วันนี้ว่าจะอัพรุปลงspace(กลับมาเล่นใหม่อีกแล้วหลังจากทิ้งไปเปนปี.. เพราะเปนที่ฮิตในกลุ่มเพื่อนมากๆ ความอิจฉามันกำเริบ555)แต่กลายมาจบที่ว่า ตรุอยากจะเขียนบล๊อคก่อน มันอึดอัดๆ อะไรๆอัดแน่นเตมไปหมด... รุปลงspaceก้อเลื่อนเปนพรุ่งนี้ละกัน (ตรุจะทำอะไรเยอะแยะฟระ ทั้งได ทั้งบล๊อค spaceอีก)

มะเช้านั่งทำงาน รับรุ้ข่าวว่าเอฟไปเจปองและจะเลยต่อไปที่เกา... มันโหวงๆบอกมะถึก ทั้งๆที่รุ้มาก่อนหน้านี้แล้วว่าต้องไปกัน.. แต่ทำไมมันโหวงๆมะรุ้... โหวงแบบแปลกๆด้วยนะ คือมะคืนคิดถึงลูกหนัก นอนมะหลับ ถึงขั้นต้องลุกขึ้นมาเอาเพลงในคอนเสียบหูนอน.. แล้วเช้ามาเจอข่าวอ้วนอีก ความรุ้สึกมันเลยปนเป มะรุ้ตัวเองเปนอะไร... บ่ายมาเหนรุปข่าวเอฟที่หนามบินอีก.. แต่สะดุดไจ๋หวะ ขอบอก.. ไมยิ่งโตยิ่งหล่อฟระ ตัดผมทรงเพ่มิกเลย.. แต่น้ำตามันมาแตกตอนอ่านบทความเกี่ยวกับอ้วนเนี่ยแหละ... อ้วนจ๋า.. โฮฮฮฮฮฮฮ ประโยคสุดท้ายที่อ้วนพรืดในคอน "กลับบ้านกันดีๆนะครับ ถ้าวันไหนที่รุ้สึกว่าเหนื่อย ก้อขอให้นึกถึงวันนี้ที่มีความสุขด้วยกัน" โฮกกกกกกกกก อ้วนทำรายเค้า... เค้าก้ออยากไปมีความสุขกะอ้วนนะ... รักอ้วนอะ ฮืออออออ แต่ว่าจะพีคพร้อมๆกันหลายคนมันเปนไปมะได้... มะเคยรุ้สึกว่าจะลืมอ้วน มะรุ้สิ ยังไงก้อยังรุ้สึกว่ารักอ้วนอะ คืออ้วนมันถูกยกไว้ในที่ของอ้วนแล้ว เค้ารักแจแต่มะได้หมายว่าเค้าจะเลิกรักอ้วน... ของอ้วนในห้องมะเคยคิดจะเกบลง แค่เอาแจมาเบียดๆนิโหน่ย..ลึกๆกับอ้วนมันคือความผูกพันมั้ง... ได้ทำคลับ ได้ต่อสุ้ฝ่าฟัน โมเม้นกะอ้วนดีๆมันก้อมีเยอะ เพื่อนทุกวันนี้ที่คบกันก้อรุ้จักกันเพราะอ้วน... พรืดได้เลยอะ ว่ามีเค้ามีแจทุกวันนี้ก้อเพราะเค้ามีอ้วน... เพราะฉะนั้นเค้าจะรักทั้งอ้วนและแจเนี่ยแหละ หวังว่าวันนึงเค้าจะมีอารมผูกพันกะแจมั่ง555 แต่ทุกสิ่งย่อมล้วนเปนไปตามครรลอง... เหมือนสนามแข่งวิ่งอะ... มีผุ้เข้าแข่งขันหลายคน... อยุ่ที่ว่าใครจะมีแรงวิ่งนำได้ในช่วงนี้... มันต้องมีช่วงแผ่วใช่มะหรือจะวิ่งนำตลอดก้อมะแปลก.. แค่ตอนนี้ลู่วิ่งในใจเรา มีแจวิ่งนำอยุ่ก้อเท่านั้น แต่อ้วนก้อยังวิ่งอยุ่มิชิรื มะใช่ว่าหายไป...

