:: One day with KJJ ::

อีกเรื่อง... ปกติเค้าอ่านเม้นตลอดเนะ.. บางคำถามมะได้ตอบเจาะจง เพราะเหนว่ายังไงเด๋วก้อเล่าอยุ่แล้น... มะได้มะสนใจน้า... และขอบคุนทุกคนมากที่เปนห่วงสุขภาพ.. กลับมานี่หายแล้ว แต่ยังมะสนิท.. พะยามทำให้มันหายสนิทอยุ่...

จะพะยามเล่าให้ได้ทุกคืน คืนละตอน.. เพราะอาทิตหน้าทั้งอาทิต จะมะอยุ่กรุง ต้องไปทำงานที่ขอนแก่น... มะมีเวลาหาข่าวลูกแน่ๆเลย คิดแล้วเส้า T-T ตั้งแต่กลับมาก้อยังมะได้ตามเกบรุปช่วงอาทิตที่มะอยุ่เลย รุปเยอะแยะมากมาย... จะมีเวลามั้ย โฮกกกกกกกกกก.. (ไฟล์ก้อเยอะ มะคืนโหลดไป3กิ๊ก เอิ๊กกกกก)


8 มิ.ย.

วันนี้นัดน้องซองอุงไว้บ่ายโมง เพราะฉะนั้นเรามีแพลนจะออกจากบ้านปะมาน8โมง... แต่แล้ว... เหอเหอ เหมือนเดิม... ตั้งนาฬิกาปลุกไว้.. ไอบีกะเค้าตื่นมางึมงำๆและหลับต่อ.. แต่เหมือนจิตใต้สำนึกบอกว่าต้องตื่น เลยแถกตัวขึ้นมาเกือบๆ8โมงไปอาบน้ำ.. ก่าจะเสดอะไรเรียบร้อยออกจากบ้าน9โมงก่าพอดี555 พร้อมทั้งแมสเสจไปบอกคุนล่ามของเรา(แฟนคลับน้องซองอุงที่พอพรืดปะกิดได้)ว่าเราจะไปช้าหน่อย...

ความเสร่อมีจิง เมื่อเค้าวิ่งขึ้นซับเวย์ไปคนเดียว เพราะประตูใกล้จะปิด(แล้วตรุวิ่งขึ้นไปไมวะ ปกติมะเคย)... มาถึงบางอ้อว่าขึ้นผิดฝั่งเมื่อผ่านไป2สถานี.. กรำของเวร... ต้องนั่งย้อนกลับไป จาก2สถานีเปน4สถานี เสร่อดีมาก... ไปเจอเจ๊กะไอบีที่seoul stationเลย(พร้อมโดนหัวเราะเยาะความเสร่อ -"-) สรุปว่าเที่ยวรถไฟKTXที่เราจะนั่งไปคือ10.10 (เลทไปเรื่อยๆ555) ระหว่างรอขึ้นรถไฟ... ก้อไปย้อนรอยVacationกันนิดนึง.. อยากมาที่นี่ตั้งหลายครั้งแล้ว แต่มะเคยมีเวลาจะมา.. คราวนี้ก้อเตมที่เลย... จำกันได้มั้ย... ฉากสำคันในVacation ตอนของแจจ๋า.. ก่อนที่แจจ๋าจะโดนจับตัวไป แจจ๋ามาที่นี่เพื่อจะขึ้นรถไฟไปเที่ยว... ลองกลับไปเปิดดู ได้อารมมากๆ)






ถึงเวลาเราก้อไปขึ้นรถไฟ... สนนราคา แพงพอสมควร แต่เอาวะ นั่งKTXเรวก่า ตรูดบานน้อยก่านั่งรถบัส... แถมได้มาแจทำตามฝันแทนอิแจอีก555 (มันใฝ่ฝันว่าอยากนั่งKTX แต่ยังมะมีโอกาด.. ก่อนจะดังก้อมะมีเงินนั่ง ดังแล้วก้อมะมีเวลานั่ง) 3ชม.บนรถไฟสายด่วน.. ก้อหลับกันไป ง่วงค่อดๆ.. ถึงสถานีปลายทาง บ่ายโมง20...


