:: One day with KJJ ::

10โมงนิดๆ ก้อเปนทีมงานเริ่มเอาเวทีมาตอก ไอที่เหนผ้าคลุมตอนเช้านั้นก้อคือเวทีเว่ย ตายห่าเตี้ยนิดเดียว เลกด้วย... และก้อทราบจากเดกหัวไช้เท้าแถวนั้นว่า.... ที่งานนี้มีแต่นุ้งเซียมา... นั่นปะไร ตรุว่าแล้วทำไมคนมันน้อยผิดปกติ...(ถ้าตัดสินใจอยุ่ดูนุ้งเซีย คาดว่านุ้งเซียกระแทกหน้าแน่ๆ คิว20แถมเวทีเลกมาก... จะได้เจอริกกี้ด้วยเนะ งื่อออออ) แล้วจะเอาไงกันดี ในที่นี้หมายถึงยังไงก้อจะไปPajuและ แต่จะไปด้วยวิธีไหนยังไง เพราะมันไกลเหียก แถมเลิกดึกต้องหารถกลับมาด้วย.... ระหว่างรอสรุปผลเลยเดินไปซื้อบัตรเล่นไอซ์ แถวนั้นมีลานไอซ์กลางแจ้งอยุ่ จำได้มั้ยที่เล่าว่าคืนแรกไปเจอลานไอซ์หน้ารร.Seoul Plaza(ที่นุ้งเซียถ่ายเอมวี) ที่เดียวกันเนี่ยแหละ แต่มาในสภาพฟ้าสว่าง.. เช้าอยุ่คนยังน้อย เพราะฉะนั้นจะลงไปเล่นไอซ์ ที่นี่เค้าคิดเปนรอบ รอบละ1ชม. ชม.ละ40บาทเท่านั้น แถมรองเท้าเปนรองเท้าฮอกกี้ด้วย โอวววว ถูกมากมาย.... แลกรองเท้าเสด เตรียมเล่น... วิ่งลงไปเล่นได้ปะมาน20นาที..... เปนอันต้องจรลีทิ้งลานไอซ์ลงไปช่วยจัดการหาเรื่องรถที่จะไปงาน... (แล้วตรุลงมาเล่นทำไม)

เวทีที่ว่า arirang เตี้ยนิดเดียวเหนมะ ทีมงานเพิ่งลงรถเตรียมต่อเติมเวที



ตัดสินใจกลับไปรวมพลที่บ้าน หาเบอโทรคนขับรถที่เคยจ้างคราวที่แล้ว ให้คนนุ้นคนนี้ช่วยหารถเช่าให้... สรุปผลสุดท้าย เดินไปโบกแท็กซี่หน้าบ้าน2คัน เหมาไปPaju Cityเนี่ยแหละ ง่ายดี... เหอเหอ .... นั่งในรถหลับตลอดทาง ตลอดทางจิงๆนะคือมะมีได้ชมวิวอะไรทั้งนั้น ตรุหลับอย่างเดียว ง่วงและเพลียมากๆ.... จำได้ว่าลืมตาอีกที เหนทุ่งนาต้นหย้าและป้าย Imjingak เวงกรำ จะถึงแล้วเหรอ นั่งมาได้แค่40นาที... ไหนใครบอกว่านาน... ระยะทางไปคาดว่าไกลแหละ แต่รถมันมะติดไง...