สรุปวันนี้จะเขียนอะไร หัวข้อเข้ากันกะเนื้อเรื่องมั้ย ... เหอเหอ... มะได้เข้าเล้ย..
"ชีวิต4ปีกับการบ้าดารา" เคยเขียนถึงช่วงเริ่มต้นของตัวเองกะอ้วนและของตัวเองกะแจไปแล้วใน bloggang@pantip แต่วันนี้ยกมาเขียนใหม่ ชอบที่จะรื้อฟื้นความทรงจำบ่อยๆ เพราะความทรงจำมันมักจะลืมเลือนไปกับการเวลา

ปี2003... จุดเริ่มต้นได้เกิดขึ้น
- เดือน2... เราได้เริ่มรุ้จักอ้วน.. เหนจากทีวี จากละคร... แต่มะยักกะสนใจ..
- เดือน3... ชีวิตเริ่มเปลี่ยนไป.. ความบ้าดาราเริ่มครอบงำ
- เดือน4... ตัดสินใจไปงานมีตอ้วน ครั้งแรกที่ยอมไปคนเดียว ไปเจอกับเพื่อนในเนตที่มะเคยรุ้จักหน้าตา...
- การตัดสินใจวันนั้น... ทำให้ชีวิตเราเปลี่ยนไป... เริ่มเข้าร่วมทำคลับ... เริ่มมีเพื่อนที่ชอบอะไรเหมือนๆกัน เริ่มที่จะรุ้จักมอบความรักให้ใครคนนึงโดยมะหวังสิ่งตอบแทน... คนที่อยุ่เกินเอื้อม... แต่มะสนว่าจะเอื้อมถึงมั้ย.. ขอแค่ได้มองอยุ่ห่างๆ...(เสี่ยววววววว)
- 6มิถุนา... เจออ้วนครั้งแรกในไทย.. น วันนั้นยังนึกว่าความฝัน เพราะคนที่คิดว่าไกลเกินเอื้อม กลับมาอยุ่ตรงหน้า อ้วนกลับไป ความเสียใจบังเกิด... เริ่มรุ้ตัวแล้วว่าชีวิตขาดอ้วนมะได้...(เสี่ยววววมากกกกกก)
- 31สิงหา... อ้วนกลับมาไทยอีกครั้งกับการถ่ายโคดสะนายามาฮ่า... กลับมาเพื่อตอกย้ำความรุ้สึกของตัวเองให้ชัดเจนยิ่งขึ้น
- 26กันยา... การมาอย่างเปนทางการกับการโปรโมตโคดสะนาที่ถ่ายไป... คราวนี้พาตัวเองไปไกลถึงพัทยา(ไกลที่สุดแล้วหละตอนนั้น)

ปี2004... หลังจากที่เจออ้วนครั้งล่าสุด เราก้อมะได้เจอกันอีกนาน.. (งานมันน้อยอะนะ555)
- 29สิงหา... Bangkok Fantasy with F4 เกิดขึ้นในไทย ปรากดการที่มะมีใครทำได้มันเกิดขึ้นแล้ว บัตรคอนอันแสนแพงและเล่นถึงสองรอบ (แล้วตรุก้อดูทั้งสอบรอบ) น้ำตาอาบสองแก้ม เมื่อฟังอ้วนร้องเพลง...