เราต้องต่อแท็กซี่ไปSeo-Myeon(คุนเพื่อนมะยอมมารับ) และไปจ่อมรออยุ่กลาง Seo-Myeon Avenue... คุนล่ามส่งคุนเพื่อนมารับเรา พาไปร้านที่น้องรออยุ่(โอยยยย ตื่นเต้น...) ไปถึงก้อเจอคน5-6คน.. เหนชาวยี่ปุ่นสองคนยืนอยุ่ด้านนอกของคอก กะลังจะกลับ(โต๊ะที่นั่งมันแบ่งเปนเหมือนห้องๆคอกๆอะ แยกเปนส่วนตัว)... วินาทีที่เดินเข้าคอกแล้วเหนน้องซองอุง เชื่อมะ ดีใจมากๆอะ.. ตื่นเต้นด้วย... น้องหันมามอง นั่งอยุ่กะคุนแม่และคุนยาย... 3กะเหรี่ยงก้อทักทายคุนแม่ ทักทายน้อง และทุกคนในคอกนั้น(มีเดกเกาอีก2คน)... ตัวจริงน้องหน้าตาดีก่าในรุปมากนัก ตัวเลกด้วย... คอนเฟริมว่าเปนเดกหน้าตาดี(จิงๆ)... มะกัวคน และคุยเก่ง... ดูจากท่าทางแล้วเวลาดื้อก้อน่าจะเอาการอยุ่... คอกเงียบสงัดอยุ่พักใหย่ๆ เพราะคุนล่ามยังมะมา มะมีใครพรืดปะกิดได้... ก้อพรืดกันผ่านภาสาเกาแบบทุลักทุเล... มีการถามชื่อ อายุ และถามว่าชอบใครในดงบัง.. น้องก้อฮา.. ตั้งชื่อใหม่ให้3กะเหรี่ยงเปน ABC Nuna ชี้เรียงไปเลย เริ่มจากเค้า เจ๊และไอบี เรื่องของเรื่องคือมาจากชื่อไอบี... น้องเล่นขำๆเลยเรียกABCไป...

ของเอาไปฝากน้อง มีรถตุ๊กๆไม้2คันเล็กๆ กระเป๋าสะพายเปนรุปรองเท้าผ้าใบ เสื้อสีเขียวลายตุ๊กๆ และของฝากคุนแม่อีก2-3ชิ้น.. น้องให้ความสนใจกับการเล่นตุ๊กๆไม้อย่างมาก เล่นมะเลิกเลย แล้วก้อเอากระเป๋าร้องเท้ามาใส่ที่เท้าตัวเอง(ตามที่คิดไว้ ว่าน้องต้องเล่นแบบนี้แน่ๆ555) แสดงความน่ารักออกมาเตมพิกัด.. 3นูน่าก้อนั่งน้ำลายย้อยจ้องน้องไป.. จนถึงเวลาที่คุนล่ามมา เราถึงจะคุยกันเรื่องอื่น โดยมีคุนล่ามคอยช่วยแปล..

หยิบเอาป้ายไฟออกมาเชคถ่าน และอวดน้องไปในตัว555 น้องดูตื่นเต้นกะป้ายช้างมาก.. เอาไปถือแล้วชูขึ้นหัว... พอน้องยกป้ายเท่านั้นแหละ ทุกคนคว้ากล้องออกมาถ่าย... คงจะหลายกล้องไปหน่อย น้องเลยเร่ง "ปารีปารี" (เรวๆ)... สงสัยจะหนัก.. จากนั้นก้อผลัดกันถ่ายรุปกะน้อง เค้าถ่ายน้อง น้องถ่ายเค้า เล่นกล้องมะหยุด.. โดนน้องชักภาพไปหลาย... หน้าตาตอนเผลอๆคงอะบาททีเดียว... ที่สำคัน น้องมาบังคับให้เค้าชูป้ายช้างขึ้นบนหัวแบบน้องด้วย น้องถ่ายรุปเสดก้อเอาให้ดู.. ช่างอะบาท (ไอบีก้อแอบโดนให้ชูป้ายเพ่ยุน555)...



มารีวิวเรื่องขำๆของน้องเลกน้อย... คือตอนก่อนคุนล่ามมา ลองถามน้องว่า "Can u speak English?" น้องทำท่าเขิล ส่ายหัวหงึกๆมะยอมพรืด...คุนแม่พะยามบอกให้น้องพรืดThank youแต่น้องมะยอมแล้วตอนเพื่อนเกาถ่ายรุปพวกเรากะน้อง น้องบอกเพื่อนเกาว่าให้นับ "วัน ทู ทรี"สิ แต่พอถึงเวลาน้องถือกล้องถ่ายพวกเค้า กลับนับ "อื้อ อื้อ อื้อ" แล้วชูนิ้วเหนือหัว... ช่างขำและน่ารัก555