ในที่สุดเวลาบ่ายๆ เราก้อมาถึงที่จัดงาน Imjingak ที่15กิโลจะถึงเกาหลีเหนือและ เจ๊ว่าคราวที่แล้วเจ๊ก้อมาแถวนี้แหละ มาขุดโสมกัน (หรือเราจะขุดโสมกันซะหน่อยก่อนกลับดี) เวทีจัดงานอลังตั้งตระหง่านอยุ่ท่ามกลางหุบเขาเตี้ยๆ ใกล้ๆละแวกนั้นมีสวนสนุกเครื่องเล่นมากมาย... อากาดก้อหนาวเหียก ในโซลมะเช้าว่าสุดๆแล้วที่นี่สุดๆก่า แต่กลางวันแดดยังออก เลยพอมีไออุ่นจากแดดให้ได้แผดเผากันมั่ง.... เราก้อเดินหาแถวไลน์อัพกัน ยาวเปนหางว่าวแล้วทีเดียว หาแถวเจอแล้วมะพอต้องหาคนจดเลขปะกาศิตด้วย... รอบนี้เราได้คิวที่780ก่าๆ เกือบจะ800และ... ตอนเดกหัวไช้เท้าจดเลขบนมือถึงขั้นตกใจ เพราะมันมีเลขก่อนหน้านี้มาแล้วถึง3เลข(ถึงแม้ว่าบางอันจะเลือนรางไปแล้วบ้าง) เลยบอกเดกไปว่าไปงานไหนมามั่ง เดกถึงกับอึ้งยกนิ้วโป้งให้ ว่ามันมาไกลจากไทยแล้วยังถ่อมาได้ถึงนี่ 555... ช่วงระหว่างไลน์อัพ ก้อผลัดกันลุกไปหาไรกิน... อาหารเหมือนๆเดิม โอเด้ง ต๊อกป๊อกกี ซาลาเปาถั่วแดง อะไรเทือกๆนี้... พอแดดเริ่มหมด อากาดก้อเริ่มหนาวขึ้นเรื่อยๆ หนาวจนนั่งมะได้ ต้องลุกยืนขยับแข้งขาให้มันอุ่น... ศิลปินก้อทยอยมาซ้อมร้องเพลง... Timelessดังขึ้น เดกมันก้อวิ่งกรูกันขึ้นไปดู เพลงOดังอีก เดกมันก้อวิ่งกันอีก การ์ดมันก้อตะโกนด่าแต่มะมีใครฟัง555 ซ้อมกันไปรอบเดียวเท่านั้นเปนอันจบ(เก่ง) ในขนะที่นักร้องหลายคนซ้อมกันไป3-4รอบ ดูจนเบื่อเลยคับทั่น...



ขอบอกว่ามันเปนอะไรที่ทรมานสุดๆ แบบว่ามะคิดว่าตัวเองจะรอดมาได้ นั่งดูนาฬิกาตอน6โมงแล้วถึงกับถอดใจ ว่าตรูต้องอยุ่ตรงนี้ถึงตี1เปนอย่างต่ำ... อากาดก้อหนาวขึ้นเรื่อยๆ คาดว่าแตะ-20ได้เลยทีเดียว ผ้าห่ม ถุงมือ หมวก มะได้ช่วยอะไรเลยยยยยย... การ์ดแม่งก้อชอบดุ ยืนก้อด่า หอยหลอดนี่... ตรุเปนคนนะเว่ย ด่าอยุ่นั่นแหละ.... อ้อ...ลืมเล่าว่า..ข้างหน้าเรา เปนครอบครัวพ่อแม่ลูกและเพื่อนลูก พ่อแม่น่ารักมากๆ คือมานั่งไลน์อัพกะลูกด้วย มีผ้ามาปูรองนั่งและแบ่งปันให้เราอีกตะหาก ถ้าหนาวมากก้อให้ลูกเข้าไปนั่งในรถ... แถมคุนพ่อคนเก่งพรืดปะกิดได้ ช่วยเหลือเราเตมที่กะการถกเถียงกับคนขับแท็กซี่ที่เกือบตีกันตาย(สุดท้ายก้อจบไปด้วยดี)... คุนพ่อเปนห่วงพวกเรามาก เพราะหลังจากเราจบเรื่องกะแท็กซี่ไป เท่ากับว่าเรามะมีรถกลับคืนนี้(เอิ่ม...) พ่อถามว่าจะกลับมั้ย(คือให้กลับไปกับแท็กซี่มั้ย...ตอนนั้นบ่าย2เอง) พวกเรายืนกรานว่ามะกลับจะอยุ่ดูคอน แล้วคุนพ่อก้อถามว่าแล้วจะกลับกันยังไงดึกๆมันมะมีรถ ทุกคนพร้อมเพรียงกันตอบ I dont know พ่ออึ้งไปครับ... กะเหรี่ยงนี้มาไกลถึงต่างแดน แถมออกมาจากโซลจนเกือบจะไปอีกแดนนึง แต่มันมะได้สนใจวิถีชีวิตเลยว่าหลังงานเลิกมันจะกลับเข้าไปที่โซลได้ยังไง... คุนพ่อเลยพะยามจะถามว่าพักไหน ในโซลรึป่าว อยุ่แถวไหน แล้วก้อแนะวิธีกลับอะไรไป...