ปี2005... หลังจากรอคอยมาสามปี อัลบั้มอ้วนเดี่ยวก้อคลอด
- 8มกรา... เจออ้วนอีกครั้งแต่ต่างสถานที่ คราวนี้บินไปไทเป(+เกาสงด้วย).. เปนครั้งแรกที่บินออกนอกประเทศกับเพื่อน... ตื่นเต้นดีจิงๆ แถมได้เจอพี่หลี่(นักดนตรีที่เล่นให้อ้วน) น สถานที่นี้ด้วย(นั่นปะไร เริ่มปันใจ)
- 22มกรา... กลับไปไทเปอีกครั้ง(+เถาหยวน ไถจง ชินจู๋ด้วย).. 2รอบภายใน1เดือน มะรุ้ทำไปได้ไง แต่ใจมันพาไป(เสี่ยวได้อีกกกกก)
-19กุมภา... บินไปสิงคโปร์..(บินจนมะกัวอะไรแล้วกรุ) เจออ้วนแบบใกล้ๆ(แล้วงานแจกลายเซนสอง6รอบนั้นมะใกล้รึไง)ในสนามบิน... เดินตามกันในเกทออกมาเลย...
- 17มีนา... อ้วนมาหาเราที่ไทยกับงาน Pattaya music festival และ autograph ที่สยาม.. แต่ตรุเริ่มปันใจและ... พี่หลี่น่ารักค่อดๆเลยรอบนี้ 555
- 22เมษา... เดินทางไปกงเพื่อดูมินิคอนสำหรับอัลบั้มแรกของอ้วน... ความตั้งใจปะกะอ้วนในเกทเกิดขึ้นอีกรอบ... แต่สุดท้าย... ตรุเดินตามพี่หลี่ไปซะแล้ว (ขอโต๊ดนะอ้วน555)
- สิงหา(มะสามารถระบุวันได้)... จากชีวิตที่ว่าง(เพราะอ้วนว่าง) เลยหาเป้าหมายใหม่ เหอเหอ เปนพวกบ้าดาราเข้าสายเลือดอะนะ เลยมะมีจุดสิ้นสุด... ชีวิตเลยโคจรมาชอบOTOP ติดเอเอฟซะงั้น.. จากนั้นชีวิตก้อเปลี่ยนไป.. ดูทีวีมันทุกวัน... ดูใครเหรอ.. เหอเหอ บอกก้อได้ มะรุ้จะปิดไปทำไม ดูเด็กดื้อ ...พาสนา V9 ไง 555
- ตุลา-31ธันวา... ชีวิตมีแต่พาสและผองเพื่อน... ตั้งแต่พาสออกจากบ้านเอเอฟมา เหมือนชีวิตตัวเองมะค่อยว่าง กลางคืนไปตาม กลางวันก้อ(แอบโดดงาน)ไปตามบ้าง.. ช่วงนี้จะอยุ่กะเพื่อนแทบจะ24ชม. เพราะทุกคนมาบ้าเหมือนกันหมด(เปนไปได้ไง) เลยได้ตะลอนไทยเที่ยวไทยไปหลายจังหวัด ทั้งนั่งเครื่องนั่งรถตู้สบายๆไปกลับเสาอาทิต หรือจะนั่งรถตุ้ไปเยนกลับเช้าติดๆกันทุกวันก้อทำมาแล้ว เรียกได้ว่าเปนเดกกินนอนกันบนรถตุ้เลยทีเดียว (นึกย้อนไป ตรุทนได้ไงฟระ)