หลังจากคุนแม่น้องขอตัวไปทำธุระ... ซักพักเราก้อย้ายร้านไปกินข้าวเที่ยง(ได้ข่าวตรุยังมะได้กินไรแต่เช้า)... น้องซองอุงเหนตัวเลกแค่นี้ กินเก่งมากๆ กินไปเม้าท์ไป พะยามจะหันมาคุยกะเรา ซึ่งเราก้อพะยามฟังภาสาเกาสำเนียงปูซานของน้อง.. อิ่มกันเสดก้อขอชักภาพคู่กะน้องกันอีกที... ลองอุ้มน้องดู(แบบอิแจอุ้ม) เหนตัวเลกๆแบบนี้ หนักเปนบร้า... ก้อชักภาพกันไปจนพอใจ... อยุ่ดีๆก้อมาคุยกันเรื่องเหรียญไทยได้ไงมะรุ้... พะยามหากันว่ามีมั้ย ให้น้องไป... ดูตื่นเต้นกะสิ่งแปลกใหม่มากๆ... พอไอบีให้เหรียญเพิ่ม(เหรียญ2บาท) เราก้อได้ยินน้องพูดแบบมะให้รุ้ตัวว่า"Thank you"(ก้มหน้าด้วย) เดกบร้า.... น่ารักไปแล้ว > <


ทุกคนเดินไปส่ง3กะเหรี่ยงที่ซับเวย์ กอดน้องไป1ทีก่อนจะจากมา บ๊ายๆกันจนลับตา โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ มะไหร่จะได้ไปหาน้องอีกเนี่ย...

ลป... คุนแม่จับน้องแต่งตัวได้อินเทรนมาก
ลป2... น้องกรีดอายด้วยเนะ หุหุ

เราต้องนั่งซับเวย์ไปสุดสายเพื่อไปที่Bus terminal นั่งรถราวๆ1ชม.ไปอูลซาน... ลงรถที่อูลซานก้อมีอันต้องเปียก ฝนตกหนักมาก.. ตรงที่ลงรถ มะมีที่บังฝนเลย เดินตากฝนไปสเตเดียม... ก่าจะมีที่ให้ซื้อเสื้อกันฝน ก้อเปียกชุ่มกันไปทั้งตัวแล้ว... ข้างในตัวเปียก แถมต้องใส่เสื้อฝนทับ อบเปนบ้า... ป้ายไฟเลยต้องทนฝนไปด้วย... ผ่านที่เกบบัตรไปก้อไปอัดกันอยุ่ในอุโมง หลบฝน... ผุ้คนมากมาย เปียกๆกันทั้งนั้น...


พอฝนซาเริ่มทยอยให้ไปนั่ง... ระหว่างรอคอนเริ่มฝนก้อตกหนักลงมาอีก ทีมงานต้องปิดเปิดผ้ากันเครื่องเสียงบนเวทีอยุ่หลายรอบ... ส่วนคนดูก้อนั่งตากฝนกันไป... ... การแสดงเริ่มด้วยThe Graceร้อง5เพลง.. ต่อด้วยSuJuอีก5เพลง.. นุ้งซินมากะผมทรงใหม่ สีแดงถักเปียทั้งหัว แต่... เอาผ้าดำผืนบะเริ่มมาโพก ปิดไปถึงตา เวลามองต้องเงยหน้าเหล่ๆ เพื่อ??? ฮากันมากๆ... นุ้งซินกะลังทำอะไร...