ถึงเวลาปะมานเกือบๆ2ทุ่ม... ก้อเริ่มทยอยให้คนเข้า งานนี้มะต้องมีบัตร มะมีสิทธิพิเสด ใครมาก่อนได้ก่อน.... ตอนซ้อมเราได้รุ้แล้วว่าเดะๆจะขึ้นเวทีไหน(ขอบคุนที่มีการซ้อม) มะงั้นเราอาจจะเลือกมะถูกได้ เพราะมันมีเวทีสองฝั่ง... ทีมงานพาเราเดินมา โป๊ะเช๊ะ ฝั่งเดียวกะที่เดะๆเล่นเลย มะต้องขัดคำสั่งย้ายที่ให้เสียเวลา... แต่คิวที่เกือบ800เนี่ย มะคิดว่าจะมะไกลได้หนาดนี้ ตอนแรกนึกว่าจะต้องนั่งไกลเหียก แต่ปรากดว่านั่งจ่อมอยุ่มะห่างจากแคทวอล์คเท่าไหร่นัก... เพราะคนเลขหน้าๆเข้าไปอยุ่ในคอกกลมๆตรงกลางกันหมดแล้ว ระหว่างนั่งรอคอนเริ่มคือ4ทุ่ม ก้อนั่งหนาวกันเจียนตาย เวลาช่างผ่านไปอย่างเชื่องช้า... มะมีใครกล้าหลับด้วยเหตุผลเดียวกันว่า กัวหลับแล้วมะตื่น... เค้ากะชู่ว์บีเริ่มทนมะไหวเลยลุกออกไปหาถุงร้อน ปรากดว่ามะมี เดินกันไปจนทนมะได้ คิดเอาว่าขาถึงขั้นทรุด เพราะมือเท้าเนี่ยชาไปหมดแล้ว... ท้ายสุดเลยไปเดินหาของกินอุ่นๆกัน... โอวววววว ไก่ย่างไม้ราดมายองเนส สุดยอดความอร่อยยยยยย แพงไปหน่อยแต่ต้องกิน มันอร่อยจิงๆนะ อร่อยก่าร้านที่เมียงดงอีกอะ... ตรงทางเข้ามันจะมีเตาผิงถ่านอยุ่ ช่วยเราได้มากเลย แอบไปยืนเบียดๆกะคนเกาขอไออุ่น... กลับเข้าไปในงาน นั่งรอเวลามะไหร่งานจะเริ่ม... ตอนนี้มะมีใครพูดกัน ทุกคนนั่งกอดตัวเองเอาทุกอย่างปิดหน้าปิดตา พูดกันมะได้เลย... ขนาดของกินร้อนๆที่ซื้อมา แป๊บเดียวเยนชืดแล้ว


ด้านขวาเนี่ยคล้ายๆข้าวเกรียบว่าวบ้านเรา กินแล้วมันติดมากๆ แบบมะหยุดกินอะ


ห้องน้ำช่วยชีวิต... ลื่นมากขอบอก เพราะว่าน้ำที่มันอยุ่ที่พื้นในห้องอะ มันแข็งเปนเกล็ด ตอนไปเข้า เราเจอพี่อ้วนพอโล่มีพอดี ชีแกรลื่นล้มตอนลงบันไดตรงหน้าเลย กรำ -"-


ซัก3ทุ่ม... นักร้องเริ่มออกมาร้องเพลง พี่อีรู(น่ารักมากกกกกกก โบกไม้โบกมือด้วย) เอมซีอะไรมะรุ้ ร้องกันหลายรอบเลยทีเดียว... ตอนแรกนึกว่าซ้อม แต่ปรากดมะใช่... เพราะพองานเริ่มจิงๆตอน4ทุ่ม... กลายเปนว่าช่วงไหนที่เปนของนักร้องเหล่านั้น เค้าก้อออกมาร้องนะ แต่บนจอเปนที่อัดไปมะกี๊ O-O คือปะมานว่าต้องใช้ฉากเยอะ มีหลุดบ่อย เพราะงั้นเลยถ่ายอัดไว้ก่อน อ้อ...รายการบ้านเกามันหลอกลวงเราแบบนี้นี่เอง 555 เพิ่งรุ้... นักร้องวันนี้มีมากมายเหลือเกิน... เพ่อีรู, ป้าอึนเดะ, Big bang, พี่จมูกบาน, โอ้ย นับมะถ้วนนนนน ส่วนเอสเอมเค้าขนกันมาเปนค่าย ทั้งTrax, Grace, SJ, น้องจางก้อมา...