ปี2006... เริ่มหันมาชอบเดก555
- 1มกรา-พฤษภา still พาสนา.. ชีวิตวันๆมีแต่พาสนา เจอบ่อยก่าเจอครอบครัวอีก แถมวันๆมะทำไร ทำงานทั้งวัน เยนไปกินข้าวกะพาสและผองเพื่อน เปนงี้เกือบทุกวัน เสาอาทิตเที่ยวกะพาสและผองเพื่อน เอาเว่ย.. อยุ่กันแบบนี้... ตอนนั้นมะทำอะไรแล้ว ขอแค่มีพาสและผองเพื่อนเปนพอ จบความทรงจำดีๆไว้แต่เพียงเท่านี้..
- 24-25เมษา.. หนีพาสนาไปดูอ้วน555 คอนเอฟเกิดขึ้นอีกครั้งที่กง จะมะไปได้ยังไง ก่าจะมีคอนเอฟได้แต่ละครั้ง มะใช่เรื่องปกติ... จากที่คิดว่าเฉยๆกะอ้วนไปแล้ว(เฉยนะแต่มะเลิกรัก) แต่พอเหนอ้วนในคอนครั้งนั้น ถึงกับปล่อยโฮ น้ำตาอาบสองแก้ม (มองมะเหนอ้วนเลย) จนดูคอนรอบสุดท้ายถึงกับกอดคอกันร้องไห้... เลยรุ้ตัวเลยว่า คิดถึงอ้วนมากแค่ไหน T-T
- 26มิถุนา... แจจ๋าได้ถือกำเนิด555 (ตอนมางานวีตรุยังมะรุ้จักเลย) จากการนำทีมโดยกาลิบชี่.. เปนประเภทชอบอะไรวายวาย มาเจอแจหอมยุนเลยมะรอด.. ตายแดดิ้น..
14กรกฎา... ไปโผล่อยุ่คอนเสิรต Rising sun ที่มาเลย์แล้ว... ทำได้ไงวะ...จำได้ว่า ตอนนั้นรุ้จักเพลงยังมะหมดเลย ร้องไรมาได้แต่งง เพลงไรวะ ทำไมมะเคยได้ยิน เหอเหอ...
15กันยา... ลูกมาไทยเล่นคอนเสิรต มีหรือตรุจะพลาด.. นอนมันไปเลยที่รร.เดียวกันเนี่ยแหละ (ทำนิสัยเสียอีกแล้ว บ้านมีมะนอน... อ้วนสอนมาดี55 สอนมาให้เสียงเงิน)
29กันยา... เพราะความโหยแบบถึงขีดสุด คิดว่าอยุ่ไปมะรอดและ เลยตัดสินใจไปเกาเพื่อ showcase จะต้องไปฟังลูกร้องเพลงบั้มใหม่เปนครั้งแรกให้ได้...
23ธันวา-3มกรา... แพลนการเที่ยวของเรา บังเกิดขึ้นที่ประเทดเกา... ยาวแบบมะคิดมาก่อนว่าจะนานได้ขนาดนี้ อยุ่กันจนแบบว่ามะกลับได้มั้ย... ไปรอบนี้มะได้หวังว่าจะไปร่วมงาน.. แค่แพลนจะเที่ยว แต่ถ้ามีงานก้อถือว่าโชคดีไป.. แล้วก้อโชคดีจิงๆด้วย... เจอลูกถึง5วัน.. มีโอกาสได้ร่วมร้องแฮปปี้เบิดเดย์ให้ลูก...แถมเปนครั้งหนึ่งในชีวิตที่ได้ใกล้ลูกแค่1คืบ.. กับงานแจกลายเซนที่ลูกเขียนภาสาไทยให้...

ปี2007... ครบ4ปีแล้วกับชีวิตแบบนี้...
23-25กุมภา... มะคิดว่าจะกลับไปเรวขนาดนี้(มะเคยคิดซักรอบแหละ) จิงๆมันเปนความตั้งมั่นอย่างนึงนะ ว่าปีๆนึงเนี่ย เราจะไปร่วมงานอะไรบ้าง อย่างน้อยต้องไปกี่งาน แล้วงานนี้ก้อเปน1ในแพลน แต่มะคิดว่ามันจะเรวเท่านั้นเอง...

มีคนเค้าว่า เรากะแจเปนแบบติดจรวด.. ชอบปุ๊บพีคปั๊บ มะต้องคิดอะไรเยอะ... มะเหมือนสมัยอ้วนที่ใข้วิธีโล้สำเภาเอา... แต่นะ รักมะแพ้กันหรอก เชื่อสิ

น นาว... เกิดอาการโหย.. ทุกคนบอกว่ามันเปนอาการ after shock ซึ่งเปนกันหมด ทั้งแก๊งเกาแก๊งเจปอง... บิ้วกันเอง โหยกันเอง...ชีวิตช่วงนี้มันเลยโหวงๆ(ได้ข่าวว่าผ่านมา2อาทิตแล้ว) งานการเปนอันมะอยากทำ... อะไรมะอยากคิด... เพราะเหมือนหัวมันจะคิดวนๆแต่เรื่องคอนเมื่อ2อาทิตที่ผ่านมา... นอนก้อมะค่อยจะหลับ... เปนไรว้าตรุ..

