้เปลี่ยนใจมะไปและ... แต่ น ความคิดตอนนั้น รุ้สึกแค่ว่า เอาวะ...ไปละกัน มะรุ้ว่ากลับมาจะดีขึ้นหรือแย่ลงก่าเดิม แต่ถ้าอยุ่อย่างงี้แล้วมะไป ยังไงความรุ้สึกมันก้อคงจะเปนอย่างงี้ต่อไป เลยคิดว่าไปก่อนแล้วกลับมาจะรุ้สึกอะไรก้อปล่อยมันแล้ว คงจะต้องลองเสี่ยงดู

ทีนี้หลังจากตัดสินใจจะไปแล้ว ปันหาถัดมา คือเรื่องตั๋ว กะทันหันแบบนี้ ตั๋วจะหาราคาถูกคงจะยาก(ครั้งแรกกับเกาหลี มันมะเคย)ราคาแพงมันก้อทำให้จิตใจไขว้เขวไปได้นิดนึงนะ ไขว้ว่าหรือจะมะไปดี ไขว้ไปไขว้มาอยุ่หลายรอบ สรุปว่า ไป เท่านั้นแหละก้อจบ...ตั๋วจะเท่าไหร่อันนั้นก้อกลายเปนเรื่องรองไป... ตอนแรกมีที่ท่าว่าจะไปเผชินชีวิตที่เกาแค่3คน แต่ท้ายที่สุด เราก้อยังคงเดินทาง5คนครบแก๊งเหมือนเดิม...

วันศุกร์ที่ 29 กันยา..

5ชีวิตหลังเลิกงาน หอบของพะรุงพะรังไปที่สนามบินใหม่ที่เพิ่งเปิดได้มะถึงอาทิต (ได้ประเดิมเลยตรุ) คนเยอะแยะเตมสนามบิน หาข้าวหาอะไรกินรองท้อง (เพราะเด๋วเราต้องไปกินบนเครื่องตอนเกือบเช้า) วันนี้พี่สาวเราใจมะค่อยดี ตั้งกะก่อนจะตัดสินใจไป จนวันนี้จะไปแล้ว พี่เราก้อยังมีทีท่ามะสบายใจออกมาอย่างเหนได้ชัด อาจจะกังวลเรื่องพาสปอร์ตที่มีอายุเหลือมะถึง6เดือน กอรปกับหลายๆคนแอบขู่เล็กๆเรื่องตม.ที่เกาหลี ว่าเข้ายากเข้าเย็น คนไทยหลายคนไปแล้วถูกส่งกลับ และคงมีเรื่องอื่นๆให้ต้องคิดอีกหลายเรื่อง แต่เอาเปนว่าร่วมหัวจมท้ายมาด้วยกันแล้ว ยังไงพี่เราก้อต้องได้ไปแหละว้า.... หลังจากเช็คอินแล้วก้อเข้าไปเดินเล่นข้างใน ร้านรวงเหมือนจะน้อยกว่าที่ดอนเมือง และระยะทางที่คิดว่าจะมีให้เดินกันยาว ปรากดว่ามะได้ยาวอย่างที่คิด เราเข้าไปรอหน้าเกตก่อนเวลาปะมานเกือบชม. แต่จนแล้วจนรอดก้อรอไปอีกชม. เพราะไฟลท์มันดีเลย์ (เห่ยเจรงๆ) ขึ้นเครื่องกันได้ ก้อหาท่าสบายๆเหมาะเจาะในการนอน(ซึ่งมะค่อยจะสบายเท่าไหร่) เพราะเรามีเวลานอนแค่บนเครื่อง เช้าวันพรุ่งนี้เรายังมีอะไรที่ต้องทำอีกเยอะ (เข้าใจความรุ้สึกเดะๆตอนนี้เลย... นอนบนเครื่อง ถึงเกาแล้วทำงานต่อ)