รุ้ตะว่าตอนเดะๆออกมาเนี่ย อิช้านกี๊ดได้เสียสติมากกกกกกก จิกกบาลกี๊ดกันเลยทีเดียว... สุดยอด... ตะว่านุ้งเซีย เง่ออออออ เดินขึ้นมาตรงแคทวอล์คกลมๆด้านหน้าเลย ร้องtimeless อิช้านมะเหนน้องจางเลย จ้องแต่นุ้งเซีย หล่อสุดยอดดดดดด... ก๊อดแดม.. แต่ที่ขำๆเหนจะเปนพี่อีรู ตอนเดินมาร้องตรงกลมๆเค้าพะยามจะชูป้ายไทย เพ่อีรูหันมาเจอ2ที ถึงกลับมะกล้าหันมาอีกเลย ได้แต่เหล่ๆเอา555 ก้อเอาเปนว่า ชูป้ายไทยกันไปทุกนักร้อง มันสนุกจิงๆแต่ก้อหนาวมาก มีช่วงเดียวที่มะรุ้สึกหนาวคือตอนกี๊ดเดะๆเนี่ยแหละ.. มันได้ใจเจรงๆ...

หลังจากร้องกันเสด(นักร้องยังขึ้นมะหมดเนะ) ก้อถึงเวลาcountdown แต่ปรากดว่ารุ้สึกเหมือนตัวเองจะมะได้นับเลขถอยหลัง เพราะมัวแต่สนใจลูกบนเวทีอยุ่555 เล่นสร้างพื้นที่ส่วนตัวเรียกเรทติ้งนอกกลุ่มชาวบ้านชาวช่อง... เหนนุ้งเซียโดดเหยงๆเพราะหนาวอยุ่พักนึง ก้อไปหลบหลังศิลปินคนอื่นเหมือนเพ่ยุนกะนุ้งมิน... ส่วนแจจ๋ากะเพ่มิก ออกมายืนนอกกลุ่ม เล่นกันงุงิ ถอดเสื้อเข้าเสื้อออกอยุ่สองสามที มีเยซองมาร่วมก๊วนเล่นด้วย เลยเรียกสายตาได้ดีเปนอย่างยิ่ง (จ้องมะวางเลยชั้น) หลังจากข้ามปีใหม่มาแล้วถึงได้รุ้ เพราะลูกมันยืนอธิษฐานเนี่ยแหละ นานมากกกกกกก หลายนาทีเลย เลยคิดว่าสงสัยจะหนาวซะมากก่าเลยยืนเอามือมาเป่าปาก.. ก่อนกลับเข้าไปหลังเวที มีชวนกันกะเยซอง วิ่งไปเวทีข้างๆด้วยเนะ ทำรายก๊านนนน ตบท้ายด้วยการออกมายืนโค้งสองสามทีแล้วเข้าหลังเวทีไป เฮ่อ...แม่เหนื่อย หัวใจเต้นแรงและนานผิดปกติ...

หลังจากนั้นก้อมีSSกะSe7enขึ้น... น้องเขี้ยว น SSทำอิช้านเกบตกเก้าอี้... น้องหันขวับมาจ้องป้าย นานด้วยนะ จะเปนลม... สรุปตรุเล่ามะเหนเรียงนักร้องเลย เหอเหอ... ใครขึ้นก่อนขึ้นหลัง งงไปหมด



พอดูน้องเจ็ดจบพวกเราก้อลุกออก... คือมะได้อยุ่รอจนจบงาน ได้ข่าวเดะๆออกมาร้องเพลงปิดอีก -- ออกมายืนหนาวอยุ่ด้านบน แล้วเปิดป้ายไฟใส่เอสเจที่ยืนรออยุ่หลังเวที555 ประสาทไปและ... เปนโชคดีที่ออกมาก่อน เลยมีรถให้เรียกกลับบ้าน.. รุ้งี้อยุ่รออิแจก้อดี ขับบีเอ็มมาด้วย อ๊ากกกกกกกกกก เผื่อจะตามแบบแฟนกลุ่มนึงที่ตามแล้วอิแจขับรถหนีชนต้นไม้มั่งดีมะ หุหุ( ล้อเล่น)... ถึงบ้านปาไปเกือบตี3... มะมีใครอาบน้ำเลย ล้มตัวลงนอนห่มผ้า หลับสนิท เหอเหอ