- ตามอ้วนมา... อุปสรรคกับผุ้คนมันเยอะนะ แต่กับคนที่มะคิดจะไปแลกด้วย มะเคยคิดจะไปใส่ใจ แค่รุ้ว่าตัวเองทำอะไรอยุ่ ทำสิ่งที่ถูกที่ควรมั้ย ใครจะมะรุ้ช่างมัน อ้วนรุ้เปนพอ.. คนอื่นๆที่เข้าใจก้อยังมี...อยุ่กันมาได้เพราะคลับ...
- ตามพาสนา.. ปันหามะต่างอะไรจากอ้วน แต่เปนปันหากะคนที่ใกล้มาหน่อย คนที่ต้องเจอกันอยุ่ทุกเมื่อเชื่อวันตามงานต่างๆ แต่มะเคยสนใจเช่นกัน เพราะเรายังมั่นใจในสิ่งที่เราทำ ว่ามันเปนสิ่งที่ถูกมะได้เดือดร้อนใคร เพื่อนและพาสเท่านั้นที่ทำให้เราอยุ่กันมาได้...
- ตามดงบัง... ปันหากับผู้คนมะเคยมี... มีแต่ปันหากับตัวเอง ปันหากับการที่ต้องต่อสุ้เพื่อตัวเองทั้งนั้น... หลายครั้งที่รุ้สึกเหนื่อย หลายครั้งที่รุ้สึกท้อ.. เพราะมันมะเคยไง มะเคยที่ต้องเผชินอะไรแบบนี้ เหมือนชีวิตต้องวิ่งตาม หลงทางบ้างรึป่าวก้อมะรุ้... ตั้งกะคอนมาเลย์ ต้องวิ่งเรื่องบัตรคอน... คอนไทย วิ่งเรื่องข่าวสาร(มะชอบเวลามาไทยที่สุด เหอเหอ)... showcase งมกับภาสาที่มะเข้าใจและมะมีใครช่วยเราได้... งานปลายปี 3rd anniversary party งานแจกลายเซน.. วิ่งเต้นเรื่องเข้างาน ลุ้นชิงโชค... 2nd concert @ seoul ตั๋วคอนเปนประเดนหลัก ตั๋วคอนเปนประเดนรอง และตั๋วคอนเปนทุกประเดน.. เหนื่อยนะ โฮฮฮฮฮฮฮฮฮ สารพัดสารเพ.. ทั้งที่จิงๆมีเยอะก่านี้.. แต่....

แต่... มะรุ้ทำไม... ทุกครั้งที่ผ่านพ้นงานไป... จะมะเคยกลับไปนึกถึงความเหนดเหนื่อยอีกเลย... มันเปนอะไรที่ตื้นตันอะ... ได้เหนการเติบโตของเดะๆทั้งห้าคน... ทุกครั้งทุกงานที่เดะๆทั้งห้ามีสีหน้าอิ่มเอม สีหน้าที่บ่งบอกว่ารักแฟนคลับของตัวเองแค่ไหน... ทุกอย่างที่ดงบังเปนทุกวันนี้เปนทุกอย่างที่แฟนคลับหล่อหลอมขึ้นมา... คิดกี่ทีก้อดีใจจนน้ำตารื้น... หลายคนมักถามว่าทำไมถึงชอบแจ...เหตุผลมันหากันมะเจอหรอก(ตอนอ้วนก้อมะรุ้เหตุผล)... รุ้แต่ว่าต้องเปนคนนี้ก้อเท่านั้น... หลายคนถามอีก(ช่วงนี้ตรุโดนคำถามบ่อย) ว่าเอาเงินไปทำอะไรพวกนี้มะเสียดายเหรอ... คำตอบมันก้อคงมีอยุ่ในตัวของมันเอง... ความสุขของคนอื่นอาจจะเอาเงินไปซื้อของ... แต่ความสุขของเรามันเปนแบบนี้... ชีวิตจะหาความสุขให้ตัวเองแบบนี้ไปอีกมะไหร่มะรุ้ แต่ก้อรุ้ว่าถึงวันนึงความอยากในการหาความสุขแบบนี้มันคงจะลดน้อยถอยลง(มันต้องมีจุดอิ่มตัวอะนะ) เพราะงั้น น ตอนนี้ความอยากมันยังมี ความรักมันยังเปี่ยมล้น... เราก้อทำเตมที่ก้อเท่านั้น เพราะถึงเวลาที่เรามะอยากแล้ว เราก้อคงมะรุ้ว่าจะทำไปทำไม... ทำไปเพื่ออะไร...

รักแจนะ...
รักอ้วนนะ...
รักพี่หลี่ด้วย...
รักเพื่อนๆทุกคน...
รักครอบครัว...
รักทุกๆคนที่ก้าวเข้ามาเปนส่วนนึงในความทรงจำ...

ปีที่5กำลังรอเราอยุ่... หุหุ ตอนนี้พร้อมลุยทุกงาน... มาเลยมา555...