เครื่องบินจอด น ท่าอากาศยานอินชอน ราวๆ7โมงได้ จิงๆแล้วหลังจากกินข้าวเช้า ที่กินมะค่อยจะลง เพราะเช้าเกินเหตุ(เวลาปะมานตี4บ้านเรา) ก้อนั่งสัปหงกไปอีกซักพักเลกๆ.... พวกเราออกไปข้างนอกช้าก่าชาวบ้านเค้า เพราะติดนิสัยบ้ากล้องแวะถ่ายรุปตลอดเวลา จนผู้โดยสารที่มาลำเดียวกันไปกันหมดแล้ว แอร์กะสจ๊วตก้อไปกันหมดแล้ว เรายังคงอยุ่ข้างใน -- ถึงด่านเชคตม... เอาแล้วไง จะรอดมั้ย ก้อมองๆเอาคนไหนดี เลือกหน้าตาใจดีหน่อยแล้วกัน กะว่าถ้ามันมะให้ผ่าน ตรูจะเปิดป้ายไฟสาดใส่หน้าเลย ง่ายดี... ปรากดว่าผ่านไปได้ง่ายๆด้วยสาเหตุเบๆ(เหมือนขอวีซ่าไปไทเป) ชิวๆสบายๆทุกคน...ใครหลอกตรูวะว่าเข้ายาก มะเหนจะมีไรเลย ห่อย.. ทำตรุกัวอยุ่นานสองนอน.... แต่แล้ว เราก้อต้องไปยืนรอกระเป๋าอีกเกือบชม. ระหว่างนั้นก้อเต๊าะแต๊ะหาที่ทอสับ (มีแบบโทรฟรีล่วย เก๋กู๊ด..) ต้องโทรหาเจ๊เพื่อเจ๊จะต้องตื่นออกมารอรับเรา น ที่นัดพบ... ถึงแล้ววววววว โคเรียยยยยยยยย

การเดินทางเข้าเมืองของเราในครั้งนี้ เจ๊แนะให้เราไปขึ้นรถบัส สนนราคาคนละปะมาน500บาท ถามหาที่รอรถจากเจ้าหน้าที่เรียบร้อย.... ระหว่างกะลังด้อมๆมองรอรถบัส ก้อมีบุรุษแปลกหน้าเข้ามาทักทาย และแนะนำว่ามีรถบิ๊กแวนคันใหย่ ยูจะไปไหน (เปนอีก1คนเกาที่พรืดปะกิดพอใช้ได้เลย) เราก้อแบบจะไปอิแตวอน บุรุษผุ้นั้นก้อบอก60,000วอน ถูกกว่า นั่งสบายกว่า ไปมั้ยๆ... มองหน้ากันสองสามที กะลังคิดอยุ่ว่าจะโดนหลอกไปขายมั้ยตรุ แต่ดูสภาพหน้าตาพวกเราแล้ว คงได้กิโลละไม่เท่าไหร่ เหอเหอ เลยตัดสินใจว่านั่งก้อด๊ะ สะดวกดี พอพยักหน้าตกลงเท่านั้นแหละ คุนพี่แกรเขนรถสัมภาระแล้วออกวิ่ง ไอ้พวกเราก้อวิ่งตาม กัวจะเอาของเราแล้วหนีไป ...



ขึ้นรถนั่งชมสองข้างทาง สะพาน แม่น้ำฮัน(คราวหน้าตรูไปเดินเล่นแน่ๆ ตี5ละกัน เผื่อเพ่มิกกะแจจ๋าจะออกมาเดินเล่น เอิ๊กกกก) ตื่นเต้นไปเรื่อย ปะมาน45นาทีพวกเราก้อถึงที่หมาย นั่นคือรร.อิแตวอน แต่เด๋วก่อน เรามะได้นอนที่นี่ ..... แค่เปนที่นัดพบเจ๋ยๆ ... เนื่องด้วยเรานั่งแวน มะได้นั่งบัส เลยถึงก่อนเวลานัด มะรุ้จะติดด่อเจ๊ยังไง วันนี้วันเสาแถมยังเช้าอยุ่ มะค่อยมีร้านรวงเปิดเท่าไหร่ ป้อมสอบถามข้อมูลก้อดูเหมือนจะช่วยไรเรามะได้ เลยต้องเดินหาตู้ทอสับ ซื้อบัตรทอสับ(ที่มารุ้วันกลับที่สนามบินว่า บัตรทอสับบ้านเกาต้องหงาย ไอ้เราก้อคว่ำเสียบกะหมูปุก จนแล้วจนรอดก้อโทรมะได้ซักที555 คว๊ายยยย) เดินไปเดินมากลับมาที่เดิม เจ๊มาพอดี... แล้ว5ชีวิตกะเจ๊อีก1 ก้อเดินหอบหิ้วกระเป๋าไปยังบ้านพัก สปอนเซอรายใหย่เปนบ้านเจ๊กะสามีเจ๊นั่นเอง.... 555 ขอบคุนคร๊าบบบ