เหตุการมะคาดคิดเกิดอีกครั้ง... เมื่อถึงคิวลูกๆเราออกมาร้อง ฝนก้อเริ่มตกลงมา และหนักขึ้นเรื่อยๆ... ร้องเพลงแรกเสดจะมีพิธีกรออกมาสัมภาด... มีให้อิมิกพรืดขอบคุนแฟนๆต่างชาติที่มาเปนภาสาปะกิดด้วย อิมิกก้ออายไป2ทีก่อนจะพรืด... ตอนแจจ๋าพรืด(ภาสาเกานะ) หน้าตามีความสุขมากเลยอะ แบบดูคิดถึงแฟนๆที่เกามากๆ สายตากับสีหน้าส่งความรักออกมาเตมเปี่ยม(จิงๆเปนกันทุกคนแหละ)... ต่อด้วยเพลงที่สอง อารมตอนร้องเพลงHaru Dalเลยซึ้งสุดๆไปท่ามกลางสายฝนพรำ... น้องออกมาในชุดสูทดำกางเกงดำอย่างที่เหนกันในรุป.. ร้องไปเปียกฝนไป.. แจจ๋าหัวเริ่มเปียก น้ำลู่ผม แมนขึ้นเปนกอง โฮกกกกกกกกกก ท่าขยี้หัวกินขาด... ร้อง5เพลงติดกัน(Rising Sun, Haru Dal,You're my miracle, The way u are, O)และหายกลับเข้าไป... ออกมาอีกที มายก็อดดดดดดดดดด ปุ้จายทั้ง5กับเสื้อกล้ามสีดำออกมาในเพลงบอลลูน(ช่างเข้ากันเหลือเกิ๊น -"-)... โอวแมนนนนนนน เลือดกำเดาพุ่ง... ตอนนั้นมะได้ยินเสียงน้องร้องเพลงเลย รุ้แต่ว่าสติหลุด... เหนแต่อะไรมะรุ้ขาวๆ โอววววอิแจขาววววว สวยและหล่อ... กรีดอายหนาเตอะด้วย... พอเดกๆเดินมาร้องเพลงที่แคทวอล์คเท่านั้นแหละ... จลาจลก้อเกิดขึ้น ตรุสุ้เดกไช้เท้ามะได้ เลยหนีขึ้นที่สูง... ยืนชูจุ๊กแร้ถือป้ายไปบนเก้าอี้...เหนื่อยดีเจรงๆ...


ลป... เดกไช้เท้าข้างๆน่ากัวมาก ชีแรง.. ด่าการ์ดตลอดเวลา โมโหแล้วเขวี้ยงทิชชูลงพื้น ฉีกร่มมาห่มตัว.. แต่ละอย่าง ป่าเถื่อนเจรงๆ
ลป2... ไอขาวๆที่พ่นออกมาเนี่ย บังน้องมิดเลยนะ(น้องคงมองมะเหนเหมือนกัน) เมิงจะพ่นกันออกมาทำม้ายยยย ขัดใจๆ
ลป3... เดกๆร้องเพลงดีขึ้นเยอะเลยนะ เสียงแน่นขึ้น (ผลพวงจากการร้องเพลงสดขึ้นคอนที่เจปอง)
ลป4... เพลงYou're my miracle หมีร้องคร่อมจังหวะเวย ต้องหยุดร้องแล้วขึ้นท่อนใหม่อะ(เค้าว่าเครื่องเสียงมะค่อยดี)

เสดคอนเราก้อรำลึกอะไรเสี่ยวๆกันไป ฝนยังตกอยุ่ เลยขี้เกียจย้ายตัว... ถ้าอยากอ่านความเสี่ยวเรื่องฝนตกใต้ฟ้าและเมฆก้อนเดียวกันกับเดกๆ เชินอ่านได้ที่บล๊อคไอบี(เจ้าแม่น้ำเน่า55) เค้าเขียนอะไรเลี่ยนๆมะค่อยเปน..

สุดท้ายก้อต้องออกมาจากสเตเดียมทั้งๆฝนตก เพราะมะมีทีท่าว่าจะหยุด... พะยามเรียกแท็กซี่หลายที แต่มะรอด มันฟังมะออก... เลยเดินไปเรื่อยๆ มะรุ้จะทำไง... พอดีไปเจอเดกเกา(แฟนดงบังแหละ) เลยให้น้องช่วยเรียกรถให้.. น่ารักกันมากๆ ข้ามถนนมาก้อข้ามกลับไปเพื่อเรียกรถ ตบท้ายด้วย"แวกุก(ต่างชาติ) ซารางเฮ"

ถึงBus terminal 5ทุ่มก่าๆ พบกะความผิดหวัง.. รถทุกเที่ยวจนถึงตี1(เที่ยวสุดท้าย) เตมหมดแล้ว... เท่ากับว่าเรากลับโซลคืนนี้มะได้.. สุดแสนจะเส้า... เลยซื้อตั๋วของเช้าวันพรุ่งนี้ไว้ และไปเดินหาโมเตลเพื่อพักผ่อน ผึ่งตัว ผึ่งรองเท้าอะไรกันไป... 3ชีวิตก้อหลับสนิทคาเตียงด้วยความอ่อนแรง... นอนแนวขวางเปนปลาย่าง3ตัว555




เสื้อที่ให้น้อง... ใส่วันถัดมาเลย มะซัก5555 (แฮปรุปมาจากเวบน้อง)