ลป... เขียนซะยาวแล้วตรุ..


ตบท้ายด้วยบุคคลที่กล่าวถึงทั้งหลาย...

อ้วนอันเปนที่รัก... มะไหร่เค้าจะได้เจออ้วนหง้า... T-T


พี่หลี่.. ใส่หมวก K(im) ด้วย 555 ล้อเล่น หมวกคลับเนะ ทำให้อ้วน..และสมาชิก


พาสนา...



ตบท้ายด้วยลายมือแจจ๋าขำๆ(รุปมะต้องแล้วอะเนอะ)... คำแปลเค้าว่างี้...

คาสิโอเปีย ~ ภรรยาของผม ^ ^
ผมรักคุณนะ และได้โปรดอย่าร้องไห้เลย
ถ้าคุณร้องไห้ ผมจะตีคุณ!!
- ยองอุง -



credit : น้องซักคนในบอร์ดแกรมมี่(จำมะได้) ถ้ามาอ่านเจอ ลงชื่อไว้ด้วยเนะ..
ลป... ลุกตรุมุ่งมั่นจิงๆ ยังคงอยากแต่งงานกะคาสิโอเปีย 555 น่าร๊ากกกกกกก

ลป2... เหมือนจะนึกได้ว่าใครถามว่าแจชอบสีเขียวเหรอ... คำตอบคือมะใช่อะ... อย่างแท่งไฟเขียวที่เค้าใช้ในคอน เพื่อนเกาบอกว่ามะมีอะไรพิเสด แค่เปนสีของ peace อะ แบบเพื่อสันติภาพตามตีมคอน... ส่วนไอป้ายทั้งหลายเนี่ย มันเปนความบังเอิน... จิงๆแล้วโดยส่วนตัวคิดว่าแจชอบสีชมพูเนะ 555


มาเพิ่มรุปที่แจจอดรถติดไฟแดง สอยมาจากไหนมะรุ้จำมะได้และ รุ้แต่ว่าตอนเหนรุปนี้ใจเต้นแรงเลยทีเดียว นึกถึงวันนั้น > <



photo by แจจ๋า ... (ชอบเจรงๆ น่าร๊ากกกกก)


edit @ 2007/05/17 00:54:13

Comment

Comment:

Tweet

ก็ดีนะค่ะbig smile

#17 By วชรพร (203.172.222.49) on 2010-02-18 10:09

แจจ๋า.....น่ารัก (เกี่ยวกับหัวข้อมั๊ยเนี่ย)

#16 By (124.122.234.98) on 2009-02-06 00:06

คือเราชอบมั๊กมากกกกกกกกก

มีอารัยแบบนี้อีกเปล่าเราอยากรู้บ้าง

แบบว่า..ความรู้สึก.กิจกรรม.ความทุ่มแท

และอีกมากมาย..คือเราอยากรู้..อัพบ่อยๆนะ

พอดีเรากำลังทำงานศึกษาเรื่องนี้อยู่

จะตีโจทย์เป็นงานศิลปะนะ



กรุณาด้วยจ้า

#15 By (124.120.243.192) on 2009-02-03 19:52

sad smile มีแค่นี้เหงอเซ็งจัง

#14 By มิ้น (202.5.89.60) on 2007-11-01 09:06

sad smile

#13 By น้องมิ้นท์ (202.5.89.60) on 2007-11-01 09:05

หนูพอรู้เรื่องพี่มาบ้างจากพี่สาว (พี่ปุ๋ย)..ชีวิตพี่น่าอิจฉาเสียนี่กะไร...ขอเจริญรอยตามได้มั้ยคะ..หนูคิดว่าหนูจะพยายามทำอย่างงั้นเหมือนกัน (ขอดูเงินแกหน่อย..ไอกี้)

เห็นว่าพี่ไปคอนที่ญี่ปุ่น..หวังว่าจะได้เจอกันที่นั่นนะคะพี่กริ้ง

#12 By cookie_micky (124.120.245.224) on 2007-03-10 22:26

ความรู้สึกตอนนั้น กับตอนนี้ มันไม่เหมือนกัน

ไม่รู้ทำไม

รู้แต่ "เหนื่อย"