ถึงบ้าน9โมงนิดๆ ทยอยกันอาบน้ำอาบท่า... แล้วก้องี๊ดกะการดูดีวีดีที่แถมมากะแผ่นที่เพิ่งออก(ให้เจ๊ซื้อรอไว้แล้ว) เสียงร้องมะดัง(จิงๆนะ) แต่มันคงเปนเสียงที่แปลกประหลาดมาก(ขนาดเอามืออุดปากกันแล้ว) แต่จนแล้วจนรอดเสียงก้อไปปลุกให้ใครที่นอนอยุ่...ตื่นขึ้นมา 555.... ก่าจะได้เคลื่อนย้ายตัวก้อปาไป11โมง เรากะกันว่าจะไปร้านป๊านุ้งเซีย แล้วไปรอเข้าคิวกับคอนคืนนี้ราวๆซัก2-3โมง .... จะทันมั้ย???

เริ่มเดินทางวันนี้ด้วยการขึ้นรถเมล์ ปะมาน10นาทีก้อถึงที่หมาย.... เมียงดง แหล่งชอปปิ้งวัยรุ่น คล้ายๆสยามบ้านเรา แต่เค้าว่าเหมือนซีเหมินติงที่ไทเปมากกว่า แวะซื้อของอยุ่ร้านสองร้าน หลักๆคงหนีมะพ้นร้านเครื่องสำอาง แวะกินโดนัทคริสปี้ครีม(ของโปรดเพ่ยุนกะน้องมิน) จบท้ายด้วยร้านขายซีดี ที่เค้าแอบไปโกยโฟโต้บุ๊คมาสามเล่ม (เด๋วคราวหน้าไปเอาที่เหลือ เหอเหอ) และเดินหาร้านป๊านุ้งเซีย ปรากดว่ามันมะได้อยุ่แถวนี้เฟร่ย .... เสร่ออออออออออมากกกกกกกกกกกกก ถึงมากที่สุดดดดดดด เลยต้องแวะถามที่สอบถามข้อมูลนักท่องเที่ยว มีอะจุมม่าใจดี พะยามช่วยอธิบายทางไปให้เรา จนเราห้าม... มะทันแล้ววววว อะจุมม่าพรืดมะหยุดเลยฮับ.... (กินเวลาอยุ่ตรงนี้อีก15นาที --) จากนั้นก้อหอบของหนักๆ ขึ้นรถไฟเตรียมไปสเตเดียมโอลิมปิก.... สถานที่จัดงานในวันนี้...

ย่านชอปปิ้ง..เมียงดง


ไปถึงสถานีปลายทางราวๆ3โมงได้(ไกลเหมือนกันเนะ) ระหว่างทางเดินก้อจะมีขายแท่งไฟสีแดง ลูกโป่งแดง อะไรแดงๆทั้งหลาย แล้วก้อจะเจอพวกคลับต่างๆ ที่มาอยุ่กันเปนกลุ่มๆ คลับใหย่บ้างเลกบ้าง หรือเปนพวกทำcyworldบ้าง ซึ่งดูจากที่ยืนๆแจกนามบัตร มิใช่น้อยเลยทีเดียว เดะๆที่นี่น่ารักมาก(บางคน) อย่างคนที่แจกนามบัตร พะยามจะอธิบายอะไรซ