#11 By Piggie (124.120.187.12) on 2007-03-10 11:41

หัวข้อนี้เคยอยากเขียนให้ตัวเองเหมือนกันนะ 55 แต่มันเรียบเรียงลำบาก ไม่รู้จะเริ่มงัยดี

แต่ก็แปลกดี ตั้งแต่รู้จักพี่กริ๊ง วงจรเราก็ไม่ได้ไปไหนเลย ตั้งแต่ เอฟ เอเอฟ และตอนนี้ปิ๊กก็กำลังจะดงบังเข้าขั้นแล้ว

คิดถึงตอนเฮียสุดๆแล้วล่ะ เค้ารัก KCC มากมายนะ ไปแล้วก็กลับมามีความสุขทุกที ถึงเอฟจะทำให้เค้าเจอคนที่มะดี แต่ก็ยังส่ง KCC มาปลอบใจ >_< คิดถึงๆ

อืม..พูดถึงเพ่หลี่ แล้วก็นึกถึงช่วงนึง เค้าว่าเหมาะสมกันคู่เน้ 55 ชอบคลิปเพ่หลี่ที่ตอนนั้นเอามาเปิดให้ดูมาก น่ารักสุดๆเลยนะ ไม่รู้ป่านนี้เปนงัยมั่ง

ที่ขำไปกว่านั้น อ่านคอมเม้นพี่กริ๊ง
เอ่อ..คนแรก อิเจี๋ย คนที่สอง..ว่าน 55555

#10 By ++Kun Pik++ on 2007-03-09 18:46

เข้ามาเปนเกส

เพราะชอบอ่านบลอคพี่อ่ะนะ

คงไม่ว่ากัน

รูปแจน่ารักได้ใจ

รถก้อไฮโซซะ

#9 By Kim DA Eun (203.113.50.140) on 2007-03-09 09:42

อ๊ากกก
พี่
ใจเต้นจิงๆด้วย
แจอยู่บนรถนั้นช่ายมะ
กรี๊ดๆๆๆ ถ้าไปเจอยั่งงี้คงเป็นลมแน่ๆ

รูปสุดท้ายแจแจน่ารักจัง อิอิ

ขอบคุนที่เอารุปมาแปะจร้า

#8 By pugrad on 2007-03-08 22:28

อีกนุ่มใส่บิ๊กอาย...
อยากรู้จริงว่าไปหย่อนรูปนาลซิสพวกนี้ไว้บนเน็ทได้ไง
( ไปโพสเองนี่สร้างกระแสมาก กร๊าก )

แจ: กระหายความดัง อย่างแรง

#7 By STECHA ลา ล่า~ on 2007-03-08 19:01

โห พี่อ่านแล้วแบบว่าสุดยอดอะกับความบ้า 555+ ถึงแม้คนอื่นอาจจะมองว่าการบ้าดารามันไร้สาระก้อเหอะแต่ท่าใครไม่ลอง มารักดูก้อคงจะไม่เข้าใจว่ามันมีความรู้สึกยังไง....แอบสารภาพคือตอนแรกก้อ งง ว่าใครคืออ้วนหว่า และแล้ว
ก้อ อ๋อ และ เคน นี่เองเหอๆ
<ขอโทดในความโง่ของตัวเอง>
ชีวิตนี้นู๋ไม่เคยบ้าดาราเลยนะพี่ ตั้งแต่มาเจอดงบังนี่และบ้าไปและบ้าไป
ซะมากมาย
สีเขียวในคอนคืออย่างงี้นี่เอง
อืม แจติดไฟแดง โฮะๆเหนเปนบุนตา
แต่ว่าไม่เหนแจอะ มันมืดดดดดด
ขอบคุนคะ ที่เล่าเรื่องของพี่ให้ฟังน้า
สนุกดีคะ

#6 By noi (203.113.15.234 /125.26.40.46) on 2007-03-07 23:24

เพ่ซีรี~

ประวัติศาสตร์อันนี้ควรบันทึกเปงลายลักอักสร เอิ้กๆ

ฝ่าทุ๊กกกอย่างเจรงๆแฮะ
นับถือสกิลของคุณเพ่จิงฮับ

--------

รูปแจจ๋าขับรถทำเค้าใจเต้น >___<''

#5 By *~HIMAWARI on 2007-03-07 21:34

อึ้งๆ ชอบชีวิตพี่แฮะ

ยอมลำบาก ถึงบางเรื่องจะติ๊งต๊องในสายตาชาวบ้าน
แต่รู้ว่าพอยืนอยู่ตรงนั้นได้เมื่อไร มันจะแบบว่าสุขสุดๆ

บ้าดารา หรือบ้าอย่างอื่นก็คงเหมือนกัน
ถามว่าเกิดมาทำไม เป็นเราก็จะตอบว่า เกิดมาเพื่อสะใจ

และชีวิตพี่โคตรสะใจจริงๆ นับถือ =m=d

ทำได้ขนาดนี้ และอาจจะมากกว่านี้ได้ละก็
รับรองตายตาหลับและ เกิดมาสะใจคุ้มจริงๆชีวิต

ชอบที่เปรียบเทียบกับลู่วิ่งด้วยละ
เพราะบางทีพอมีกระแสอะไรใหม่ๆ
เข้ามา คนก็ชอบนึกว่าเราลืมอะไรที่เคย
ชอบไปแล้ว แต่จริงๆแล้วไม่ใช่แบบนั้น
เสมอไปเลย

ออ ที่แท้สีเขียวก็มีความหมายอย่างนี้นี่เอง =[]=@
มิน่ามามาดทหารพร้อมรบกันหมด

ได้เมลพี่แล้วนะคะ มันตกจังค์เมลเลยเพิ่งได้อ่าน
วันนี้ดึกมากแล้ว พรุ่งนี้จะโทรไปนะคะ ^ ^

#4 By STECHA ลา ล่า~ on 2007-03-07 00:40

สุด ๆ เลยค่ะพี่กริ๊ง สุดยอด

อย่างที่ตู้ว่า ใช่ว่าสังคมออนไลด์จะไม่ดีไปซะหมด อย่างน้อยก็ได้เจอเพื่อนดี ๆ เนอะ

รักเจย์ค่ะ รักมากกกกกกกกกก

รักดงบังด้วยยยยยยยยย

#3 By cooljaycool on 2007-03-07 00:07

อ่านแล้วเป็นอะไรที่ทุ่มสุดตัวให้กับดาราที่ตัวเองชอบมากๆ
ฮ่าๆๆ ประวัติการชอบดาราคล้ายกันเลย
มาที่ F4 ก่อน บ้าเจอร์รี่จยเกรดตก(แย่มากๆ) พอสักพักบ้าฮอลลิวู้ด
มาต่อด้วยเอเอฟสอง ว่านแฟนคลับ - -
บ้าฝรั่งต่อ เพื่อนๆชอบเกาหลี คิดไว้ว่า
"จะไม่ชอบพวกเกาหลีเด็ดขาด"
แต่แล้วไงล่ะ มาถึงปัจจุบัน หนีไม่พ้นเกาหลี super junior เข้าสมอง

#2 By Miley on 2007-03-07 00:02

ฮุๆ เป็นความทรงจำที่แสนสวยงาม คิดถึงแล้วมันมีความสุขเนาะ พี่กริ๊ง

ตู้ก็ชอบเจย์ โจว ขึ้นปีที่ 4แล้ว ^^ รักเจย์ รักมาก เป็นพี่ชายที่ดีที่สุด

อ๊ากกก อ่านได้พี่แล้วหนูก็คิดถึงเฮียเจี๋ยหลุน มากๆเลย อ้อมกอดที่แสนอบอุ่น T^T อยากเจอเฮีย คิดถึงเฮียนะ รู้จักเพื่อนๆ ในเน็ตก็เพราะเฮียเหมือนกัน จนตอนนี้ก็กลายเป็นเพื่อนรักกันไปแล้ว

ใครว่า สังคมออนไลน์จะไม่ดีเสมอไปเนาะ อย่างน้อยก็มีคนดีๆ ที่มีอะไรที่เหมือนๆกัน ได้มาเจอกัน ^^

หนูก็เพิ่งชอบดงบังได้ไม่นาน หลังจากไปดูคอน (ที่ไทยเนี่ยแหละค่ะ) แต่มันช่างพีค จนเฮีนหนู ขึ้นหิ้ง 55++ แต่ก็ติดตามทุกวันน๊า

#1 By ★.lomajolin.★ on 2007-03-06 23:53